Als het leven je duizelt

Alles in de Hema draait plotseling op zijn kop. De producten deinen en golven als vage wezens om me heen. Ik probeer me vast te grijpen aan een blauwe waas naast me – een rek met theedoeken geloof ik.
Wat gebeurt er?! Een aardbeving! Kortsluiting!
Even later sta ik lijkbleek in de deuropening bij mijn werk.
‘Wat is er met jou gebeurd?’, vraagt een collega.
Ik weet het zelf ook niet.

Met een snelheid van 300 kilometer per uur schudt deze duizeligheidsaanval mijn leven op, ruim 10 jaar geleden. Gewoon op een dinsdag tijdens mijn lunchpauze.

Gaandeweg krijg ik steeds vaker van dit soort opschuddingen. Ik begin drukke plekken te mijden; verjaardagen zijn ineens hard werken, treinreizen een naar avontuur en boodschappen doen een superstressvolle bezigheid. Na verloop van tijd kan ik zelfs mijn boekenkast niet meer aanzien -mijn geliefde boeken!- de ruggen lopen als een verfvlek in elkaar over. Hoe moet dit nou verder, ik sta nota bene op de wachtlijst om als stewardess te gaan werken bij KLM!

Als er een MRI-scan wordt gemaakt huiver ik voor de kleine tunnel en nog meer voor een tumor in mijn hoofd. Maar alles blijkt oké. Ook het KNO-onderzoek, de EEG en oogtests leveren niets op. De artsen gaan uit van een virus ‘op mijn evenwichtsorgaan’, dat in een paar weken verdwenen zal zijn. Wat een opluchting!

Ik werk een tijdje niet, maar de duizeligheid blijft. Een virus? Ik weet het niet… Ik besluit op verder onderzoek uit te gaan. Een chiropractor vindt geen afwijkende nekwervels als mogelijke oorzaak. De acupuncturist zegt dat ik letterlijk en figuurlijk uit balans ben, maar helaas hebben de naaldenprikjes geen effect. Ik ga naar een psycholoog :)

Voordat ik het weet zit ik weer in een achtbaan – alleen dan zonder vlinders in mijn buik.

Diverse behandelmethodes en pogingen tot werken verder, staat mijn leven inmiddels een jaar op zijn kop. Het vertrouwen in mijn lijf wordt behoorlijk op de proef gesteld. Dat virus had toch al lang weg moeten zijn? Is het soms een teken van het universum dat een baan in de lucht van tijdzone naar tijdzone niets voor mij is? Ik besluit de knoop door te hakken en blaas mijn carrière bij KLM af. Met pijn in mijn hart, een wankel evenwicht en een eigenwijs brein, start ik met een nieuwe communicatiebaan. Omdat ik nu bij een goed doel ga werken, is het vast anders… Maar helaas, de evenwichtsstoornissen nemen weer toe.

Wat nu? Ik blijf een tijdje uit de buurt van beeldschermen en neem rust. Met kloppend hart waag ik een gok en ga op reis naar Midden-Amerika – wel veilig in een groep. Daar aan de overkant van de oceaan voel ik me nog steeds moe en dizzy, maar mentaal knap ik er ontzettend van op. De mooie natuur doet wonderen. Ik voel me verbonden met de ruigheid en schoonheid van de jungles, stranden en bergen, en de mensen verwarmen mijn hart. Ik krijg mijn nieuwsgierigheid en levenslust weer een beetje terug! Geen kantoorbaan meer voor mij als ik terug ben, besluit ik aldaar. Al gauw vind ik een werk als barista. Ik vind het heerlijk; spontane gesprekken met mensen uit allerlei landen terwijl ik lekkere koffie’s voor ze maak. Maar gaandeweg beginnen de cappuccino’s steeds meer om me heen te bewegen. Eerst probeer ik het met minder uren, maar het helpt niet. Wat is er toch aan de hand? Zijn mijn zintuigen dan zo (over)gevoelig? Kan ik geen werkdruk meer aan? Hebben ze iets over het hoofd gezien in het ziekenhuis?

Ik verlang terug naar dat bamboe-hutje aan die afgelegen baai in Panama…

Wat doe je als alles in je leven draait en tolt? Dan wil je stil staan. Maar stil staan is niet hetzelfde als achterover leunen. Ik kan me juist steeds minder goed ontspannen, ondanks dat ik intens moe ben. Ik sta constant aan, ben continu alert. Stel dat de grond ineens onder me vandaan wordt getrokken?

Op zoek naar verlichting ga ik op retraite in Spanje. Het doet me goed om me daar in het Andalusische landschap in het mysterie van het leven te verdiepen. De eenvoud, de natuur, blote voeten in de aarde, het kalmeert en vertraagt. Het is een bijzondere week met mooie inzichten. Bij terugkomst maak ik mezelf wijs dat ik wel weer wat schrijfwerk aankan. Ik heb toch niet voor niets een vak geleerd? Mijn mind vraagt om stimulans en mijn creativiteit wil gebruikt worden! Vol goede moed start ik met een baan, mijn mantra herhalend: het gaat goed het gaat goed het gaat het goed. Maar voordat ik het weet zit ik weer in een achtbaan – alleen dan zonder vlinders in mijn buik. Ik begin me steeds ontheemder te voelen en vraag me af: wat heeft dit alles me te vertellen…?

Het ritme van vallen en opstaan zet zich nog jaren voort. Ik probeer zowel diverse soorten werk als remedies uit – met weinig verbetering. Ik maak nog een aantal prachtige reizen en merk dat het uit de Nederlandse prestatiemaatschappij stappen helpt. Soms kan ik zelfs weer salsa dansen, waar ik zo van hou! Andere periodes breng ik veel thuis door. De enige die me eigenlijk écht tot rust brengt is Moeder Natuur. Daar voel ik me rustiger, happy, veilig, sterk en vrij.

Misschien is dit wel precies de bedoeling

En dan, als ik opnieuw meer tijd draaierig in de toiletruimte doorbreng dan op mijn werkplek, besluit ik weer eens bij mijn huisarts aan te kloppen. Er moet hier toch een oorzaak voor zijn? Allerlei labels zijn inmiddels langsgekomen; BPPD, HSP, ADHD. Ik vind het tijd voor een officiële, onderbouwde diagnose. ASAP. Wederom ga ik door de medische molen. En wat blijkt? Ik heb labyrinthaire hyporeflexie: mijn evenwichtsorgaan functioneert niet, waardoor mijn hersenen en ogen continu de verkeerde signalen krijgen! Voor het eerst in al die jaren voel ik me serieus genomen. Ik voel me gehoord, gezien en begrepen. Tientallen puzzelstukjes vallen op zijn plek. Dan komen de tranen. Tranen van jaren opgebouwde spanning.

Als klap op de vuurpijl ontdekt de KNO-arts dat er destijds wel degelijk afwijkende waarden waren geconstateerd. We zijn beiden met stomheid geslagen. Hoe had mijn leven eruit gezien als ik dat toen geweten had? Maar ik wil me niet laten verleiden door ‘what if’. Erkenning overheerst. En deze zoektocht heeft me ook verdieping en inzichten gebracht. Het heeft me gevormd tot wie ik nu ben. Ik heb moeten leren mijn grenzen af te bakenen, ben scherper gaan voelen en ben gedwongen te kiezen voor wat echt belangrijk is in mijn leven. Misschien is dit wel precies de bedoeling..

Een speciale hersentraining zou verbetering op kunnen leveren, al noemt de arts het ‘hard werken met een kleine kans van slagen.’ Heb ik nog energie om de zoveelste behandelmethode uit te proberen? Of kan ik beter mijn leven (verder) aanpassen en hiermee proberen te leren leven? Het liefst pak ik mijn spullen en vertrek ik naar de bergen in het Spaanse zuiden, waar de enige beweging voor mijn gezichtsveld de op- en ondergaande zon is :)

Advertenties

10 gedachten over “Als het leven je duizelt

  1. Lieve Schat!!! Wat stoer dat jij dit geschreven/uitgesproken hebt! Heb je blog met liefde gelezen en tegelijkertijd tijd met een beetje verdriet omdat het 13 jaar moeten duren… Dikke kus

  2. Hey Carlien, wat heftig allemaal! Lastige keuze om te maken idd, weer een therapie:-(. Snap dat je het liefst even wegrent… Sterkte!

  3. Hi lieve Carlien. Wat een mooie blog heb je geschreven. De tranen rollen over mn wangen.. Na al die jaren weet je wat t is. En je hersenen, daar is nog zoveel wat we niet weten. De voorgestelde therapie heeft bij sommige dus wel gewerkt? Ik hoop dat je t op een rijtje kan zetten en voelen wat je nodig hebt. Of de therapie voor jou een optie is.

  4. Lieve Car, wat een heldenverhaal! Was er wel even stil van, maar denk wel relief is dat je nu meer weet? Dikke abbraccio en ik zeg ga!!

  5. Dank je wel voor het delen van deze verhaal, ik heb zelf ook al hel lang duizeligheid en i heb veel geprobeerd maar niet is gelukt. Ik ga dti aan mijn doktor vertellen. Bedankt

  6. Hallo carlien, ik heb ook jaren last van duizelingen en angsten en ik heb ook allerlei therapieen gevolgd. Niets resulteert in beter worden. Ik ben je uitleg dankbaar, ik heb weer iets om uit te vogelen! Ik wens je beterschap, groetjes van Nathalie

  7. ‘Per toeval’ kom ik op je pagina terecht….het ‘per toeval’ zet ik er zo neer omdat ik niet in toeval geloof. Huilend heb ik achter me laptop je verhaal zitten lezen. Het had (op het reizen na) de mijne kunnen zijn! Nu 9 jaar na mijn virus op beide evenwichtsorganen, en heeeeeel wat therapieën later heb ik eindelijk dezelfde diagnose dan jou. Nu een grote zoektocht naar wat nog wel kan, want inderdaad feestjes mijd ik, boodschappen doen is een marathon en werken is niet te doen nu. Inmiddels net als jou een blog begonnen om mensen op de hoogte te houden hoe het nu is, om het van me af te schrijven en herkenning te geven aan mensen die hetzelfde hebben…
    Wil je heel veel succes wensen met alles!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s