Dans!

Ken je dat gevoel dat je weet ‘dat het goed is’? Geen weten vanuit je hoofd, maar een dieper, intuïtief weten. Misschien voel je het in je buik als een lekkere warme gloed of maakt je hart een sprongetje. Je kan het ook ervaren als intense vredigheid, een bepaalde kalmte, waar je zachtjes van gaat zitten ja-knikken. Dan zit je op het goede pad. Je bent verbonden met de wijsheid in jou, die je vertelt dat het klopt – voor jou.

7427ea21094f13e19c2f13

Door een hoop trial and error weet ik inmiddels dat het mijn lichaam is dat feilloos weet of iets klopt of niet. Niet mijn hoofd. Mijn hart weet het en maakt het lichamelijk voelbaar. Ik ervaar dat als een ‘lekkere smaak in mijn buik’. Een soort zoetheid die ik kan voelen in mijn buikgebied. Heerlijk!

Het hart fluistert, dus dat vereist stilte… En dat is spannend.

Maar mijn bovenkamer vindt dat eng en pompt naarstig allerlei ‘ja-maar’-gedachten rond, met het idee controle te houden. Dat vindt ons hoofdje lekker; de touwtjes in handen hebben, dan kan er niks mis gaan. Maar wat is ‘mis gaan’? Als je te veel naar je hoofd luistert, gaat het júist mis en raak je uitgeput. In Nederland leren we om vooral waarde te hechten aan onze mind, dus is er lef nodig om je te verbinden met je hart. En het hart fluistert, dus dat vereist stilte. En dat is spannend.

Ik merk dat als ik me met mijn hart verbind – wat mij ook echt niet altijd zo maar lukt – dat ik vertrouwen voel. Verbinden doe ik bijvoorbeeld door te schrijven of te dansen. Zonder doel, zonder regels, zonder beoogd resultaat. Gewoon mijn pen laten bewegen via mijn handen (‘de tentakels van mijn hart’, zoals mijn lieve docente Helma ze eens noemde, mooi hè) en mijn voeten laten heengaan waar ze willen. Ik kom dan in een flow… Het valt me op dat ik vervolgens vaak ook meer ga dóen wat goed is voor mij, in míjn leven. Het gaat meer vanzelf. Ik denk minder na. Ik noem dat ook wel ‘trillen op mijn natuurlijke frequentie’. Schrijvend op het ritme van mijn hart en dansend op de golven van het leven.

Eén van mijn favoriete uitspraken in het Spaans is:

Mi plan es bailar hasta que todo se solucione.
Mijn plan is: dansen totdat alles is opgelost.

Dansen is hét medicijn voor mij. Al dansend kan mijn hoofd zich er simpelweg niet mee bemoeien. Er is alleen voelen. Overgave. Zijn. En dan hoeft er ineens helemaal niets meer te worden opgelost. Als ik dans word ik me bewust van mijn lichaam en dat geeft mij de bevestiging dat écht het enige is dat we hebben het nu is. Door dat contact met mijn lijf zak ik van mijn hoofd naar mijn bekken en voel ik me zowel veilig als vrij. Al mijn cellen gaan glimlachen en trillen – op míjn unieke frequentie.

Advertenties

Boek: De authentieke vrouw

Hoe kan je als vrouw zowel je sensualiteit als je power ervaren? Wat is ons natuurlijke ritme? Hoe nemen we beslissingen vanuit onze diepe wijsheid in plaats van ons brein? Hoe voorkom je dat je je te veel aanpast en de verbinding met jezelf verliest? Allemaal vragen die steeds meer vrouwen bezig houden. Elske Feitsma schrijft erover in haar boek ‘De Authentiek vrouw’. 

Vanuit je vrouwelijkheid leven gaat niet over mooie jurkjes (ook :) ) of de rol die je zou moeten vervullen. Het gaat over de verbinding met jezelf. Met je bekken om precies te zijn. Authentiek zijn als vrouw heeft niets te maken met de buitenkant, maar is een innerlijke proces. Een uitdagend proces, vind ik. Want in ons prestatiegerichte landje worden we niet uitgenodigd of gestimuleerd om verbinding te maken met onze vrouwelijkheid. Veel vrouwen ervaren daardoor een gevoel van afgestomptheid. Ze voelen zich afgesneden van hun creatiekracht, hun zintuigen voelen murw en ze hebben weinig energie (including myself). Dat is toch niet de bedoeling?

“Elk orgaan draagt energetische wijsheid en de baarmoeder is sterk verbonden met de aarde, met de natuur, met onze vrouwelijke energie.”

Yogadocente en vrouwencoach Elske merkte dit op en besloot op onderzoek uit te gaan. Dat resulteerde in dit boek. Via de zeven chakra’s neemt ze de lezer mee langs verschillende thema’s: lijf, voeding, emoties, seksualiteit, identiteit, liefde, verbinding, creativiteit, zelfexpressie, intuïtie, authenticiteit & wijsheid. Ze gaat uitgebreid in op deze onderwerpen, deelt voorbeelden uit haar eigen leven & haar praktijk en reikt meditaties, visualisaties & schrijfopdrachten aan.

“Elk orgaan draagt energetische wijsheid en de baarmoeder is sterk verbonden met de aarde, met de natuur, met onze vrouwelijke energie”, aldus Elske. Als je hier nog nooit mee bezig bent geweest, klinkt dat misschien wat gek. Maar is het niet juist heel logisch? De aarde ís nieuw leven, net als je baarmoeder. Beide zijn gemaakt voor levenslust, geboorte, liefde, kleur en vuur! Elske vertelt dat je kunt leren waarnemen met je organen zoals je met je zintuigen doet. Zo is de baarmoeder ook een orgaan waarmee je dat kunt doen.

Laatst tijdens een superfijne women retreat werd ik me ineens bewust van die verbinding met de aarde. Het verraste en emotioneerde me. Alsof er een kwartje viel. Terwijl ik lekker in het gras lag, ervaarde ik tijdens een ademhalingsoefening in de groep hoe heerlijk het is om de verbondenheid te voelen met de energie van de aarde – met het leven zelf dus – en met andere vrouwen. Ik werd er rustig van. Deze verbinding kan je je alleen bewust worden via je bekken. Wanneer er energie door je onderbuik stroomt en de doorbloeding daar goed is, ervaar je levenskracht, intuïtie, wijsheid en vertrouwen Helaas wordt ons in het Westen wijs gemaakt dat onze wijsheid in onze mind te vinden is. Inmiddels is wel duidelijk dat we juist onze kracht verliezen als we daar de antwoorden zoeken. Het is tegelijkertijd ook te begrijpen dat we soms voor ons hoofd kiezen, want ons bekken is ook de plek waar we pijn opslaan, zoals seksueel trauma. Om dat niet te voelen, blijven we daar liever van weg. Dan lijkt onze bovenkamer een veilige plek.

Al lezend werd ik me bewuster van wat het in essentie betekent om vrouw te zijn en dat andere vrouwen soortgelijke ervaringen hebben. Ik werd er zowel blij als verdrietig van. Blij van de schoonheid van het vrouwelijke, verdrietig van hoe ver weg dat is geraakt bij velen. Het boek riep een gevoel van herkenning en erkenning op. Een soort van: hè hè. Ik voelde me aangesproken op mijn intuïtie. En op mijn verantwoordelijkheid zou ik haast zeggen. Dat het tijd is dat we elkaar wakker maken en die oerkracht weer gaan voelen. Zonder dat het zijig hoeft te zijn, is het fantastisch om dat met elkaar te delen. Daar hoef je echt geen lange wijde hippie-rokken voor aan te trekken, je okselhaar voor te laten groeien en uren bomen voor te knuffelen. Dat imago mag eraf :) Het zou de normaalste zaak van de wereld moeten zijn om je via je eigen vrouw-zijn te verbinden met andere vrouwen en met moeder aarde. In veel culturen (Latijns-Amerika, Afrika) ís dat het ook. Het aantal vrouwencirkels en rode tent-avonden is nog nooit zo groot geweest. Dat is natuurlijk niet voor niets…

Wat mij helpt is met blote voeten over het strand of door het bos lopen. Of gewoon lekker in het gras te liggen doet ook al goed. Zachte muziek werkt ook ondersteunend, mijn favorieten: Ajeet Kaur en Mirabai Ceiba.

Het is een wijs en toch eenvoudig boek over een serieus en prachtig onderwerp, dat wat mij betreft veel meer aandacht verdient! Ik gun het iedere vrouw om dit boek te lezen. Én iedere man :)

Meer Elske? www.yoginess.nl

 

Titel: De authentieke vrouw

Auteur: Elske Feitsma

ISBN: 9789082331110

Prijs: € 19,95 via Elske, € 23,90 via boekhandels

Mijn geluksvestje

‘Hij is écht wat voor jou’, had mijn vriendin me op het hart gedrukt. het ging over een  zakelijk contact van haar.
Na zoveel mogelijk details over hem te hebben losgepeuterd, besloot ik hem een mailtje te sturen. Twee weken lang mailden we elke dag.

Dan is het zover: onze eerste date. Op het allerlaatste moment kom ik erachter dat mijn favoriete bloemenjurkje gewoon in de kast hangt, maar mijn dito véstje in de wasmand ligt. Uit ervaring weet ik: dit vestje brengt me altijd geluk. Hoe moet dat nou? Snel doop ik het in een emmer sop, terwijl ik mijn hersens kraak over hoe het op tijd droog te hebben. De droger van een buurvrouw? Is er niet. Föhnen dan? Duurt te lang. Gelukkig blijkt m’n vriendin een droger te hebben.
Ik pak m’n fiets en sjees naar haar toe.
Bij haar aangekomen – mijn trouwe vestje stevig onder m’n arm geklemd – denk ik bezorgd.
Wat als het nou niet op tijd klaar is? Of er in miniformaat uit komt? Ik besluit ’t toch maar zelf te drogen en ga terug naar huis. Dat wordt heel hard rondjes rennen ermee, als een getrainde torero.
Alsof ik daar tijd voor heb.
Thuis hang ik het aan het open raam en spring onder de douche. Na mijn uitgebreide beautysessie zal het toch wel droog zijn?

Als ik onder de douche vandaan kom blijkt mijn groene lievelingsvestje er niet meer te hangen! Met m’n adem in kijk ik in de dakgoot. Aan het uiterste puntje van een mouwtje weet ik ‘t nog net te grijpen. Nu is het nat én vies. Ik heb nog een kwartier. Met het zweet op m’n voorhoofd föhn en wapper ik tot ik een ons weeg. Wat een gedoe. Waarom eigenlijk? Misschien is hij wel helemaal niet leuk. Ik wurm het klamme ding over m’n jurkje, glos m’n lippen en stap vol goede moed op de fiets.
Als ik een paar weken later met mijn vriendin aan de telefoon zit, wend ik even mijn blik af naar buiten. Als vanzelf verschijnt er een glimlach op m’n gezicht. De kledinghanger in de dakgoot herinnert me aan die leuke date, onze eerste ontmoeting. En aan de tweede, de derde, de vierde…

Ik zei toch dat het een succesvestje was.

Gratis beautylessen in de trein

‘Zullen we naar de Burger King gaan?’, vraagt het ene meisje aan het andere meisje.
Haar rode krullen glinsteren in de zon die door het treinraampje naar binnen schijnt. Met haar kleurrijk beschilderde ogen kijkt ze de blondine naast haar verwachtingsvol aan.
‘Weet je wel hoe slecht dat voor je huid is!’, merkt haar buurvrouw op.
Het blonde meisje heeft een flinke laag poeder op haar wangen, in de hoop dat deze haar jeugdpuistjes vervaagt.
‘Ik hoorde laatst dat vis heel goed voor je huid is’, gaat de roodharige verder.
‘Ja, dat heb ik ook gelezen, nu wil ik eigenlijk alleen nog maar vis eten.’
‘Ik eet sowieso al twee keer per week vis. Haring. Dat is echt puur vis.’
Ze trekt een uiterst serieuze blik.
‘Tip’, zegt de ander wijzend in het tijdschrift Mooi van Etos: ‘Gebruik vanaf je 20ste een vochtinbrengende crème.’

Het is dat ik persoonlijk kan bevestigen dat zij zich hier, tegenover mij, in een drukke treincoupé van Amsterdam naar Utrecht bevinden. Zelf hebben ze dat nauwelijks in de gaten, ze gaan op in de wereld van de schoonheid van de vrouw.

Het blonde meisje leest geconcentreerd verder: ‘De meeste mensen gebruiken te veel shampoo. Een theelepeltje is voldoende.’
‘Een theelepeltje?!’, roept de ander verbaasd. ‘Ik gebruik altijd een eetlepel!’
‘Ik een hele hand vol!’
Ze barsten in lachen uit.
‘Dat geldt ook voor tandpasta trouwens, staat hier, één cm is meer dan genoeg’, maakt de blonde haar betoog af.
Bedenkelijk kijken ze elkaar aan terwijl ze de afstand van een cm tussen twee vingers proberen in te schatten.

‘Moet je kijken, deze scrub is niet geschikt voor kinderen onder de drie jaar’, vervolgen de wijze lessen (dit keer zie ik niet wie het zegt, ik ben geïntrigeerd aan het meeschrijven met deze intrigerende dialoog).
‘Ik zou m’n kind echt nooit scrubben. Wie dóet dat nou?’
‘Heb jij meer dan drie zonnebrillen?’
‘Veeeeel meer.’
‘Tel je dan ook H&M brillen mee?’
‘Nee, tuurlijk niet.’
Ik doe mijn best niet hardop te lachen.
‘We kunnen ook sushi gaan eten zometeen?’
‘Ja, vis! Goed voor je huid.’
Tevreden met hun besluit maken ze aanstalten om de trein te verlaten.

Ik haal mijn exemplaar van Mooi uit m’n tas en blader er even in. Dan leg ik ‘m op het tafeltje naast me voor een volgende passagier.
Ik heb ‘m tenslotte al uit.

 

Het meisje en de indiaan

In gedachten verzonken loop ik de trap af in de bibliotheek.
‘Hola!’, klinkt een enthousiaste mannenstem.
Meteen ontwaakt zeg ik hola terug – een ‘hola’ vergt direct mijn aandacht. Al doorlopend kijk ik achterom en ontmoet de vriendelijke donkere kijkers van een getinte man met lange staart.
‘Cómo estás?’
‘Bien’, roep ik lachend, steek mijn hand op en loop verder.
Maar wat hem betreft blijft het hier niet bij. Alsof iemand hem met een pijl in zijn rug heeft beschoten grijpt hij zijn rugzakhendels en rent terug naar beneden.
‘Hablas español?’ Of ik Spaans spreek. Zijn ogen fonkelen samen met een grote grijns op zijn gezicht.
‘Sí.’

Ik besluit om toch maar even te blijven staan.
Ruim een uur staan we te kletsen op de gang van de bieb. Als hij vraagt wat ik ga doen zeg ik dat ik onderweg ben naar ‘la Hema’. Hij stelt voor om mee te lopen. Ehm… ¿Porqué no? Waarom niet?

Ik voel me op mijn gemak, kijkend in die grote bruine ogen van deze – zo blijkt – Colombiaan. Terwijl het zonnetje schijnt vergeten we de tijd. Zijn levensverhaal intrigeert me, hij draagt flink wat bagage met zich mee. Wat zal er eigenlijk allemaal in zijn rugzak zitten? Zal me niets verbazen als hij ineens zijn panfluit tevoorschijn haalt en een liefdeslied voor me speelt.

Een paar uur later, voor de deur van de Hema wil ik hem gedag zeggen. Maar hij heeft een ander plan: hij gaat mee.

Precies vandaag heb ik uberhuishoudelijke dingen nodig. Niet gewoon een leuk bh’tje, nagellakje of tasje, nee mijn lijstje zegt: douchegordijn, wekker, afwasteil. Ik ben ook maar een mens. Wat nu, doen alsof ik allemaal hele gave dingen nodig heb?

‘Welke vind jij mooier?’, vraag ik terwijl ik twee douchegordijnen omhoog houd.
Geslaagd, hij kiest de mooiste. Ook bij het uitzoeken van een wekker vallen we voor dezelfde.
Echter bij de afwasteilen ben ik teleurgesteld. Niet in hem, maar ik verwacht van mijn geliefde Hema kleurrijkere gezelligere wasteilen.
‘Ik wil roze met bloemetjes!’, roep ik uit.
Dios mío, wat zeg ik nou? Wat zal hij wel niet denken, dat ik een of andere ama de casa (huisvrouw) ben?
Maar nee hoor, deze indiaan schrikt nergens van. ‘Dan moeten we naar de Xenos!’
Daar sta je dan, in de Hema, met een wildvreemde man uit Colombia, het assortiment wasteilen te bekijken, terwijl hij tipt dat Xenos the place to be is.
Even kijken we elkaar onderzoekend aan, alsof we checken of de ander nog wel samen tijd door wil brengen. Dan bevestigen we het plan met ‘¿Porqué no?’

Onderweg registreer ik niets van wat er om me heen gebeurt. Alleen zijn mooie mond, glinsterende ogen en lange zwarte golvende haar trekken mijn aandacht. Kun je als vrouw voorspellen dat je ooit zo’n mooie man in de bibliotheek tegen het lijf loopt?

Ook Xenos blijkt geen bebloemde teilen te verkopen. Alsof het me nog iets kan schelen. Latino vraagt in zijn beste Engels aan de verkoopster of ze geen bloemen hebben. De schat. Het antwoord is nee. Het had me niet verbaasd als hij nu had voorgesteld om ook nog even bij V&D te gaan kijken.

Nu is het echt tijd om afscheid te nemen. Het is een beetje een situatie à la de film Before Sunrise. Zullen we elkaar nog terugzien na deze bijzondere middag?