Hoezo Nederland(s)

Moeder de vrouw, met haar nonchalante-maar-toch-uiterst-verzorgde halflange haar, in zogenoemde casual friday werk-outfit, staat op het punt om te gaan koken in haar glimmende hypermoderne keuken voor manlief en 2,2 kinderen, als ze tot haar schrik ontdekt dat het al zó laat is.
‘Is het al zó laat?’

Er zit niets anders op: haastig kiept ze een zak voorgesneden broccoli, een handvol geschilde Hollandse krieltjes en een pak biologisch rundergehakt in de blender leeg, geeft een draai aan de knop, gooit het resultaat in vier grote glazen en brengt deze rennend naar de badkamer. Daar treft ze Vader, de haren van de kinderen wassend terwijl hij ze voorleest: ‘En ze leefden nog lang en gelukkig’. Enigszins hulpeloos kijkt hij Moeders aan, klapt het boek dicht en staat op. O god en de hond! Haastig wordt het mormeltje bij zijn blonde, krullende vacht gegrepen en uit het raam gehangen, waarna er een straal hondenpies ergens beneden op een toevallige passant belandt (dat laatste was niet echt zo, maar dat leek mij dan grappig). Vervolgens sjezen Vader en Moeder in sneltreinvaart naar de woonkamer, om nog net de eindtune van DWDD te horen.
‘Tussen zes en acht is het al druk genoeg’, bevestigt mevrouw Ziggo en ze maakt meteen even van de gelegenheid gebruik om interactieve televisie onder de aandacht te brengen.

Een uitermate confronterende, kloppende weergave van onze haastige, prestatiegerichte, binnenzit-cultuur. Een uitermate confronterende, onprettige weergave voor iemand die net terug is van een half jaar onthaasten, niet-hoeven-presteren en buiten leven in Latijns-Amerika en uit verveling de tv eens aanzet. Na maanden mañana mañana voelt deze reclame als een knellende lasso om mijn keel van een Indiaan uit de Ecuadoriaans jungle in de wetenschap dat hij me vanavond zal braden en oppeuzelen met de hele inheemse stam. Of te wel: het zweet breekt me uit. Geschokt druk ik op het powerknopje van de afstandsbediening en loop naar mijn spiegel in de gang. Twee wijdopengesperde ogen kijken me aan. Waarom ben ik eigenlijk teruggekomen? Vanaf nu ga ik het anders doen, besluit ik heftig knikkend en om mijn gelofte kracht bij te zetten, gis ik mijn rode lippenstift uit mijn nog onuitgepakte toilettas en schrijf in koeienletters op ooghoogte: mañana mañana <hartje>.

Nu, ruim een jaar later, maak ik de balans op:
– Minstens vier avonden per week maak ik me schuldig aan haastige kooktaferelen à la my-worst-nightmare-Ziggo-commercial, gevolgd door het verslinden van hele zakken M&M’s, waardoor ik 5 kilo zwaarder ben dan toen ik terugkwam.
– Iedere vrijdagavond zit ik compleet gefrustreerd op mijn meditatiekussen in mijn smalle gangetje te staren naar Boeddha als tegenhanger van mijn over elkaar heen tuimelde, stressy gedachten, terwijl ik liever ga salsadansen in een zweterige club vol donkere Latino’s wiens lange haren wild in mijn gezicht slaan.
– Opnieuw heb ik zo’n benauwende, saaie kantoorbaan aangenomen, terwijl ik die al zo vaak had afgezworen, en breng daarmee meer dan de helft van mijn tijd binnen door in plaats van buiten.

De Liefdevolle Boodschap op mijn spiegel is steeds verder weggevaagd. Het is dweilen met de kraan open: zijn waar je je niet meer zo thuis voelt en leven zoals je al lang niet meer wilt, terwijl je aan de andere kant de boel probeert op te lappen en recht probeert te trekken. Het is tijd om Mijn Liefdevolle Boodschap achterna te reizen. Plus de beeldschone Indianen, plakkerige rijst met bonen, dramatische kerkjes, gepassioneerde salsa, zwarte stranden, perzikzachte avocado’s, kikkergroene jungles, spirituele rituelen, knuffelbare kindertjes, statige berglandschappen, kleurrijke koloniale gebouwen en gastvrije moekes. En mijn oren weer elke dag te verwennen met de zangerige, oog-voor-detail-hebbende, romantische taal. Geen Nederlands, maar Spaans: de taal van Liefdevolle Boodschappen.

P.S.
Soms vragen mensen mij wel eens ‘of het geen vlucht is’.
‘Jawel’, zeg ik dan, ‘dat is het zeker. Een vlucht uit Nederland!’

Advertenties

4 gedachten over “Hoezo Nederland(s)”

  1. Tja…de cultuur verschillen zijn groot.Het leven hier wordt al een stuk aangenamer door het verwijderen van 1 woord uit onze taal of woordenboek….MOET. Stekte schoonheid….. x

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s