Colombiaanse billen

Mooie, ronde, stevige billen om mee te pronken, dat willen wij vrouwen toch allemaal? IJverig trainen we onze bilspieren tot we erbij neer vallen en zodra het kan pakken we de fiets, we zijn tenslotte sterke Hollandse vrouwen. Maar toen ik in Colombia woonde, leerde ik een geheel andere visie op schoonheid kennen; waarom al die moeite doen als je dat setje rondingen gewoon voor je verjaardag kan vragen?

In Nederland leren we dat het goed is om ergens je best voor te doen. Het ís toch ook bevredigend dat je als je doel hebt bereikt, een beetje hebt moeten knokken? Als we verleidingen hebben weten te weerstaan voelen we ons apetrots. Daar doen we het allemaal voor, dat mentaal en fysiek zweten bij BBB, om sterker en gezonder te worden. En voor die mooie stevige billen natuurlijk. Maar wat als we helemaal geen moeite zouden hoeven doen? Als het enige wat we nodig zouden hebben een stevige bankrekening is? Een nachtje onder narcose en als ontbijt: je nieuwe J. Lo billen in de spiegel.

Billen gaan voor
Ik zit op een stoepje in Cali, dé salsastad van Colombia. Voor mijn neus stapt een duo enorme, ronde billen uit een taxi. Direct daarna verschijnt de bijbehorende prachtige vrouw, die haar lange zwarte haar flirterig de lucht in zwaait. In dit land hebben ze dan wel geen BBB maar wel SALSA. Siliconen of salsa, ik zou het wel weten, maar in Colombia is plastische chirurgie heel gewoon.

Billen, Borsten & andere Bollingen
Europese vrouwen leren dat een man je moet waarderen om wie we je bent. Om je brains én je mooie billen. Maar in Colombia (vooral in Cali) staat schoonheid van vrouwen in een ander perspectief. Daar besteedt een vrouw haar laatste peso bijna liever in de beautysalon dan op de fruitmarkt. Families die iets meer geld hebben – niet eens zó veel meer – gaan naar de plastisch chirurg alsof het de tandarts is. Victor, een Colombiaan met wie ik eens mijn verbazing hierover deelde, vertelde dat meisjes voor hun 15e verjaardag (een belangrijk moment in de Latijns-Amerikaanse cultuur) tegenwoordig een borst- of bilvergroting willen in plaats van een reisje naar de Caribische kust. Tot mijn verwondering voegde hij er aan toe dat hij het moedig vindt als een vrouw zo’n operatie doet: ‘Doet hartstikke pijn hoor!’ Tja, wie mooi wil zijn moet pijn lijden.

Angstzweet of sportzweet?
Omdat chirurgie zo toegankelijk is in Colombia, ben ik bang dat vrouwen verliezen wat er écht toe doet. Ze leren daarnaast minder wat het is om moeite te doen voor een mooi en gezond lichaam. Ook mij werden glimmende, roze flyertjes voorgehouden. Al zou ik pesos toe krijgen, mij niet gezien. Het zweet breekt me al uit bij het idee. Ik zweet liever bij BBB, lekker veilig, gezond en met een trots gevoel over mijn échte ronde billen als resultaat.

Ik schreef dit verhaal voor de healthclub BBB Health Boutique.

Advertenties

Iets met de natuur enzo

Drie weken geleden ga ik voor het eerst De Tas ophalen. Ik fiets – in vintage jurkje en met milieuvriendelijke handtas; ik ben erop gekleed – naar de bio groentewinkel bij mij in de buurt. De wind waait om mijn oren. Het regent. Alleen al de weg ernaartoe geeft me een mega-macrobiotisch-verantwoord gevoel.

Daar staat ie dan, tussen alle andere Odin-tassen: de rijk gevulde bio Groente- en fruittas. Het leuke is dat de inhoud niet alleen biologisch en ‘van het seizoen’ is, het is elke week een verrassing wat er in De Tas zit.

Ik ben hartstikke nieuwsgierig, zodra een gezellige boerenknul met rode wangen me hem overhandigt, stop ik mijn neus erin. Geen mooie, voorgevormde plastic bakjes die je nog ’s voor een picknick kunt gebruiken, nee, alles zit gewoon los in de papieren tas. Zo van het land. Inclusief aarde. Heerlijk! Tussen de takken en bladeren door zie ik groene appeltjes, een lading wortelen, spinazie, witte kool, glimmende sinaasappels en iets van ronde, grijze knollen met felrode armen. Wat zou dat zijn?

Als ik thuis kom leg ik alles in mijn koelkast. Om mensen met twee linkerhanden in de keuken (of moet ik zeggen ‘van de natuur verwijderd geraakte dertigers’) niet aan hun lot over te laten met hun zak onbekende aardproducten, zitten er ook recepten bij. Ik leg het receptenbriefje op het aanrecht en zet lekker de ramen open. Vanavond ga ik me verdiepen in de rode octopus.

Even later schrik ik op uit mijn boek als het raam keihard tegen het kozijn klapt. Nog net zie ik het Odinbriefje met een rukwind het raam uit vliegen. Oh nee! Hoe kom ik er nou achter wat dat rare ding is?

Mijn poging naar contact met Moeder Natuur staat plotseling lijnrecht tegenover de wens dat Google inmiddels zo ver zou zijn dat je een foto zou kunnen plaatsen en dat hij je dan vertelt wat er op staat. In plaats daarvan probeer ik ‘Odin abonnement week 19’. Geen resultaat. Misschien op de Odin-website? Ik tref een uitgebreide receptendatabase , maar wat moet je er mee als je geen idee hebt wat je in je handen hebt?

Ik pak het paarsrode geval uit de koelkast en bekijk ‘t nog eens aandachtig.
Lange, rood-roze slierten met af en toe een klein groen blaadje er aan.
Rabarber? Nee, daarvoor zijn de slierten te dun.
Twee ronde, bruingrijze knollen. Zou je die kunnen eten of gaat het om die bungelende armen?
Ik hou ‘m omhoog, bekijk ‘m van verschillende kanten. Rode kool misschien? Ik druk mijn neus tegen de bollen. Aardekorrels kriebelen in m’n neus en ik krijg weer een niesbui. Wat kan het nou zijn? Bietjes dan? Voorzichtig snij ik een randje bol weg en snuif er opnieuw aan. Tja, beetje muffig, waterig. Ik ontdek geen duidelijke geur.
Wordt gewoon een pasta’tje met spinazie vanavond denk ik.

Twee dagen later loop ik naar de stoep om de kliko op te halen.
‘Altijd die rotzooi die mensen laten slingeren’, tettert mijn buurvrouw vanuit het bovenraam en ze wijst met haar neus richting de straat.
Ik volg haar blik, waar een vertrapt pakje peuken ligt.
Verderop ligt een verfrommeld papiertje met wat tekst en een roze logo.
ODIN.
‘Nou hè’, bevestig ik haar ergernis. Giechelend grijp ik de kliko bij het handvat en loop terug naar binnen. Daar wacht ik vijf minuten en open opnieuw voorzichtig de voordeur. De kust is veilig. Op mijn tenen ren ik de straat op en gris het verregende vodje van de straat.
Zelfs het papíertje zit nu onder de aarde.

Raden wat het was: 
Spoel de bollen af onder de kraan en kook ze een uur. Was de strengen, snijd ze in kleine stukjes en fruit ze in de koekenpan met een teentje knoflook.