De Spaanse droom

040_sany0065.jpg

In precies 1 uur en 48 minuten vliegen, word ik – poof – zes jaar terug in de tijd geplaatst. Mijn pony is inmiddels iets langer, mijn wangen iets boller en mijn levenservaring iets breder. En dit keer blijf ik geen drie maanden, maar drie dagen in Barcelona.

Drie dagen Barça betekent voor velen Ramblas, Tapas & Compras en wellicht een bezoekje aan Gaudi’s excentrieke bouwwerken met als toetje een stierengevecht. Maar ik ga off road. Ik slenter door de smalle straatjes omringd door hoge grijsbruine gebouwen, waar balkonnetjes volhangen met kledingstukken afkomstig uit de hele wereld; sokken van een Braziliaan, een broek van een Chinees en een jurkje van een Hollandse, je weet het nooit in deze smeltkroes van culturen. Genietend van de Spaanse zon passeer ik kleine kunstgalerietjes, zwaai ik naar kromlopende vrouwtjes in hun typische gebloemde ‘nachtjapons’, bestel ik zoete Churros in een cafeetje en maak ik een praatje met een oud mannetje verstopt achter zijn zelfgebouwde fruitstellage. 

Waarom ben ik hier niet gebleven? Echt  gaan wonen?

‘Vamos!’, zegt de ene politieagent de andere aanstotend, en zonder blikken of blozen steken ze samen met mij het zebrapad over, terwijl het rode stoplichtmannetje ons streng aankijkt. Daarom hou ik zo van Spanjaarden, ze zijn eigenwijs en eigenzinnig. Als enige plaatsen ze vraag- en uitroeptekens aan het einde én het begin van een zin, ze vertalen ieder woord naar hun eigen taal en crisis of geen crisis: de winkels zijn gewoon tot tien uur open, want kopen zullen we en hip is hoe we er uit moeten zien. Zowel mannen als vrouwen met halflang donker en extreem korte pony in casual alternatieve kleding stereotyperen het straatbeeld.

Waarom verhuis ik niet naar deze stad? Een scheut van opwinding gaat door me heen. ¿Por qúe no?
Ineens heb ik behoefte aan iets vertrouwds, iets bekends van die goeie ouwe tijd. Een veilige haven. Ik besluit Pedro, een oude vlam, op te zoeken. Ruim twee maanden waren we bij elkaar toen ik hier studeerde. Hij fantaseerde altijd over een toekomst in Nederland. Maar toen ik eenmaal vertrokken was, verwaterde het contact.

Met vlinders in mijn buik pak ik de metro richting ‘Port Vell’ – dat niet voor niets veilige haven betekent – en bel aan bij de met stickers beplakte rode deur, die allerlei herinneringen oproept.
‘Sí?’, kraakt er door de intercom.
‘Hola, woont Pedro hier nog?’
‘Un momento.’
Boven me klinkt gestommel. Ik kijk omhoog, waar ik een donkere jongen ontmoet die nonchalant over het balkon leunt.
‘Pedro Juarez?’
‘Ja!’, antwoord ik opgewonden.
Hij kent hem! Zal Pedro veranderd zijn? Zullen we nog steeds hetzelfde voor elkaar voelen? Ik wist wel dat we voor elkaar bestemd waren en samen een sagrada familia zouden stichten.
De jongen trekt een brede grimas.
‘Pedro woont hier niet meer, die woont in Nederland.’

Ik schreef dit verhaal voor het blog van KLM Royal Dutch Airlines.

Advertenties

7 gedachten over “De Spaanse droom”

  1. Mooi verhaal. Ben niet anders gewend van je. Oh, en om de hoek bij El Xamp, heb je heerlijke Pollo Catalan voor 8 eurie! Waren weer een heerlijke paar daagjes in ‘jouw’ stad.

  2. Chica Viegen,

    Je mail zat in mijn ‘ongewenste inbox’ maar dat zal niet meer gebeuren!! Was even geleden dat ik een verhaal van je gelezen heb. Het is weer een echte en de laatste zin doet het hem :-)

    CK

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s