De Spaanse droom

040_sany0065.jpg

In precies 1 uur en 48 minuten vliegen, word ik – poof – zes jaar terug in de tijd geplaatst. Mijn pony is inmiddels iets langer, mijn wangen iets boller en mijn levenservaring iets breder. En dit keer blijf ik geen drie maanden, maar drie dagen in Barcelona.

Drie dagen Barça betekent voor velen Ramblas, Tapas & Compras en wellicht een bezoekje aan Gaudi’s excentrieke bouwwerken met als toetje een stierengevecht. Maar ik ga off road. Ik slenter door de smalle straatjes omringd door hoge grijsbruine gebouwen, waar balkonnetjes volhangen met kledingstukken afkomstig uit de hele wereld; sokken van een Braziliaan, een broek van een Chinees en een jurkje van een Hollandse, je weet het nooit in deze smeltkroes van culturen. Genietend van de Spaanse zon passeer ik kleine kunstgalerietjes, zwaai ik naar kromlopende vrouwtjes in hun typische gebloemde ‘nachtjapons’, bestel ik zoete Churros in een cafeetje en maak ik een praatje met een oud mannetje verstopt achter zijn zelfgebouwde fruitstellage. 

Waarom ben ik hier niet gebleven? Echt  gaan wonen?

‘Vamos!’, zegt de ene politieagent de andere aanstotend, en zonder blikken of blozen steken ze samen met mij het zebrapad over, terwijl het rode stoplichtmannetje ons streng aankijkt. Daarom hou ik zo van Spanjaarden, ze zijn eigenwijs en eigenzinnig. Als enige plaatsen ze vraag- en uitroeptekens aan het einde én het begin van een zin, ze vertalen ieder woord naar hun eigen taal en crisis of geen crisis: de winkels zijn gewoon tot tien uur open, want kopen zullen we en hip is hoe we er uit moeten zien. Zowel mannen als vrouwen met halflang donker en extreem korte pony in casual alternatieve kleding stereotyperen het straatbeeld.

Waarom verhuis ik niet naar deze stad? Een scheut van opwinding gaat door me heen. ¿Por qúe no?
Ineens heb ik behoefte aan iets vertrouwds, iets bekends van die goeie ouwe tijd. Een veilige haven. Ik besluit Pedro, een oude vlam, op te zoeken. Ruim twee maanden waren we bij elkaar toen ik hier studeerde. Hij fantaseerde altijd over een toekomst in Nederland. Maar toen ik eenmaal vertrokken was, verwaterde het contact.

Met vlinders in mijn buik pak ik de metro richting ‘Port Vell’ – dat niet voor niets veilige haven betekent – en bel aan bij de met stickers beplakte rode deur, die allerlei herinneringen oproept.
‘Sí?’, kraakt er door de intercom.
‘Hola, woont Pedro hier nog?’
‘Un momento.’
Boven me klinkt gestommel. Ik kijk omhoog, waar ik een donkere jongen ontmoet die nonchalant over het balkon leunt.
‘Pedro Juarez?’
‘Ja!’, antwoord ik opgewonden.
Hij kent hem! Zal Pedro veranderd zijn? Zullen we nog steeds hetzelfde voor elkaar voelen? Ik wist wel dat we voor elkaar bestemd waren en samen een sagrada familia zouden stichten.
De jongen trekt een brede grimas.
‘Pedro woont hier niet meer, die woont in Nederland.’

Ik schreef dit verhaal voor het blog van KLM Royal Dutch Airlines.

Advertenties

Magische band

Je maakt een foto van die prachtige kerk, dat adembenemende landschap of een schattige oude tram in dat verre land. Sommige foto’s zijn zo mooi, dat je ze thuis ophangt. Bij mij in de woonkamer hangt het straatje waar ik woonde in Barcelona. Zo ben ik altijd nog een beetje daar.


Maar het zijn niet alleen die kerk, het landschap, die tram of die straat die zijn vastgelegd op de foto. In mijn Spaanse straatje fietsen een man en een vrouw je tegemoet en er lopen allerlei mensen rond. Wie zijn dat, hoe heten ze, hoe klinken hun stemmen, zijn ze Spaans of niet, waar gaat hun reis naartoe? Zij zelf hebben er geen weet van dat ik elke dag even naar ze kijk. Hun gezichten staan op mijn netvlies gebrand. Ik heb het gevoel dat ik ze een beetje ken.

Zou ik ook ergens aan de muur hangen, in een ver land? Sta ik bij iemand op zijn nachtkastje? Als ik er straks niet meer ben, leef ik misschien wel voort in Guatemala, China, Italië of wie weet in Groenland? Verbonden door het werk van de fotograaf: een eeuwige verbinding tussen het land en mij.

Als je je eens even goed concentreert…
Met welk land voel jij een onverklaarbare magische band?
Dikke kans dat je daar aan de muur hangt!