Stembevrijding: jezelf laten zien door jezelf te laten horen

Verlang jij er ook naar om je helemaal vrij te uiten? Om alles te zeggen wat je denkt en voelt, zonder je in te houden? We doen dit vaak niet, bang om een ander te kwetsen of bezig met het oordeel van onze omgeving. Maar als je je teveel aanpast, kunnen die emoties zich gaan ophopen in je lichaam. Dan word je moe, prikkelbaar en misschien zelfs angstig. We hebben expressie nodig om de energie te laten stromen. Bij stembevrijdingscoach Anna Fernhout heb ik ervaren hoe je je stem én je gehele lichaam kunt gebruiken om gestagneerde energie in beweging te zetten. Een verzameling (oer)geluiden, tranen en fysieke ervaringen. Heerlijk!

Anna met haar gitaar :)

Verlangen

Als ik binnenkom in de mooie, knusse ruimte onder de gewelven van een Utrechtse gracht, wacht Anna me op met gitaar in de hand. Ik voel me direct op mijn gemak. Mét nieuwsgierigheid en gezonde spanning. Al ga ik niet echt zingen, ik ga wel mijn stem laten horen… Op de basisschool zong ik uit volle borst in de eind-musical, tegenwoordig is het niet veel meer dan onder de douche en happy birthday op een verjaardag.

‘Met wat voor gevoel ben je hier naartoe gekomen?’, vraagt Anna als we tegenover elkaar zitten, met aan mijn kant een doos tissues. Dat belooft wat.
Ik vertel dat ik me al langere tijd een beetje opgesloten voel. ‘Een benauwend gevoel in mijn lichaam, alsof er stroop om me heen zit’, leg ik uit.
‘Ik hoor veel verlangen om je vrij te voelen’, vat ze samen.

Na een grondingsoefening en een aantal diepe ademhalingen, nodigt Anna me uit om een geluid te maken. Dat klinkt simpel, maar mezelf laten horen, hier samen in deze intieme ruimte, is hartstikke spannend! Mijn brein werpt allerlei vragen op. Mond openen of dicht houden? Harde of zacht geluiden? Lange of korte halen? Onwennig! Ik voel een enorme rem om een geluid te maken terwijl Anna alle aandacht op mij gericht heeft. In het dagelijks leven geven woorden je een kader, met afgesproken betekenis en als je een lied zingt, hou je je aan de tekst (meestal). Nu is alles open en ik heb werkelijk geen idee. Ik begin wat te hummen en probeer onderzoekend mijn stem zijn gang te laten gaan.

Ik hoef háár niets te laten zien of horen, het is geen performance. Ik ben hier voor mezelf :)

Dan begint Anna op haar gitaar te spelen. Dat werkt ondersteunend en stimulerend. Langzaamaan begin ik steeds meer geluid te maken, me nog wel heel bewust van mezelf. Ik begin te variëren en te spelen met toonhoogtes en roep verbaasd uit: ‘Ik heb best een mooie stem!’
‘Ja!’, glimlacht Anna.
Zo, mijn brein is tevreden. Net als ik denk ‘dat ik het goed doe’, zegt Anna: ‘Probeer echt een geluid te maken dat past bij wat je voelt.’
Oh ja… het gaat erom dat ik vrij laat wat er leeft in mij. Ik ben hier niet om te presteren.
Ik doe mijn ogen open en kijk Anna in haar grote ogen. Direct begin ik een lager geluid te produceren. Daar word ik door verrast. In contact met een ander verandert er blijkbaar meteen iets.

Ik besluit op te staan. Ook nu gebeurt er direct iets. Zo laat ik mezelf letterlijk meer zien? Ik word dizzy. Er begint zich een soort vlek van energie door mijn lichaam te bewegen, een gek gevoel. Wel voel ik me geworteld, daardoor durf ik te bewegen en steeds meer geluiden te maken. Mijn keel gaat open, en daarna ook mijn hele buikgebied. Lekker! Ik heb het gevoel alsof ik wil dat mijn mond groter was, zodat er meer geluid uit kan haha! Er beginnen tranen over mijn wangen te stromen, zonder dat ik precies weet waar het over gaat.

Dan vraagt Anna me te zingen: Dit ben ik. Dit. Ben. Ik. Dat voelt heel kwetsbaar. Eerst hum ik, dan laat ik de woorden eruit. Stap voor stap word het een overtuigende en bevrijdende tekst.

Ik ben onder de indruk van wat er allemaal gebeurt als je vanuit je buik jezelf bewust laat horen met iemand naast je. Supermoe ga ik naar huis. Non stop gapend ga ik mijn bed in en in mijn dromen zie ik allerlei beelden. Flarden uit mijn leven die ik niet met woorden kan duiden. Er is duidelijk een hoop los getrild. De dagen erna heb ik een brok in mijn keel en spierpijn in mijn ribbenkast en onwijs behoefte aan rust.


Zingende zoutzak

Bij onze eerste ontmoeting vond ik dat ik moet alles eruit moest gooien. Dat heb ik geweten, ik ben in geen tijden zo moe geweest! Daarom krijg ik bij sessie twee de opdracht om te doseren. ‘Probeer te blijven bij wat er op dit moment in je leeft’, zegt Anna. ‘Je hoeft niet hard te werken, dan ga ik juist weg van wat er is.’

‘Ik voel me stoeptegel’, zeg ik ineens. Ik kan me niet bewegen.

Het lukt me dit keer om het klein te houden. Dat voelt veel authentieker, kloppender. Rustiger. Ik blijf lekker op de grond zitten op een zacht schapenvelletje. Ik hoef niet groots, hard en uitbundig.
‘Ik voel me echt een zoutzak’, zeg ik schor. Als dat uitspreek, word ik verrast door de laagte in mijn eigen stem.
Anna: ‘Wees maar helemaal die zoutzak.’
Ik voel me grijs, zwaar en lomp. Ik heb het idee dat ik me zo totaal niet kan uiten. Langzaamaan wordt het gevoel intenser. ‘Ik voel me stoeptegel’, zeg ik dan ineens. Ik kan me niet bewegen. Best een angstig gevoel.
‘Kan je erbij blijven?’, vraagt Anna.

‘Ik zou graag voor je willen zingen’, zegt Anna dan spontaan. Het voelt heel speciaal dat ze dat voor mij doet. Haar mooie stem raakt me als ze zingt: ‘Ik mag er helemaal zijn, ik doe er toe, ik dans, ik zing!’. Dit activeert mijn verlangen om me weer gewoon te uiten, zoals altijd! Ze legt haar handen op mijn schouders en dan komt er oergeluid uit, waar ik zelf van sta te kijken. Het merk dat ik het niet stuur, het geluid komt gewoon uit me. Het klopt, het ís hoe ik me op dit moment voel. Het is alsof er iets samen vloeit; alsof ik met dit geluid een randje om mezelf heen heb getekend. Ik voel bewegingsruimte én bescherming. Anna bevestigt: ‘Ik zíe dat dit waar is.’

Onderweg naar huis wil ik tegen iedereen op straat roepen: ‘Ga stembevrijding doen!!’ ‘Het is zo tof!!’ Het heeft mijn compassie en zachtheid terug naar boven gehaald en ik voel me veel opener en vrijer. Heerlijk. De reactie is deze keer heel anders; geen keelpijn, geen spierpijn, maar moe en peaceful.

Heling

Bij de start van de derde en laatste keer heb ik het gevoel dat er lava in mijn lichaam zit die ik eruit wil laten stromen. Alsof er in mij iets in mij in beweging wil komen, wat niet de ruimte krijgt. Iets… of gewoon… ik? Anna vraagt me om vandaag geen woorden te gebruiken, alleen maar geluid te maken. Leuke uitdaging, want ik ben geneigd om altijd van alles te zeggen :)

Ik ga op de grond zitten en als ik begin te hummen, komt er een beeld in me op van een flessenlikker, waarmee ik alles weghaal dat verstopt zit in mijn lichaam. Daardoor begin ik als vanzelf te bewegen en zie voor me dat mijn linkerarm, mijn schouder en vervolgens mijn buik wordt leeggehaald. Een energetische schoonmaak, met mijn stem! Whoehoe! Ik begin steeds hardere geluiden te produceren. Dan vraagt Anna of ik haar aan wil kijken. Ik bemerk meteen weer die verandering van volume. Ze vraagt me om dáár geluid aan te geven, aan het niet weten, aan de terughoudendheid. Dan volgt er een zacht neuriënde toon en ik krijg het heel warm. Iemand aankijken en zomaar een geluid maken is superspannend. Het is zo intiem. Zo puur. Rauw. Het is kwetsbaarder. Anna merkt dat ook. ‘In je zachtheid kan ik je meer zíen’, zegt ze. Mooi…

Iemand aankijken en zomaar een geluid maken is superspannend. Het is zo intiem. Zo puur. Rauw.

‘Je hebt een enorme brede range in je stem’, zegt Anna later. Dank voor het compliment, denk ik, en tegelijkertijd besef ik opnieuw dat het daar niet om gaat. Ik hoef háár niets te laten zien of horen, het is geen performance. Ik ben hier voor mezelf. Het gaat meer om wat ze erna opmerkt: ‘Dat staat voor wat je allemaal in je hebt: die rauwe, donkere kant met vuur en de mooie, zachte, vrouwelijke kant. Je hebt ze allebei nodig. Ze ondersteunen elkaar.’

Bijzonder om te merken hoe alle drie de sessies compleet verschillend waren en tegelijkertijd een verwevenheid hebben, een route. De eerste keer vloog ik uit de bocht, de tweede keer leerde ik te doseren en heb ik mijn donkere kant aangekeken en in de derde sessie heb ik mijn zachtheid toegelaten en ervaren dat ik mezelf kan reinigen. Ik snap nu met wat voor gevoel ik hierin stapte: heimwee. Heimwee naar mezelf. Mijn expressie is wakker geschud en ik heb weer ervaren hoe heerlijk het is om je te laten horen. De liefdevolle verbinding met Anna maakte deze reis veilig én inspirerend. Je verbinden met elkaar vanuit je diepste kern, maakt dat je voelt dat je leeft en bevestigt dat het leven bedoeld is om te delen!

’s Avonds kruip ik onder een dekentje met een kop thee. De tekst op het kaartje:
Empty yourself and let the universe fill you.

 

Ook je oergevoelens, unieke stemgeluid en verlangens ervaren?

Stembevrijding draagt een vleugje magie in zich… Als iedereen in de wereld het regelmatig zou doen, vraag ik me af of er nog oorlog zou zijn :) Klinkt dat dramatisch en overdreven? Ervaar het zelf maar eens.

Anna’s website: stemenstilte.nl

Een gedachte over “Stembevrijding: jezelf laten zien door jezelf te laten horen

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s