Ik zen dus ik ben

Stel dat het waar is wat Boeddha zegt, dat je meerdere levens hebt. Je gaat dood en wordt herboren, totdat je voldoende geleerd hebt en uiteindelijk verlicht raakt. In ieder leven beoefen je zijn levenskunst: volledig in het moment aanwezig zijn, open voor wat er is, zonder oordelen en verlangens. Tja, Boeddha heeft makkelijk praten, hij is verlicht. En hoe kan ik nou leren als ik niet bewust weet wat ik verkeerd gedaan heb?

Wel probeer ik al zo’n jaar of 10 iets op te steken van fouten in mijn huídige leven. Dat is al moeilijk genoeg. De aanschaf van naaldhakken met een gouden randje bijvoorbeeld, die je toch nooit gaat dragen en eigenlijk niet eens kon betalen. Of toch nog een wijntje, of het opnieuw proberen met die lieve leuke man. Maar wat me vooral niet lukt is genoeg rust ervaren in mijn leven. Het is tijd voor wat mindfulness.

Ik installeer mezelf op de bank met het boekje ‘Beter nu’, dat ik van mijn vriendin heb gekregen. Alleen al door erover te lezen word ik rustig. Het klinkt zo simpel! Wat een heerlijk vooruitzicht, ik als ontspannen mens, in balans. Ineens zit ik vol inspiratie over hoe mindfulness mijn leven gaat veranderen.

Ik haal een schriftje met ontspanningsoefeningen tevoorschijn, ga op de grond liggen en begin. Gedachten laat ik voorbij gaan als wolkjes, heel rustig. Althans, dat is mijn opdracht. Ze laten komen en gaan, zonder oordeel. Me richten op mijn ademhaling, lage ademhaling. Ik denk aan die tekst die ik nog moet schrijven. Die had eigenlijk vorige week al af gemoeten. Wanneer moet ik dat in hemelsnaam doen? Van schrik open ik mijn ogen. Voor mijn neus zie ik mijn roze kastje. That reminds me, die wil ik nog schilderen. En ik bedenk me ook dat ik me moet oriënteren op een nieuwe laptop. Terug naar mijn ademhaling. Ik leg een hand op mijn buik. Dat rondje buikje, daar moet ik nodig iets aan doen, straks pas ik mijn lievelingsbroek niet meer en vindt niemand me meer aantrekkelijk. IJverig stuur ik de aandacht naar mijn voeten, weg uit mijn hoofd. Mijn voeten zijn ijskoud. Ik moet pantoffels aan, anders kan ik me echt niet ontspannen. Dan zal het lukken, écht. Als ik weer ga liggen prikt er iets in mijn rug. Ik lig op m’n lipgloss. Niet vergeten om zonnebrand te kopen voor m’n reis! Ik vertrek al bijna…de hoeveelste is het eigenlijk? Ik kijk op de klok. Is het al zo laat?! Ik heb helemaal geen tijd om te mediteren!
Snel kom ik omhoog, negeer de sterretjes en ren de deur uit.
Mediteren… op vakantie ga ik het opnieuw proberen.

Onder de Spaanse zon staar ik naar de horizon en er verschijnt een zachte glimlach op mijn gezicht. Ik heb mijn missie weer helder: aandachtiger doen wat ik doe, veel buiten zijn en ademen – laag ademen. Zo met mijn blote voeten in het zand en kijkend naar de ondergaande zon lijkt het allemaal zo eenvoudig. Het drukke leven in Nederland vráágt ook meer om mindfulnes. Hier lijkt alles makkelijker. Nu is nu. Op dit moment zie ik het zo: het leren van mijn fouten gaat vanzelf, gaat altijd door, op een diepere laag. Bewust en onbewust. Als je van alles bewust zou zijn, zou het niet ‘werken’. Ik schenk het Boeddhabeeld naast me mijn brede glimlach en doe het licht uit. Ik hoef niet terug te kijken en ook niet precies te weten wat de toekomst brengt. Beter nu.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s