Fladderen of aarden

Ik weet het nog goed. Ik ben 31 en zit in een crisis, de zogenaamde quarterlife crisis. Een crisis met een merknaam. Tja, anders hoor je er niet bij… Maar ik zit helemaal niet te wachten op stagnatie. Bovendien heb ik al meer dan genoeg crises achter de rug: relatiescrises, carrièrecrises, gezondheidscrises, woningcrises. Tja, wat moet ik anders, een beetje gelukkig lopen zijn

Ik had ze wel gehoord, die alarmbellen. Maar ik negeerde ze, iedere keer weer. Ik zette gewoon m’n iPod wat harder. Met het gehele orkest belden ze aan, maar ik deed niet open. Ze sprongen met z’n allen bij me achterop de fiets, trompetteerden ongeneerd m’n dromen binnen en achtervolgden me in de stad. Toen ze ook thuis naast me op de bank gingen spelen en uiteindelijk pontificaal voor m’n beeldscherm gingen zitten op m’n werk, kon ik er niet meer omheen. Toen wist ik dat ik iets moest doen.

Maar ik zat muurvast. Zó lang was ik gevlucht voor de signalen, zó lang had ik me verzet tegen die schreeuw om aandacht van m’n lichaam, ik was uitgeput. Keer op keer had ik niet thuis gegeven en nu kreeg ik dubbel en dwars de resultaten gepresenteerd. Op een dienblaadje. Geen zilveren, maar een donkergrijze. Zonder franjes.

Ze sprongen met z’n allen bij me achterop de fiets, trompetteerden ongeneerd m’n dromen binnen en achtervolgden me in de stad.

Uiteindelijk ben in de rollercoaster gestapt. Ik heb me suf gelezen, mediteerde dagelijks met Boeddha aan mijn zijde, praatte met goeroes tot ik er bij neerviel, en voelen, dat deed ik veel. Heel veel. Nog steeds trouwens. Want daar draait het allemaal om. We zweven in ons hoofd. Zakken moeten we, in ons lijf, uit onze gedachten. Afdalen naar dat bekkengebied en nog verder naar beneden: aarden.

Ik was als de dood dat ik van een vlinder in een boom zou veranderen.

Na diepe dalen, rust en veel opgedane wijsheid, ben ik weer onderweg naar huis. Thuis, waar ik altijd welkom ben. Mijn eigen huisje, dat ik altijd met me meedraag. En als de bel gaat, negeer ik ‘m niet. Wel kijk ik eerst even door het gaatje en beslis dan of ik open doe. En áls ik open doe, heet ik het bezoek van harte welkom. Binnenkort fladder ik via diezelfde deur weer naar buiten.

Nu, 7 jaar later is er een hoop veranderd. Al dat soul searching heeft écht zin. Zoals Stine Jansen zo mooi zei laatst in een interview: ‘Het is hard werken, die spiritualiteit, maar het helpt wel’ : )

Ik heb dit blog ook in het Engels vertaald. Lezen? Dat kan op deze pagina.

Advertenties

WROGA: schrijven met hart, huid en haar

Je nieuwste column schrijven terwijl je op je hoofd staat? Een inspirerende intro produceren voor je boek na een intensieve meditatie? Een mooi synoniem bedenken vanuit een rugtwist? Schrijfster en boeddhist Geertje Couwenbergh bedacht WROGA: een combinatie van WRiting en yOGA. Want waarom alleen schrijven vanuit je brein dat borrelt van over elkaar heen tuimelende gedachten? Je lijf, waar alle informatie in zit opgeslagen, waar woorden letterlijk voelbaar zijn, daar komen pas teksten uit.

Soms, als ik moe ben, weet ik een plastic koe niet van een echte te onderscheiden als ik door het boerenland fiets. Ik ben er niet helemaal bij. Daar gaat het bij WROGA om: aanwezig zijn. Je kunt je benen functioneel inzetten om het aantal kilometers te halen, net als je je vingers kunt gebruiken om het vereiste aantal woorden te typen. Maar wordt het dan een mooie rit, een spannend verhaal? Hoe kun je schrijven als je niet wakker bent, als je niet écht contact maakt met jezelf? Schrijven zonder gevoel is als een boekenplank zonder boeken, sex zonder the city, Bonny zonder Clyde, God zonder discipelen en een pen zonder papier.

Of ik dan eerst mijn benen in mijn nek probeer te leggen? Nee.

Mentale stretch
Omdat ik regelmatig schrijf, rek en strek ik graag mijn schrijfspieren. Ik lees boeken ter inspiratie, blijf op de hoogte van de nieuwste grammatica. Maar als er één ding is waar WROGA níet over gaat is het hoe je perfecte volzinnen maakt. Wat nou als je je héle lichaam rekt en strekt, voordat je je pen of laptop pakt? Bewust begint, even diep ademt en contact maakt met je innerlijke wijsheid? WROGA leert je om te luisteren naar je innerlijke stem. Naar je eerste, ruwe, pure gedachten. Zonder oordeel. Via je lichaam. Via je hele zijn; met hart, huid en haar. Dus daar zat ik op zondagavond tijdens de cursus, in creatieve posities, switchend van frustratie naar gelukzaligheid via onrust naar ontspanning. Met als gevolg dat ladingen naakte, ongecensureerde woorden uit mijn brein ontsnapten, die allemaal een plek wilden in mijn WROGA-boekje.

Buiten de lijntjes kleuren

Voorheen kroop ik nogal spontaan achter mijn laptop met een warme cappuccino tussen mijn handen geklemd, staarde een beetje in het niets en denk na waar ik over zou schrijven – overwegend of hier wel iemand op zou zitten te wachten, want mijn innerlijke criticus had altijd wel ergens commentaar op. ‘s Avonds haalde ik mijn dagboek met benauwende voorgedrukte lijntjes tevoorschijn en vulde met zo’n saaie blauwe Bic pen de pagina’s met hoe ontzettend naar dan wel euforisch het leven was. Tegenwoordig ben ik er meer bij en bestaat mijn nieuwe, zelf gestijlde schrijfboek zónder lijntjes uit levendige bladzijden met geplakte plaatjes uit tijdschriften, stickers, en teksten in allerlei kleuren. Heel WROGA. Ik ben weer wakker. Ik doe het met aandacht. Of ik dan eerst mijn benen in mijn nek probeer te leggen? Nee. Maar die 5 minuten in het niets staren met mijn laptop voor mijn neus, heb ik omgezet naar meditatie. Ik ben verzacht. Mijn Innerlijke Criticus komt steeds vaker zonder zweep, hij drinkt tegenwoordig een espresso’tje mee.

Gebruik je lijf
Of je nou nog nooit een yogamat hebt aangeraakt of wekelijks in de knoop ligt in de yogaschool… Of je je toetsenbord nou angstaanjagend vermijd of dagelijks enthousiast je pen kapot bijt tot je lippen blauw kleuren… Of je nou in je ouders’ vakantiehuisje in Italië aan je eerste roman werkt of gewoon meer plezier wilt beleven aan je dagboek… Schrijf met je lijf! Je hoeft absoluut geen yogi te zijn om WROGA te beoefenen. Maar pas op, voor je het weet ben je een wrogi.

Ga naar de website van Geertje Couwenbergh
De cursus WROGA is gebaseerd op haar boek ZIN, lust in je leven door schrijven: ISBN 9789020205169.

Ik zen dus ik ben

Stel dat het waar is wat Boeddha zegt, dat je meerdere levens hebt. Je gaat dood en wordt herboren, totdat je voldoende geleerd hebt en uiteindelijk verlicht raakt. In ieder leven beoefen je zijn levenskunst: volledig in het moment aanwezig zijn, open voor wat er is, zonder oordelen en verlangens. Tja, Boeddha heeft makkelijk praten, hij is verlicht. En hoe kan ik nou leren als ik niet bewust weet wat ik verkeerd gedaan heb?

Wel probeer ik al zo’n jaar of 10 iets op te steken van fouten in mijn huídige leven. Dat is al moeilijk genoeg. De aanschaf van naaldhakken met een gouden randje bijvoorbeeld, die je toch nooit gaat dragen en eigenlijk niet eens kon betalen. Of toch nog een wijntje, of het opnieuw proberen met die lieve leuke man. Maar wat me vooral niet lukt is genoeg rust ervaren in mijn leven. Het is tijd voor wat mindfulness.

Ik installeer mezelf op de bank met het boekje ‘Beter nu’, dat ik van mijn vriendin heb gekregen. Alleen al door erover te lezen word ik rustig. Het klinkt zo simpel! Wat een heerlijk vooruitzicht, ik als ontspannen mens, in balans. Ineens zit ik vol inspiratie over hoe mindfulness mijn leven gaat veranderen.

Ik haal een schriftje met ontspanningsoefeningen tevoorschijn, ga op de grond liggen en begin. Gedachten laat ik voorbij gaan als wolkjes, heel rustig. Althans, dat is mijn opdracht. Ze laten komen en gaan, zonder oordeel. Me richten op mijn ademhaling, lage ademhaling. Ik denk aan die tekst die ik nog moet schrijven. Die had eigenlijk vorige week al af gemoeten. Wanneer moet ik dat in hemelsnaam doen? Van schrik open ik mijn ogen. Voor mijn neus zie ik mijn roze kastje. That reminds me, die wil ik nog schilderen. En ik bedenk me ook dat ik me moet oriënteren op een nieuwe laptop. Terug naar mijn ademhaling. Ik leg een hand op mijn buik. Dat rondje buikje, daar moet ik nodig iets aan doen, straks pas ik mijn lievelingsbroek niet meer en vindt niemand me meer aantrekkelijk. IJverig stuur ik de aandacht naar mijn voeten, weg uit mijn hoofd. Mijn voeten zijn ijskoud. Ik moet pantoffels aan, anders kan ik me echt niet ontspannen. Dan zal het lukken, écht. Als ik weer ga liggen prikt er iets in mijn rug. Ik lig op m’n lipgloss. Niet vergeten om zonnebrand te kopen voor m’n reis! Ik vertrek al bijna…de hoeveelste is het eigenlijk? Ik kijk op de klok. Is het al zo laat?! Ik heb helemaal geen tijd om te mediteren!
Snel kom ik omhoog, negeer de sterretjes en ren de deur uit.
Mediteren… op vakantie ga ik het opnieuw proberen.

Onder de Spaanse zon staar ik naar de horizon en er verschijnt een zachte glimlach op mijn gezicht. Ik heb mijn missie weer helder: aandachtiger doen wat ik doe, veel buiten zijn en ademen – laag ademen. Zo met mijn blote voeten in het zand en kijkend naar de ondergaande zon lijkt het allemaal zo eenvoudig. Het drukke leven in Nederland vráágt ook meer om mindfulnes. Hier lijkt alles makkelijker. Nu is nu. Op dit moment zie ik het zo: het leren van mijn fouten gaat vanzelf, gaat altijd door, op een diepere laag. Bewust en onbewust. Als je van alles bewust zou zijn, zou het niet ‘werken’. Ik schenk het Boeddhabeeld naast me mijn brede glimlach en doe het licht uit. Ik hoef niet terug te kijken en ook niet precies te weten wat de toekomst brengt. Beter nu.