De niños van de toekomst

IMG_4399

Alles maakt herrie; de banden, de uitlaat, de stoelen, de toeter, zelfs de chauffeur – terwijl keiharde Reggaeton er bovenuit stampt door de krakende boksen. Kooien vol kakelende kippen, manden met versgebakken tortilla’s, een kind op moeders buik én rug – alles gaat mee. Waar ik ben? In een Chickenbus. Deze typisch Guatemalteekse bus brengt me dagelijks naar het stadje Ciudad Vieja, waar ik op de school ‘Nuestro Futuro’ (Onze Toekomst) kinderen begeleid bij hun huiswerk.

Zijn het die lekkere kauwgompjes in mijn tas of hebben ze écht zin om naar school te gaan? Zodra de kinderen me op straat in hun vizier hebben stormen ze enthousiast op me af. Stof van de zanderige wegen laait op en waait in hun zongetinte gezichtjes. Ze maken ruzie om wie mijn hand mag vasthouden tot aan het schoolplein waar ik – met inmiddels aan beide zijden een sliert kids – luid ontvangen word door de rest van de klas.
‘Carolinaaaaaaa!’
Een roep die nog vaak nagalmt in mijn gedachten.

Aan de kinderen ligt het niet, het is het besef van de ouders waar het aan ontbreekt. Waarom zou je je kinderen naar school sturen als ze ook geld kunnen verdienen? Vaak is papa met de noorderzon vertrokken, waardoor mama zich een ongeluk werkt en de kinderen moeten helpen in het huishouden. Na schooltijd is er dus niet veel tijd voor huiswerk en áls die er al is, is er weinig aandacht. Dus ik laat ze tekenen wat er leeft in hun binnenwereld, leer ze hun eerste woordjes schrijven en fiets er meteen wat sociale vaardigheden in. En ja, het zijn Latino’s, dus knuffelen doen we ook veel. Mijn geduld is nooit op en mijn knuffels al helemaal niet.

Al snel heb ik een aantal dikke vriendinnetjes, die me vol trots elke nieuwe regel met a’s in hun verfrommelde schriftjes komen laten zien. Het liedje zingen ze er enthousiast bij:
Avión avión, a, a, a.’
Maar sms moet ik wel 20 keer een avión (vliegtuig) nadoen en die rare letter op het bord aanwijzen.
Met haar vingertjes draaiend in haar vlechtjes peinst Erika op de letter die ik op haar blaadje heb geschreven. Plotseling laat ze met een enorme grijns een geluidje uit haar mond ontsnappen, maar het is niet de ‘a’. Hoe dring ik tot haar door? Gelukkig heb ik nog vele middagen de tijd om haar te ondersteunen, en na een aantal weken zie ik dan ook dat ze vooruit gaat.
Ook Lesby, een kleine krullenbol met knalbruine ogen, heeft veel aandacht nodig. Niet omdat ze de letters niet uit elkaar kan houden, maar omdat ze thuis van niemand complimenten krijgt.
En die kleine Juan Carlos, die dit jaar voor de tweede keer doet, laat met gemengde gevoelens zien dat hij al kan lezen. Want is het cool dat je dat kan, omdat je hier vorig jaar ook al zat?

Ik gebruik al mijn zintuigen; observeer, luister, kijk, voel en proef en doe wat ik denk dat de bedoeling is. Eigenlijk is alles goed, als ik er maar ben.

Op mijn laatste dag krijg ik een reusachtige poster, een gezamenlijk geproduceerd kunstwerk met alle namen erop. ‘Zodat ik ze nooit zal vergeten’. Ook zonder die poster zal ik dat niet doen…
Vet stoer doen natuurlijk, maar met dikke tranen stap ik de Chickenbus in naar huis.

¡Hasta pronto niños, les quiero mucho!

Meer info over de school ‘Nuestro Futuro’? Check Niños de Guatemala.

Advertenties

2 gedachten over “De niños van de toekomst”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s