De deur naar het paradijs

Zodra je de deur achter je dicht trekt begint je vakantie. Een mooi cliché. Maar is het ook waar? Geldt dit ook als je op Schiphol aankomt en een chagrijnige grondstewardess je meedeelt dat je vlucht naar Mexico vier uur vertraging heeft?

Ja, ook dan. Mijn vriendin Sarah en ik kunnen er dan ook niet mee zitten. We gaan toch lekker naar Mexico? Nippend aan een cappuccino in de wachthal mijmerend we over de Maya piramides, witte stranden en gepassioneerde vakantieliefdes. Ook maken we ons niet druk om die passagier die niet op komt dagen, waardoor we ook die vier uur te laat niet kunnen vertrekken.

Na een lange reis komen we aan in een dorpje bij Mexico stad. Het blijkt echter íets anders dan we op internet hadden gezien.  ‘O ja’, herinneren we elkaar, ‘vakantie begint zodra je de deur achter je dicht trekt’. Welke deur is dat eigenlijk? Je huisdeur? De deur van de taxi in het vakantieland? Of de wc-deur van dit hostel? Ik doe hem open en weet niet hoe snel ik hem weer dicht moet trekken; kakkerlakken rennen over de vloer en in één oogopslag zie ik de dikke remsporen.

We besluiten de buurt te verkennen. We laten ons een plakkerige ‘Kloep sanwiesh’ aansmeren met waterige koffie. Na een middagje slenteren beginnen we ons toch wel een beetje zorgen te maken. Er is geen koloniaal pand te bekennen, er is bijna niemand op straat en er is niets te doen. En waar is de zon? En al die barretjes die op internet stonden? En die Juan’s en Antonio’s die in dit paradijs zouden flaneren?

De volgende dag besluiten we ’s avonds dit dorpje maar te verlaten. Maar uren rondrijdend in onze huurauto levert om twee uur ’s nachts nog steeds geen hostel op. Wat te doen? Er zit niets anders op dan in de auto te gaan slapen. Ach, het is toch vakantie! We treffen een parkeerplek aan een afgelegen weggetje. Nadat Sarah de auto in het allerlaatste vrije parkeerplekje heeft gemanoeuvreerd, nestelen we ons in ons zalige autostoelbed. Net als we onze ogen willen sluiten ontdekt Sarah een slapende man naast onze linkerdeur, op de grond. Hij kijkt ons boos aan en slaat op tegen het raampje. “Wegwezen!’, piept Sarah paniekerig. Zenuwachtig probeert ze de auto uit deze eigenlijk-niet-parkeerplek te krijgen. We horen we een keiharde knal. We horen het niet alleen, we voelen het ook. Aan het eind van de straat nemen we de schade op. De helft van de bumper zit er nog aan. Zijn we eigenlijk wel verzekerd?

De volgende ochtend laten we onze auto provisorisch repareren bij een kleine garage langs de grote weg. Van de buitenkant zie je er niets meer van. Vol goede moed rijden we richting het zuiden. Oaxaca here we come! Hier moet het dan echt gaan gebeuren. Hier zitten vast een paar mooie Mexicanen op deze twee holandesas te wachten.
Een korte siesta in ons écht fijne hotel, een lekkere lange douche en een koude fles vino brengen ons weer helemaal terug. Dus jurkjes aan (ja, hier schijnt de zon), lippenstiftje op (hier zijn wél mooie mannen) en een lege maag (al 16 tapastentjes gespot); de juiste ingrediënten voor een fantastische avond. Na tien minuten dansen plus een tong en een ‘Mag ik je zoenen?’ in mijn oor, verlaten we de eerste ietwat toeristische bar snel weer. Ik wil ik enkel en alleen Spaanse woorden (en tongen) in m’n oor. In een klein lokaal barretje verderop gaat het beter. Aan het einde van de avond staan we allebei met een donkere god te zoenen.

Als ik de volgende dag met de ochtendzon in mijn gezicht in twee brede armen wakker word, weet ik dat deze Antonio al die moeite waard is geweest. Met een intense grijns op mijn gezicht trek ik zijn voordeur even later achter me dicht.
Is dit soms die deur waar iedereen het altijd over heeft?

Advertenties

Een gedachte over “De deur naar het paradijs”

  1. >Dag aardige en leuke dame! Ik kan het niet helpen, ik vind toch echt dat je leuk schrijft.. Zo heerlijk simpel en ik zit telkens weer helemaal in jouw belevenissen. dat moet 't doen, toch? Zou misschien bijna jaloers worden op de Juan's en Antonio's? ;-)Ook deze is weer top (die andere nieuwe ook.. heb jij iets met rosé en wijntjes?). Dat wordt wel een bundeltje… heel veel groeten, Onnodig te zeggen wie.. Zie je de 20e! (waarvoor nog dank!)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s