Het meisje en de indiaan

In gedachten verzonken loop ik de trap af in de bibliotheek.
‘Hola!’, klinkt een enthousiaste mannenstem.
Meteen ontwaakt zeg ik hola terug – een ‘hola’ vergt direct mijn aandacht. Al doorlopend kijk ik achterom en ontmoet de vriendelijke donkere kijkers van een getinte man met lange staart.
‘Cómo estás?’
‘Bien’, roep ik lachend, steek mijn hand op en loop verder.
Maar wat hem betreft blijft het hier niet bij. Alsof iemand hem met een pijl in zijn rug heeft beschoten grijpt hij zijn rugzakhendels en rent terug naar beneden.
‘Hablas español?!’ Of ik Spaans spreek. Zijn ogen fonkelen samen met een grote grijns op zijn gezicht.
‘Sí.’

Ik besluit om toch maar even te blijven staan.
Ruim een uur staan we te kletsen op de gang van de bieb. Wat een schatje. Als hij vraagt wat ik ga doen zeg ik dat ik onderweg ben naar ‘la Hema’. Hij stelt voor om mee te lopen. Ik stel voor om koffie te gaan drinken.

Ik voel me op mijn gemak, kijkend in die grote bruine ogen van deze – zo blijkt – Colombiaan. Terwijl het zonnetje schijnt vergeten we de tijd. Zijn levensverhaal intrigeert me, hij draagt flink wat bagage met zich mee. Wat zal er eigenlijk allemaal in zijn rugzak zitten? Zal me niets verbazen als hij ineens zijn panfluit tevoorschijn haalt en een liefdeslied voor me speelt.

Een paar uur later, voor de deur van de Hema wil ik hem gedag zeggen. Maar hij heeft een ander plan: hij gaat mee. Tja, waarom niet? Binnen zeg ik plagerig dat hij als een hond achter me aanloopt (wat ik stiekem heerlijk vind). Quasi boos knijpt hij me zachtjes in mijn zij, waarop ik hem een tik op zijn pet verkoop. We starten een gevecht tussen de paraplu’s.

Precies vandaag, als ik datgene meemaak waarvan ik dacht het nooit mee te maken, heb ik uberhuishoudelijke dingen nodig. Niet gewoon een leuk bh’tje, nagellakje of tasje, nee mijn lijstje zegt: douchegordijn, wekker, afwasteil. Ik ben ook maar een mens. Wat nu, doen alsof ik allemaal hele gave dingen nodig heb?

‘Welke vind jij mooier?’, vraag ik terwijl ik twee douchegordijnen omhoog houd.
Geslaagd, hij kiest de mooiste. Ook bij het uitzoeken van een wekker vallen we voor dezelfde.
Echter bij de afwasteilen ben ik teleurgesteld. Niet in hem, maar ik verwacht van mijn geliefde Hema kleurrijkere gezelligere wasteilen.
‘Ik wil roze met bloemetjes!’, roep ik uit.
Dios mío, wat zeg ik nou? Wat zal hij wel niet denken, dat ik een of andere ama de casa (huisvrouw) ben?
Maar nee hoor, deze indiaan schrikt nergens van. ‘Dan moeten we naar de Xenos!’
Daar sta je dan, in de Hema, met een wildvreemde man uit Colombia, het assortiment wasteilen te bekijken, terwijl hij tipt dat Xenos the place to be is.
Even kijken we elkaar onderzoekend aan, alsof we checken of de ander nog wel samen tijd door wil brengen. Dan bevestigen we het plan met ‘¿Por qué no?’

Onderweg registreer ik niets van wat er om me heen gebeurt. Alleen zijn mooie mond, glinsterende ogen en lange zwarte golvende haar trekken mijn aandacht. Kun je als vrouw voorspellen dat je ooit zo’n mooie man in de bibliotheek tegen het lijf loopt?

Ook Xenos blijkt geen bebloemde teilen te verkopen. Alsof het me nog iets kan schelen. Latino vraagt in zijn beste Engels aan de verkoopster of ze geen bloemen hebben. De schat. Het antwoord is nee. Het had me niet verbaasd als hij nu had voorgesteld om ook nog even bij V&D te gaan kijken.

Nu is het echt tijd om afscheid te nemen. Het is een beetje een situatie à la de film Before Sunrise. Zullen we elkaar nog terugzien na deze bijzondere middag?

Advertenties

3 gedachten over “Het meisje en de indiaan”

  1. >Carlientje, carlientje,Ik word hier wel een beetje opgewonden van, niet zozeer van de spannende colombiaan, ook niet van de mogelijk toekomstige poging om op een colombiaanse panfluit te blasen, zoals ze dit mooi in het duits zeggen; maar wel van het uitzoeken naar een teiltje in de vorm van een hart en dan ook nog in roze. Het lijkt een beetje op bouquet reeks avontuur 127. Het verhaal waarin die oude blanke dame rondgereden wordt door die neger. Of haal ik nu dingen door elkaar? Nou ja, ik ga me inschrijven voor jouw nieuwsbrief, wie weet lees ik nog iets leuks over het spannende avontuur van het busstation! Ik ben fan, laters

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s