Te quiero

Negen maanden zat hij vast in Cuba. Wat hij gedaan had? Niets in strijd met de wet, maar het stond de overheidsmacho’s niet aan. Na zijn vrijlating voelde hij zich nog steeds gevangen. ‘Van het eerstvolgende internationale optreden keer ik niet meer terug’, beloofde hij zichzelf.

Zo stapt Ignacio Perez Borrel 13 jaar geleden uit de Buena Vista Social Club. Zijn bestemming bleek Antigua, een klein koloniaal stadje in Guatemala. Vlak daarna verlaten ook de drie helden Segundo, Ferrer en Gonzalez deze waanzinnige band, al gingen zij op een heel ander soort reis. Ze leven voort in vele harten.

Ignacio kun je nog wél live zien – en aanraken. Ik wil dan ook niets liever als ik hem op straat zie lopen. Tijdens mijn dagelijkse route langs de typisch Antiguaans huisjes, paard en wagens, fruitstalletjes en groepjes Indigenas, word ik plotseling van de stoep geblazen door zijn charisma: de warme uitstraling van zijn donkere huid, zijn ogen, twinkelend en ondeugend. En die lach, vriendelijk en scabreus. Hij draagt een stijlvol crèmewit pak, gladgestreken maar toch nonchalant. Afgemaakt met een petje, een beetje scheef op zijn hoofd.

Al gauw kom ik erachter dat hij bij mij om de hoek woont, dus per-ongeluk-expres bij hem in de buurt rondhangen zou niet eens verdacht zijn. Maar ik ben hier slechts drie maanden en heb het al druk genoeg met vrijwilligerswerk. Ik check de Que pasa, het magazine met events in de regio, en zoek op wanneer hij optreedt met zijn nieuw opgerichte Buena Vista de Corazón.
Twee dagen later zit ik met mijn vriendin aan een tafeltje bij Bar Ocelot, waar hij met zijn aanstekelijke Cubaanse energie op jambees zit te drummen en met zijn 67 jaar oude, rauwe stem onverstaanbare woorden in de microfoon blaast.
‘T’extraño, t’extraño amor’ (ik mis je, lief ) – af en toe komt er iets uit dat we verstaan.
Als het publiek luid applaudisseert weet ik dat dit het moment is. Mijn vriendin geeft me een laatste zetje en met kloppend hand loop ik naar hem toe.
Met zijn vriendelijke ogen kijkt hij me vragend aan:
‘Sí señorita?’
Nou eh, dat ik ‘m dus iets wil vragen. Of ik hem een keer mag interviewen voor een meeslepende roman die ik over Cuba wil schrijven.
‘Maar natuurlijk!’
Bijna rennend van opwinding loop ik terug naar m’n vriendin en laat haar vol trots het briefje zien waarop hij zijn telefoonnummer heeft gekrabbeld.
Nog twee Mojito’s alsjeblieft.

Met de zon op en in mijn koppie dartel ik een week later over de scheve straattegels richting centrum. Kom ik aanlopen bij dat koffietentje, staat daar zo’n prachtige oude Cubaan op me te wachten.
De eerste tien minuten geloof ik niet dat ik hier, in mijn favoriete cafeetje El Refugio, koffie zit te drinken met Ignacio Perez Borrel himself. Maar al snel raak ik verzonken in zijn prachtige verhalen. Hij vertelt over zijn leven. Dat hij naar een optreden ging in Spanje. Hoe hij bij terugkomst gevangen werd genomen. Over zijn angsten. Zijn huwelijk. Zijn dochters. Even wordt hij emotioneel en ik voel me meteen schuldig dat ik zo ongegeneerd aan zijn lippen hang.

Maar het is OK. Zelfs zó OK dat hij aanbiedt om Congris voor me te koken, om verder in te gaan op mijn oneindige lijst met vragen.
Zo volgen er nog vele koffiemomenten, wandelingen en optredens met flessen van zijn favoriete rode wijn (‘Goed voor mijn hart’).
En dan, plotseling, zomaar, op een mooie dag als we in het park zitten, kijkt hij me aan, knijpt me in mijn arm en zegt:
‘Te quiero, Carolina’.
Ik schrik een beetje. Te quiero? Nu weet ik dat Latino’s vrij gemakkelijk hun liefde uiten, maar mijn Hollandse nuchterheid klopt even op de deur. Hoe ziet hij onze relatie eigenlijk? Net als ik, als een bijzondere vriendschap of is er meer? Ik weet niet wat ik moet zeggen.

Maanden later zit ik in Nederland achter m’n laptop. Door de boxen van mijn cd-speler klinkt Ignacio: ‘T’extraño, t’extraño amor.’ Zijn schorre stem raakt me plotseling recht in mijn hart. Ik mis hem ook! Spontaan open ik mijn mail, ik heb hem simpelweg één ding te zeggen:
‘Ignacio, Te quiero.’

Advertenties

9 gedachten over “Te quiero”

    1. Dank je wel Peter!
      Heb ’t (tot nu toe) niet vertaald. Verhaal over m’n vrijwilligerswerk heb ik wel in Engels Spaans geschreven, binnenkort online!

      1. Heerlijk, brengt me even terug naar heeeel lang geleden… Antigua: daar waar ik de lekkerste koffie ooit heb gedronken

        Super
        Warme groet

        Vivian

  1. Hallo Carlien,

    Ik ben net vertrokken uit Antigua en heb Ignacio zien optreden, dus het verhaal spreekt erg tot de verbeelding (of eerder tot de herinnering). Heb een tijdje met hem gepraat middels het Spaans dat ik mondjesmaat beheers en het leek me een man zoals jij ‘m omschrijft. Erg leuk verhaal om te lezen en het maakt me benieuwd of het ooit nog wat is geworden tussen Ignacio en jou…

    Groeten uit Lanquin, Guatemala
    Jelle Pieters

    1. Hallo Jelle,
      Wat leuk om – na zo’n lange tijd dat deze blog online staat – een reactie te ontvangen, uit Guatemala! Wat een mooie man hè… En wat een muziek. Qua vriendschappelijke liefde was het kort en heel bijzonder. Qua liefdesrelatie, dat is niet waar ik naar op zoek was :) Ik koester de mooie herinneringen. Ik zou zeggen: geniet jij ook na, en enjoy dit mooie land!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s