Dans!

Ken je dat gevoel dat je weet ‘dat het goed is’? Geen weten vanuit je hoofd, maar een dieper, intuïtief weten. Misschien voel je het in je buik als een lekkere warme gloed of maakt je hart een sprongetje. Je kan het ook ervaren als intense vredigheid, een bepaalde kalmte, waar je zachtjes van gaat zitten ja-knikken. Dan zit je op het goede pad. Je bent verbonden met de wijsheid in jou, die je vertelt dat het klopt – voor jou.

7427ea21094f13e19c2f13

Door een hoop trial and error weet ik inmiddels dat het mijn lichaam is dat feilloos weet of iets klopt of niet. Niet mijn hoofd. Mijn hart weet het en maakt het lichamelijk voelbaar. Ik ervaar dat als een ‘lekkere smaak in mijn buik’. Een soort zoetheid die ik kan voelen in mijn buikgebied. Heerlijk!

Het hart fluistert, dus dat vereist stilte… En dat is spannend.

Maar mijn bovenkamer vindt dat eng en pompt naarstig allerlei ‘ja-maar’-gedachten rond, met het idee controle te houden. Dat vindt ons hoofdje lekker; de touwtjes in handen hebben, dan kan er niks mis gaan. Maar wat is ‘mis gaan’? Als je te veel naar je hoofd luistert, gaat het júist mis en raak je uitgeput. In Nederland leren we om vooral waarde te hechten aan onze mind, dus is er lef nodig om je te verbinden met je hart. En het hart fluistert, dus dat vereist stilte. En dat is spannend.

Ik merk dat als ik me met mijn hart verbind – wat mij ook echt niet altijd zo maar lukt – dat ik vertrouwen voel. Verbinden doe ik bijvoorbeeld door te schrijven of te dansen. Zonder doel, zonder regels, zonder beoogd resultaat. Gewoon mijn pen laten bewegen via mijn handen (‘de tentakels van mijn hart’, zoals mijn lieve docente Helma ze eens noemde, mooi hè) en mijn voeten laten heengaan waar ze willen. Ik kom dan in een flow… Het valt me op dat ik vervolgens vaak ook meer ga dóen wat goed is voor mij, in míjn leven. Het gaat meer vanzelf. Ik denk minder na. Ik noem dat ook wel ‘trillen op mijn natuurlijke frequentie’. Schrijvend op het ritme van mijn hart en dansend op de golven van het leven.

Eén van mijn favoriete uitspraken in het Spaans is:

Mi plan es bailar hasta que todo se solucione.
Mijn plan is: dansen totdat alles is opgelost.

Dansen is hét medicijn voor mij. Al dansend kan mijn hoofd zich er simpelweg niet mee bemoeien. Er is alleen voelen. Overgave. Zijn. En dan hoeft er ineens helemaal niets meer te worden opgelost. Als ik dans word ik me bewust van mijn lichaam en dat geeft mij de bevestiging dat écht het enige is dat we hebben het nu is. Door dat contact met mijn lijf zak ik van mijn hoofd naar mijn bekken en voel ik me zowel veilig als vrij. Al mijn cellen gaan glimlachen en trillen – op míjn unieke frequentie.

Advertenties

De kracht van stilte

Een hele dag stil zijn, in een groep. Zou jij het kunnen?

Ik lig in bed en luister naar de golven van de Middellandse zee, aan de zuidkust van Turkije. Als ik welterusten zeg tegen Brecht, mijn kamergenoot tijdens deze retraite, merk ik dat ik het best spannend vind: dit is voorlopig het laatste woord. Wat nou als er zich morgen iets aandient dat door de stilte overweldigend hard aan de oppervlakte komt? Een monster in mij dat zijn kans ziet om uit te breken?

De klok heeft net 6:00 uur geslagen en ik loop, gezicht nog in de kreukels, naar het strand. Er heerst een mysterieuze sfeer… We zijn zo gewend om meteen iets te zeggen, al is het maar goedemorgen. De stilte heeft iets magisch. Ik begeef me naar een open plekje in de kring en steek mijn handen uit om in het zand te gaan zitten.
‘Au!’
Ik vloek. Hardop.
De dag is nog nauwelijks begonnen of ik verbreek al de vredige stilte. Beschuldigend werp ik een blik op mijn hand en ontdek dat ik gestoken ben door een wesp! Ik ben meteen wakker. Ontwaakt. Niet te verwarren met De Ontwaakte – Boeddha – want mijn gedachten vliegen alle kanten op. Scherp en fris voel ik me niet. Wel kijk ik heel erg uit naar deze ervaring. Ik ben benieuwd hoe ik deze dag ga beleven.

Heb je er wel eens bij stilgestaan (ja, letterlijk :) ) hoeveel herrie je maakt door met je lepel je kom muesli leeg te schrapen? Als je mes je bord raakt? Het glas dat je op tafel zet na een luidruchtige slok? Vermenigvuldig dat met 14 (personen), inclusief het bijgeluid van het vermengen van speeksel met eten. Ook wel kauwen genoemd. De bediening van het hotel vindt ons maar stelletje rare figuren. Zij giechelen hardop in de keuken, wij in stilte aan tafel.

Dan begin ik langzaam te beseffen dat het enige dat me te doen staan is: zijn.

Tijdens onze wandeling door de bergen valt me op hoe wij human beings gewend zijn om continu te communiceren als we in groepsverband verkeren. Een paar keer wijs ik spontaan naar het uitzicht en open mijn mond om te zeggen hoe mooi ik het vind. Net op tijd pers ik mijn lippen op elkaar. Na een paar keer merk ik dat het óók fijn is om alleen te genieten van een mooi uitzicht. Toch voel ik de behoefte om het te delen.

Na een paar uur wandelen, begin ik wat onrustig te worden. Iedereen lijkt zich steeds meer in zichzelf te keren. Maar ik kan me niet uiten, mijn gedachten zitten gevangen in mijn hoofd en schreeuwen allemaal door elkaar. Zie je wel, monsters! Ik vóel ze bijna door mijn hoofd rennen.

Als we op onze bestemming aankomen, een mooi verlaten strandje, zoekt ieder zijn eigen plek. De één speelt wat met steentjes in de branding, de ander drijft op het zoute zeewater. Ik kijk wat ongemakkelijk om me heen. Na een tijdje besluit ik om gewoon maar te gaan zitten. Dan begin ik langzaam te beseffen dat het enige dat me te doen staan is: zijn. Ik word iets rustiger. In Nederland verlang ik zo vaak naar een eenvoudiger leven, nu is mijn kans om daar een dag van te genieten. Niemand zal mij storen in mijn proces, ik kan mijn telefoon niet checken en er is geen deurbel die zal gaan.

Langzaam begin ik van de stilte te genieten. Het gezamenlijk stil zijn creëert een sterke verbondenheid. Ik vind het nog steeds wat onwennig, maar het geruis van de golven en het staren naar de beweging ervan spoelen mijn gedachtestroom steeds verder naar de achtergrond. Ik neem alles intenser waar: geluiden, vormen, kleuren. Mijn ademhaling. En het feit dat er zich geen monsters in mij bevinden, maar dat dat slechts mijn ego is die een beetje aandacht wil. En dat die plek in mij, waar ik een beetje bang voor was om naartoe te gaan, heel fijn en veilig is. Het is er alles behalve donker, eng of mysterieus, ik ken hem gewoon nog niet zo goed. Ik zet mijn blik op oneindig en verbreek mijn meditatierecord.

’s Avonds zitten we om het kampvuur. Als afsluitingsritueel werpt iedereen er een stuk hout in dat symbool staat voor iets waar hij/zij afscheid van wil nemen. Met een voldaan gevoel gooi ik mijn angsten erin. Als de laatste geweest is, zou de stilte verbroken zijn. Maar niemand zegt iets. We willen zo graag nog even blijven in dit paradijsje van reinheid en rust. Dan geeft plotseling een blaffende hond het eindschot. Iedereen schiet spontaan in de lach. Ik voel me goed, een beetje verliefd zelfs. Alles stroomt. Na één dag stil zijn! De eerste woordenwisseling is zacht van volume, krachtig van energie en vol van liefde. Ik had verwacht te zullen schrikken van mijn eigen stem, maar hij is nog net zo vertrouwd als gisteravond.

Deze stiltedag een paar jaar geleden maakte veel indruk op mij. Het smaakte naar meer. Inmiddels, meerdere stille dagen later, zou ik zeggen: moet je ook eens doen :) 

Boek: De authentieke vrouw

Hoe kan je als vrouw zowel je sensualiteit als je power ervaren? Wat is ons natuurlijke ritme? Hoe nemen we beslissingen vanuit onze diepe wijsheid in plaats van ons brein? Hoe voorkom je dat je je te veel aanpast en de verbinding met jezelf verliest? Allemaal vragen die steeds meer vrouwen bezig houden. Elske Feitsma schrijft erover in haar boek ‘De Authentiek vrouw’. 

Vanuit je vrouwelijkheid leven gaat niet over mooie jurkjes (ook :) ) of de rol die je zou moeten vervullen. Het gaat over de verbinding met jezelf. Met je bekken om precies te zijn. Authentiek zijn als vrouw heeft niets te maken met de buitenkant, maar is een innerlijke proces. Een uitdagend proces, vind ik. Want in ons prestatiegerichte landje worden we niet uitgenodigd of gestimuleerd om verbinding te maken met onze vrouwelijkheid. Veel vrouwen ervaren daardoor een gevoel van afgestomptheid. Ze voelen zich afgesneden van hun creatiekracht, hun zintuigen voelen murw en ze hebben weinig energie (including myself). Dat is toch niet de bedoeling?

“Elk orgaan draagt energetische wijsheid en de baarmoeder is sterk verbonden met de aarde, met de natuur, met onze vrouwelijke energie.”

Yogadocente en vrouwencoach Elske merkte dit op en besloot op onderzoek uit te gaan. Dat resulteerde in dit boek. Via de zeven chakra’s neemt ze de lezer mee langs verschillende thema’s: lijf, voeding, emoties, seksualiteit, identiteit, liefde, verbinding, creativiteit, zelfexpressie, intuïtie, authenticiteit & wijsheid. Ze gaat uitgebreid in op deze onderwerpen, deelt voorbeelden uit haar eigen leven & haar praktijk en reikt meditaties, visualisaties & schrijfopdrachten aan.

“Elk orgaan draagt energetische wijsheid en de baarmoeder is sterk verbonden met de aarde, met de natuur, met onze vrouwelijke energie”, aldus Elske. Als je hier nog nooit mee bezig bent geweest, klinkt dat misschien wat gek. Maar is het niet juist heel logisch? De aarde ís nieuw leven, net als je baarmoeder. Beide zijn gemaakt voor levenslust, geboorte, liefde, kleur en vuur! Elske vertelt dat je kunt leren waarnemen met je organen zoals je met je zintuigen doet. Zo is de baarmoeder ook een orgaan waarmee je dat kunt doen.

Laatst tijdens een superfijne women retreat werd ik me ineens bewust van die verbinding met de aarde. Het verraste en emotioneerde me. Alsof er een kwartje viel. Terwijl ik lekker in het gras lag, ervaarde ik tijdens een ademhalingsoefening in de groep hoe heerlijk het is om de verbondenheid te voelen met de energie van de aarde – met het leven zelf dus – en met andere vrouwen. Ik werd er rustig van. Deze verbinding kan je je alleen bewust worden via je bekken. Wanneer er energie door je onderbuik stroomt en de doorbloeding daar goed is, ervaar je levenskracht, intuïtie, wijsheid en vertrouwen Helaas wordt ons in het Westen wijs gemaakt dat onze wijsheid in onze mind te vinden is. Inmiddels is wel duidelijk dat we juist onze kracht verliezen als we daar de antwoorden zoeken. Het is tegelijkertijd ook te begrijpen dat we soms voor ons hoofd kiezen, want ons bekken is ook de plek waar we pijn opslaan, zoals seksueel trauma. Om dat niet te voelen, blijven we daar liever van weg. Dan lijkt onze bovenkamer een veilige plek.

Al lezend werd ik me bewuster van wat het in essentie betekent om vrouw te zijn en dat andere vrouwen soortgelijke ervaringen hebben. Ik werd er zowel blij als verdrietig van. Blij van de schoonheid van het vrouwelijke, verdrietig van hoe ver weg dat is geraakt bij velen. Het boek riep een gevoel van herkenning en erkenning op. Een soort van: hè hè. Ik voelde me aangesproken op mijn intuïtie. En op mijn verantwoordelijkheid zou ik haast zeggen. Dat het tijd is dat we elkaar wakker maken en die oerkracht weer gaan voelen. Zonder dat het zijig hoeft te zijn, is het fantastisch om dat met elkaar te delen. Daar hoef je echt geen lange wijde hippie-rokken voor aan te trekken, je okselhaar voor te laten groeien en uren bomen voor te knuffelen. Dat imago mag eraf :) Het zou de normaalste zaak van de wereld moeten zijn om je via je eigen vrouw-zijn te verbinden met andere vrouwen en met moeder aarde. In veel culturen (Latijns-Amerika, Afrika) ís dat het ook. Het aantal vrouwencirkels en rode tent-avonden is nog nooit zo groot geweest. Dat is natuurlijk niet voor niets…

Wat mij helpt is met blote voeten over het strand of door het bos lopen. Of gewoon lekker in het gras te liggen doet ook al goed. Zachte muziek werkt ook ondersteunend, mijn favorieten: Ajeet Kaur en Mirabai Ceiba.

Het is een wijs en toch eenvoudig boek over een serieus en prachtig onderwerp, dat wat mij betreft veel meer aandacht verdient! Ik gun het iedere vrouw om dit boek te lezen. Én iedere man :)

Meer Elske? www.yoginess.nl

 

Titel: De authentieke vrouw

Auteur: Elske Feitsma

ISBN: 9789082331110

Prijs: € 19,95 via Elske, € 23,90 via boekhandels

Fladderen of aarden

Ik weet het nog goed. Ik ben 32 en ik ben in een crisis beland. De zogenaamde quarterlife crisis. Maar ik zit helemaal niet te wachten op stagnatie! Bovendien heb ik al genoeg crises achter de rug: relatiescrises, carrièrecrises, gezondheidscrises, woningcrises. Ik zie meer mensen van mijn leeftijd worstelen met dezelfde thema’s. We verlangen allemaal naar rust, temidden van de veelheid. Hoe komen we daar? 

Ik had ze wel gehoord, die alarmbellen. Maar ik negeerde ze, iedere keer weer. Ik zette gewoon m’n iPod wat harder. Met het gehele orkest belden ze aan, maar ik deed niet open. Ze sprongen met z’n allen bij me achterop de fiets, trompetteerden ongegeneerd m’n dromen binnen en achtervolgden me in de stad. Toen ze ook thuis naast me op de bank gingen spelen en uiteindelijk pontificaal voor m’n beeldscherm gingen zitten op m’n werk, kon ik er niet meer omheen. Toen wist ik dat ik iets moest doen.

Ik was als de dood dat ik van een vlinder in een boom zou veranderen. Of erger nog: in een alien. 

Maar ik zat muurvast. Zó lang was ik gevlucht voor de signalen, zo lang had ik me verzet tegen die schreeuw om aandacht van m’n lichaam, ik was uitgeput. Keer op keer had ik niet thuis gegeven en nu kreeg ik dubbel en dwars de resultaten gepresenteerd. Op een dienblaadje. Geen zilveren, maar een donkergrijze. Zonder franjes.

Ze sprongen met z’n allen bij me achterop de fiets, trompetteerden ongegeneerd m’n dromen binnen en achtervolgden me in de stad.

Uiteindelijk ben in de rollercoaster gestapt. Ik heb me suf gelezen, mediteerde dagelijks met Boeddha aan mijn zijde, praatte met goeroes tot ik er bij neerviel, heb mijn angsten aan in de ogen gekeken, en leren voelen, dat deed ik veel. Want in Nederland gaat het allemaal om dat brein, maar waar de vreugde zit is in het vóelen. We wonen in ons hoofd en denken dat daar de waarheid zit. Zoals velen die ik ontmoette op mijn weg, was ook ik in mijn bovenkamer gaan wonen om te overleven. Zakken mogen we, in ons lijf, uit onze gedachten. Afdalen naar ons bekkengebied en via ons bekken nog verder naar beneden: aarden. Daar vertoef ik steeds vaker en ik zie ook biij anderen hoe ze dat helpt om écht te leven… Zo fijn om te zien en te ervaren.

Zo ging ik langzaam terug naar huis. Thuis, waar ik altijd welkom ben. Mijn eigen huisje, dat ik altijd met me meedraag. En als de bel gaat, negeer ik ‘m niet. Wel kijk ik eerst even door het gaatje en beslis dan of ik open doe. En áls ik open doe, heet ik het bezoek van harte welkom. En zo fladderde ik via diezelfde deur weer naar buiten.

Al dat soul searching heeft écht zin. Zoals Stine Jansen zo mooi zei laatst in een interview: ‘Het is hard werken, die spiritualiteit, maar het helpt wel’ : )

Ik heb dit blog ook in het Engels vertaald. Lezen? Dat kan op deze pagina.

WROGA: schrijven met hart, huid en haar

Je nieuwste column schrijven terwijl je op je hoofd staat? Een inspirerende intro produceren voor je boek na een intensieve meditatie? Een mooi synoniem bedenken vanuit een rugtwist? Schrijfster en boeddhist Geertje Couwenbergh bedacht WROGA: een combinatie van WRiting en yOGA. Want waarom alleen schrijven vanuit je brein dat borrelt van over elkaar heen tuimelende gedachten? Je lijf, waar alle informatie in zit opgeslagen, waar woorden letterlijk voelbaar zijn, daar komen pas teksten uit.

Soms, als ik moe ben, weet ik een plastic koe niet van een echte te onderscheiden als ik door het boerenland fiets. Ik ben er niet helemaal bij. Daar gaat het bij WROGA om: aanwezig zijn. Je kunt je benen functioneel inzetten om het aantal kilometers te halen, net als je je vingers kunt gebruiken om het vereiste aantal woorden te typen. Maar wordt het dan een mooie rit, een spannend verhaal? Hoe kun je schrijven als je niet wakker bent, als je niet écht contact maakt met jezelf? Schrijven zonder gevoel is als een boekenplank zonder boeken, sex zonder the city, Bonny zonder Clyde, God zonder discipelen en een pen zonder papier.

Of ik dan eerst mijn benen in mijn nek probeer te leggen? Nee.

Mentale stretch
Omdat ik regelmatig schrijf, rek en strek ik graag mijn schrijfspieren. Ik lees boeken ter inspiratie, blijf op de hoogte van de nieuwste grammatica. Maar als er één ding is waar WROGA níet over gaat is het hoe je perfecte volzinnen maakt. Wat nou als je je héle lichaam rekt en strekt, voordat je je pen of laptop pakt? Bewust begint, even diep ademt en contact maakt met je innerlijke wijsheid? WROGA leert je om te luisteren naar je innerlijke stem. Naar je eerste, ruwe, pure gedachten. Zonder oordeel. Via je lichaam. Via je hele zijn; met hart, huid en haar. Dus daar zat ik op zondagavond tijdens de cursus, in creatieve posities, switchend van frustratie naar gelukzaligheid via onrust naar ontspanning. Met als gevolg dat ladingen naakte, ongecensureerde woorden uit mijn brein ontsnapten, die allemaal een plek wilden in mijn WROGA-boekje.

Buiten de lijntjes kleuren

Voorheen kroop ik nogal spontaan achter mijn laptop met een warme cappuccino tussen mijn handen geklemd, staarde een beetje in het niets en denk na waar ik over zou schrijven – overwegend of hier wel iemand op zou zitten te wachten, want mijn innerlijke criticus had altijd wel ergens commentaar op. ‘s Avonds haalde ik mijn dagboek met benauwende voorgedrukte lijntjes tevoorschijn en vulde met zo’n saaie blauwe Bic pen de pagina’s met hoe ontzettend naar dan wel euforisch het leven was. Tegenwoordig ben ik er meer bij en bestaat mijn nieuwe, zelf gestijlde schrijfboek zónder lijntjes uit levendige bladzijden met geplakte plaatjes uit tijdschriften, stickers, en teksten in allerlei kleuren. Heel WROGA. Ik ben weer wakker. Ik doe het met aandacht. Of ik dan eerst mijn benen in mijn nek probeer te leggen? Nee. Maar die 5 minuten in het niets staren met mijn laptop voor mijn neus, heb ik omgezet naar meditatie. Ik ben verzacht. Mijn Innerlijke Criticus komt steeds vaker zonder zweep, hij drinkt tegenwoordig een espresso’tje mee.

Gebruik je lijf
Of je nou nog nooit een yogamat hebt aangeraakt of wekelijks in de knoop ligt in de yogaschool… Of je je toetsenbord nou angstaanjagend vermijd of dagelijks enthousiast je pen kapot bijt tot je lippen blauw kleuren… Of je nou in je ouders’ vakantiehuisje in Italië aan je eerste roman werkt of gewoon meer plezier wilt beleven aan je dagboek… Schrijf met je lijf! Je hoeft absoluut geen yogi te zijn om WROGA te beoefenen. Maar pas op, voor je het weet ben je een wrogi.

Ga naar de website van Geertje Couwenbergh
De cursus WROGA is gebaseerd op haar boek ZIN, lust in je leven door schrijven: ISBN 9789020205169.

Ik zen dus ik ben

Stel dat het waar is wat Boeddha zegt, dat je meerdere levens hebt. Je gaat dood en wordt herboren, totdat je voldoende geleerd hebt en uiteindelijk verlicht raakt. In ieder leven beoefen je zijn levenskunst: volledig in het moment aanwezig zijn, open voor wat er is, zonder oordelen en verlangens. Tja, Boeddha heeft makkelijk praten, hij is verlicht. En hoe kan ik nou leren als ik niet bewust weet wat ik verkeerd gedaan heb?

Wel probeer ik al zo’n jaar of 10 iets op te steken van fouten in mijn huídige leven. Dat is al moeilijk genoeg. De aanschaf van naaldhakken met een gouden randje bijvoorbeeld, die je toch nooit gaat dragen en eigenlijk niet eens kon betalen. Of toch nog een wijntje, of het opnieuw proberen met die lieve leuke man. Maar wat me vooral niet lukt is genoeg rust ervaren in mijn leven. Het is tijd voor wat mindfulness.

Ik installeer mezelf op de bank met het boekje ‘Beter nu’, dat ik van mijn vriendin heb gekregen. Alleen al door erover te lezen word ik rustig. Het klinkt zo simpel! Wat een heerlijk vooruitzicht, ik als ontspannen mens, in balans. Ineens zit ik vol inspiratie over hoe mindfulness mijn leven gaat veranderen.

Ik haal een schriftje met ontspanningsoefeningen tevoorschijn, ga op de grond liggen en begin. Gedachten laat ik voorbij gaan als wolkjes, heel rustig. Althans, dat is mijn opdracht. Ze laten komen en gaan, zonder oordeel. Me richten op mijn ademhaling, lage ademhaling. Ik denk aan die tekst die ik nog moet schrijven. Die had eigenlijk vorige week al af gemoeten. Wanneer moet ik dat in hemelsnaam doen? Van schrik open ik mijn ogen. Voor mijn neus zie ik mijn roze kastje. That reminds me, die wil ik nog schilderen. En ik bedenk me ook dat ik me moet oriënteren op een nieuwe laptop. Terug naar mijn ademhaling. Ik leg een hand op mijn buik. Dat rondje buikje, daar moet ik nodig iets aan doen, straks pas ik mijn lievelingsbroek niet meer en vindt niemand me meer aantrekkelijk. IJverig stuur ik de aandacht naar mijn voeten, weg uit mijn hoofd. Mijn voeten zijn ijskoud. Ik moet pantoffels aan, anders kan ik me echt niet ontspannen. Dan zal het lukken, écht. Als ik weer ga liggen prikt er iets in mijn rug. Ik lig op m’n lipgloss. Niet vergeten om zonnebrand te kopen voor m’n reis! Ik vertrek al bijna…de hoeveelste is het eigenlijk? Ik kijk op de klok. Is het al zo laat?! Ik heb helemaal geen tijd om te mediteren!
Snel kom ik omhoog, negeer de sterretjes en ren de deur uit.
Mediteren… op vakantie ga ik het opnieuw proberen.

Onder de Spaanse zon staar ik naar de horizon en er verschijnt een zachte glimlach op mijn gezicht. Ik heb mijn missie weer helder: aandachtiger doen wat ik doe, veel buiten zijn en ademen – laag ademen. Zo met mijn blote voeten in het zand en kijkend naar de ondergaande zon lijkt het allemaal zo eenvoudig. Het drukke leven in Nederland vráágt ook meer om mindfulnes. Hier lijkt alles makkelijker. Nu is nu. Op dit moment zie ik het zo: het leren van mijn fouten gaat vanzelf, gaat altijd door, op een diepere laag. Bewust en onbewust. Als je van alles bewust zou zijn, zou het niet ‘werken’. Ik schenk het Boeddhabeeld naast me mijn brede glimlach en doe het licht uit. Ik hoef niet terug te kijken en ook niet precies te weten wat de toekomst brengt. Beter nu.