Veel leuker dan vallen en opstaan; staan en opvallen

Zes maanden zijn er voorbij sinds mijn verhaal over evenwichtsstoornissen. Het is naast mijn blog over Colombia het meest gelezen stuk ever. Het wordt nog wekelijks bekeken en ik blijf reacties ontvangen! Dat is niet alleen hartverwarmend, maar vooral een openbaring van hoe enorm dit onderwerp leeft.

Die training waarmee ik mijn verhaal afsloot – volgens de reguliere geneeskunde de enige remedie – leverde me in plaats van genezing, rust & blijheid, juist verergering, onrust & boosheid op. Ik wilde het een kans geven, maar het was eigenlijk een bevestiging van wat mijn intuïtie me al influisterde: niet mijn evenwichtsorgaan nog meer irriteren.

Draai het om!
Wat dan wel? Ik ben de focus gaan leggen op mijn aarding. Als je evenwichtssysteem niet goed werkt, is het extra belangrijk om je lichaamsbewustzijn te vergroten – vooral je benen en voeten, het deel dat je draagt – dat helpt je hersenen om je een gevoel van veiligheid te geven. Voorbeeld: ik heb altijd de neiging om mijn hoofd te ondersteunen als ik duizelig word. Langzaamaan ben ik gaan ontdekken dat als ik de aandacht naar mijn vóeten breng, er iets in beweging komt. Mijn gevoel verandert. Niet als trucje, meer een constante oefening met bijbehorende frustraties :) Daar zit een haakje. Zo draai je het om: je concentreert je op je stevigheid in plaats van op je disbalans.

The only way out is in
Ik ging steeds meer de symbolische betekenis zien van alles wat ik ervaar. Een proces van jaren, maar nu ik ‘uitbehandeld’ ben in het reguliere circuit des te meer. Ja ik voelde erkenning bij de diagnose en ja ik vond het fijn om de rode cijfers van mijn evenwichtsorgaan als ‘bewijs’ te zien. Maar nu is het aan mij. Hoe ga ik hiermee om, wat heb ik nodig, wat werkt voor míj? Dat blijft zoeken, maar ik geloof dat het leven mij forceert om dat te ontdekken. Als je geconfronteerd wordt met iets wat je leven beperkt, word je gedwongen tot (zelf)reflectie. Jíj beslist wat je ermee doet. Jíj bepaalt de kleur, het tempo, de plek, het volume. Mij duwt het naar de schoonheid van de simpele dingen: ik wil niet (meer) in een drukke stad zijn met een paar millimeter groen, maar in de bergen, een bos of aan zee. Dáár kom ik tot mijn recht, daar dans en zing ik! Dát klopt voor mij. Omgeving doet veel, onderschat dat niet. Zeker als je gevoelig bent. Mensen zeggen vaak: ‘Je neemt jezelf altijd mee.’ Klopt, maar – om een vriend van mij te citeren – ‘Mag ik misschien zelf het decor uitkiezen?’.

Ik wil niet in dat hokje! Hokjes maken me recalcitrant.

Als je dit soort processen kunt zien als een uitnodiging om naar je innerlijke stem te luisteren, kan je er veel moois uithalen. Het leven laat je zien wat je nodig hebt, desnoods the hard way. Voor mij persoonlijk is het een enorme les in O V E R G A V E  &  L O S L A T E N. Ik weet dat we worden doodgegooid met deze termen, maar in mijn geval zijn dat wel belangrijke levenslessen. Vooral omdat ze me leiden naar het volgen van mijn dromen (waarover later meer :) ).

Wat is jouw ritme?
Als je een medische verklaring hebt voor je fysieke gesteldheid, begrijpt de buitenwereld je beter. Zo werkt het nu eenmaal. En dat helpt mij weer om gemakkelijker mijn grenzen aan te geven en het mezelf te gunnen om uit te rusten. Ik ben opgehouden met zoeken. Daarmee ben ik er nog niet, maar kan het herstel beginnen – zoiets. Mijn huisarts zegt dat ik een ‘verwaarloosde burn-out’ heb. Een burn-out… net als de rest van de wereld. Ik wil niet in dat hokje! Ik heb een hekel aan hokjes. Hokjes benauwen me en hokjes maken me recalcitrant. Maar stempel of niet, ik zie natuurlijk ook wel dat het slim is om de tijd te nemen om bij te komen en te onderzoeken hoe ik mijn leven kan inrichten. Ik heb veel te lang geprobeerd om me aan te passen, nu ga ik mijn eigen ritme bepalen…

Wordt vervolgd :)

Wat mij helpt, kan ook jou helpen
Mijn tips, trucs, ervaringen, routines, oefeningen en andere fijne dingen:

  • Craniosacraal-behandelingen: daardoor komt je hersenvloeistof los en het stimuleert je energiedoorstroming.
  • QiGong-oefeningen voor een betere energiehuishouding.
  • Zachte yoga.
  • Je voeten (laten) masseren.
  • Op je blote voeten door de natuur struinen, hoe zwarter je voeten worden, hoe beter :)
  • Paar keer per dag je ogen sluiten brengt je zintuigen tot rust. Vooral als je net als ik nystagmus (oogtrillingen) hebt.
  • Meerdere malen per dag bewust ademen, liefst langer uit dan in. Kalmeert je zenuwstelsel.
  • Beperk beeldschermen (dit verhaal heb ik gemaakt dmv audio-opname). In ieder geval na het opstaan en voor het naar bed gaan, maar dat geldt voor iedereen :)
  • Als je je moe voelt: ga slapen! Klinkt als een open deur, maar is essentieel.
  • Dans! Latijns-Amerikaanse dansen en belly dance. Allemaal gericht op heupen =basis versterken. Gewoon rustig in je woonkamer, zonder de prikkels van een feestje :)

Sterkte & hang in there.

Advertenties

Als het leven je duizelt

Alles in de Hema draait plotseling op zijn kop. De producten deinen en golven als vage wezens om me heen. Ik probeer me vast te grijpen aan een blauwe waas naast me – een rek met theedoeken geloof ik.
Wat gebeurt er?! Een aardbeving! Kortsluiting!
Even later sta ik lijkbleek in de deuropening bij mijn werk.
‘Wat is er met jou gebeurd?’, vraagt een collega.
Ik weet het zelf ook niet.

Met een snelheid van 300 kilometer per uur schudt deze duizeligheidsaanval mijn leven op, ruim 10 jaar geleden. Gewoon op een dinsdag tijdens mijn lunchpauze.

Gaandeweg krijg ik steeds vaker van dit soort opschuddingen. Ik begin drukke plekken te mijden; verjaardagen zijn ineens hard werken, treinreizen een naar avontuur en boodschappen doen een superstressvolle bezigheid. Na verloop van tijd kan ik zelfs mijn boekenkast niet meer aanzien -mijn geliefde boeken!- de ruggen lopen als een verfvlek in elkaar over. Hoe moet dit nou verder, ik sta nota bene op de wachtlijst om als stewardess te gaan werken bij KLM!

Als er een MRI-scan wordt gemaakt huiver ik voor de kleine tunnel en nog meer voor een tumor in mijn hoofd. Maar alles blijkt oké. Ook het KNO-onderzoek, de EEG en oogtests leveren niets op. De artsen gaan uit van een virus ‘op mijn evenwichtsorgaan’, dat in een paar weken verdwenen zal zijn. Wat een opluchting!

Ik werk een tijdje niet, maar de duizeligheid blijft. Een virus? Ik weet het niet… Ik besluit op verder onderzoek uit te gaan. Een chiropractor vindt geen afwijkende nekwervels als mogelijke oorzaak. De acupuncturist zegt dat ik letterlijk en figuurlijk uit balans ben, maar helaas hebben de naaldenprikjes geen effect. Ik ga naar een psycholoog :)

Voordat ik het weet zit ik weer in een achtbaan – alleen dan zonder vlinders in mijn buik.

Diverse behandelmethodes en pogingen tot werken verder, staat mijn leven inmiddels een jaar op zijn kop. Het vertrouwen in mijn lijf wordt behoorlijk op de proef gesteld. Dat virus had toch al lang weg moeten zijn? Is het soms een teken van het universum dat een baan in de lucht van tijdzone naar tijdzone niets voor mij is? Ik besluit de knoop door te hakken en blaas mijn carrière bij KLM af. Met pijn in mijn hart, een wankel evenwicht en een eigenwijs brein, start ik met een nieuwe communicatiebaan. Omdat ik nu bij een goed doel ga werken, is het vast anders… Maar helaas, de evenwichtsstoornissen nemen weer toe.

Wat nu? Ik blijf een tijdje uit de buurt van beeldschermen en neem rust. Met kloppend hart waag ik een gok en ga op reis naar Midden-Amerika – wel veilig in een groep. Daar aan de overkant van de oceaan voel ik me nog steeds moe en dizzy, maar mentaal knap ik er ontzettend van op. De mooie natuur doet wonderen. Ik voel me verbonden met de ruigheid en schoonheid van de jungles, stranden en bergen, en de mensen verwarmen mijn hart. Ik krijg mijn nieuwsgierigheid en levenslust weer een beetje terug! Geen kantoorbaan meer voor mij als ik terug ben, besluit ik aldaar. Al gauw vind ik een werk als barista. Ik vind het heerlijk; spontane gesprekken met mensen uit allerlei landen terwijl ik lekkere koffie’s voor ze maak. Maar gaandeweg beginnen de cappuccino’s steeds meer om me heen te bewegen. Eerst probeer ik het met minder uren, maar het helpt niet. Wat is er toch aan de hand? Zijn mijn zintuigen dan zo (over)gevoelig? Kan ik geen werkdruk meer aan? Hebben ze iets over het hoofd gezien in het ziekenhuis?

Ik verlang terug naar dat bamboe-hutje aan die afgelegen baai in Panama…

Wat doe je als alles in je leven draait en tolt? Dan wil je stil staan. Maar stil staan is niet hetzelfde als achterover leunen. Ik kan me juist steeds minder goed ontspannen, ondanks dat ik intens moe ben. Ik sta constant aan, ben continu alert. Stel dat de grond ineens onder me vandaan wordt getrokken?

Op zoek naar verlichting ga ik op retraite in Spanje. Het doet me goed om me daar in het Andalusische landschap in het mysterie van het leven te verdiepen. De eenvoud, de natuur, blote voeten in de aarde, het kalmeert en vertraagt. Het is een bijzondere week met mooie inzichten. Bij terugkomst maak ik mezelf wijs dat ik wel weer wat schrijfwerk aankan. Ik heb toch niet voor niets een vak geleerd? Mijn mind vraagt om stimulans en mijn creativiteit wil gebruikt worden! Vol goede moed start ik met een baan, mijn mantra herhalend: het gaat goed het gaat goed het gaat het goed. Maar voordat ik het weet zit ik weer in een achtbaan – alleen dan zonder vlinders in mijn buik. Ik begin me steeds ontheemder te voelen en vraag me af: wat heeft dit alles me te vertellen…?

Het ritme van vallen en opstaan zet zich nog jaren voort. Ik probeer zowel diverse soorten werk als remedies uit – met weinig verbetering. Ik maak nog een aantal prachtige reizen en merk dat het uit de Nederlandse prestatiemaatschappij stappen helpt. Soms kan ik zelfs weer salsa dansen, waar ik zo van hou! Andere periodes breng ik veel thuis door. De enige die me eigenlijk écht tot rust brengt is Moeder Natuur. Daar voel ik me rustiger, happy, veilig, sterk en vrij.

Misschien is dit wel precies de bedoeling

En dan, als ik opnieuw meer tijd draaierig in de toiletruimte doorbreng dan op mijn werkplek, besluit ik weer eens bij mijn huisarts aan te kloppen. Er moet hier toch een oorzaak voor zijn? Allerlei labels zijn inmiddels langsgekomen; BPPD, HSP, ADHD. Ik vind het tijd voor een officiële, onderbouwde diagnose. ASAP. Wederom ga ik door de medische molen. En wat blijkt? Ik heb labyrinthaire hyporeflexie: mijn evenwichtsorgaan functioneert niet, waardoor mijn hersenen en ogen continu de verkeerde signalen krijgen! Voor het eerst in al die jaren voel ik me serieus genomen. Ik voel me gehoord, gezien en begrepen. Tientallen puzzelstukjes vallen op zijn plek. Dan komen de tranen. Tranen van jaren opgebouwde spanning.

Als klap op de vuurpijl ontdekt de KNO-arts dat er destijds wel degelijk afwijkende waarden waren geconstateerd. We zijn beiden met stomheid geslagen. Hoe had mijn leven eruit gezien als ik dat toen geweten had? Maar ik wil me niet laten verleiden door ‘what if’. Erkenning overheerst. En deze zoektocht heeft me ook verdieping en inzichten gebracht. Het heeft me gevormd tot wie ik nu ben. Ik heb moeten leren mijn grenzen af te bakenen, ben scherper gaan voelen en ben gedwongen te kiezen voor wat echt belangrijk is in mijn leven. Misschien is dit wel precies de bedoeling..

Een speciale hersentraining zou verbetering op kunnen leveren, al noemt de arts het ‘hard werken met een kleine kans van slagen.’ Heb ik nog energie om de zoveelste behandelmethode uit te proberen? Of kan ik beter mijn leven (verder) aanpassen en hiermee proberen te leren leven? Het liefst pak ik mijn spullen en vertrek ik naar de bergen in het Spaanse zuiden, waar de enige beweging voor mijn gezichtsveld de op- en ondergaande zon is :)