Bolivia belivia

IMG_0703

Waar armoede is, is gevaar. Dat weet iedere doorgewinterde reiziger. Waar armoede is, zijn leugens. Ook dat weet je als reiziger. Maar persoonlijk zijn we er altijd heilig van overtuigd dat wij niet vallen voor liegende locals. Toch?

Zelfs niet in Bolivia, het armste land van Zuid-Amerika, waar ik samen met een Zwitsers verliefd stelletje nog helemaal high ben van een 3-daagse jeeptour over de witte, pure zoutvlaktes van Uyuni. Vanuit ons perspectief is alles en iedereen op dit moment zo puur als het witte zout, dus kopen we vol vertrouwen tickets voor de nachtbus bij een van de Indianenvrouwtjes op het ‘busstation’ (een rij gammele hutjes aan de rand van het dorp waar schreeuwende Bolivianen verfrommelde buskaartjes aan de man brengen). We kiezen voor het vrouwtje met de hardste stem en de zachtste prijs. Vanwege alle spookverhalen check ik nog even de veiligheid: ‘Is het OK om ’s nachts te reizen?’ Haar baby’tje én ons sussend, verzekert ze ons dat de chauffeur bij ons blijft op de busterminal van Potosí en ons na een korte pauze af zal leveren op de eindbestemming Sucre.

Vamos!

Lees verder

Advertenties

Dans!

Ken je dat gevoel dat je weet ‘dat het goed is’? Geen weten vanuit je hoofd, maar een dieper, intuïtief weten. Misschien voel je het in je buik als een lekkere warme gloed, of maakt je hart een sprongetje. Je kan het ook ervaren als intense vredigheid, een bepaalde kalmte, waar je zachtjes van gaat zitten ja-knikken. Dan zit je op het goede pad. Je bent verbonden met de wijsheid in jou, die je vertelt dat het klopt – voor jou.

Door een hoop trial and error ben ik er achter dat het mijn lichaam is dat feilloos weet of iets klopt of niet. Niet mijn hoofd. Mijn hart weet het en maakt het lichamelijk voelbaar. Ik ervaar dat als een ‘lekkere smaak in mijn buik’. Een soort zoetheid die ik kan voelen in mijn buikgebied. Heerlijk! Maar mijn bovenkamer vindt dat eng en pompt naarstig allerlei ‘ja-maar’-gedachten rond, met het idee controle te houden. Dat vindt ons hoofdje lekker; de touwtjes in handen hebben, dan kan er niks mis gaan. Maar wat is ‘mis gaan’? Als je te veel naar je hoofd luistert, gaat het júist mis en raak je uitgeput. In Nederland leren we om vooral waarde te hechten aan onze mind, dus is er lef nodig om je te verbinden met je hart. En het hart fluistert, dus dat vereist stilte. En dat is spannend.

Lees verder

De kracht van stilte

Een hele dag stil zijn, in een groep. Zou jij het kunnen? Ik lig in bed en luister naar de golven van de Middellandse zee, aan de zuidkust van Turkije. Als ik welterusten zeg tegen Brecht, die mijn kamergenoot is tijdens deze stilteretraite, merk ik dat ik het best spannend vind: dit is voorlopig het laatste woord. Wat nou als er zich morgen iets aandient dat door de stilte overweldigend hard aan de oppervlakte komt? Een monster in mij dat zijn kans schoon ziet om uit te breken?

De klok heeft net 6:00 uur geslagen en ik loop, gezicht nog in de kreukels, naar het strand. Er heerst een mysterieuze sfeer… Ik begeef me naar een open plekje in de kring en steek mijn handen uit om in het zand te gaan zitten.
‘Au!’ Ik vloek. Hardop.
De dag is nog niet begonnen, of ik verbreek al scheldend de vredige stilte. Beschuldigend werp ik een blik op mijn hand en ontdek dat ik gestoken ben door een wesp! Ik ben meteen wakker. Ontwaakt. Niet te verwarren met de ontwaakte – Boeddha – want mijn gedachten vliegen alle kanten op en mijn ademhaling bevindt zich alles behalve in mijn buik. Precies de reden dat ik hier ben.

Lees verder

Boek: Streets of the world

Fotograaf Jeroen Swolfs reisde zeven (!) jaar over de wereld om vervolgens een waanzinnig mooi boek samen te stellen met uit 195 hoofdsteden één foto. Ja eentje. Hoe leg je in vredesnaam een hoofdstad vast in één beeld? Jeroen pretendeert geen ‘compleet’ beeld te geven. Het gaat hem om het delen van een straatbeeld. Want zoals hij het ziet: op straat gebeurt het. Op straat komt alles samen. Op straat is het echte leven. Rijk en arm, jong en oud, iedereen versmelt op die ene plek.

Dit is zo’n boek waar je reisverslaving van wordt aangewakkerd. Waar je lijstje met landen waar je nog heen wilt van verdriedubbelt. Waar je nieuwsgierig van wordt, nog meer dan je al was.

Eyecatcher
Allereerst is Streets of the world echt een koffietafelboek. Een boek om mee te showen. Groot, dik, zwaar, kleurrijk. Met linnen gebonden. De cover staat vol vlaggen, je kan ze bijna voelen. Persoonlijk vind ik het jammer dat er geen mooie, kleurige, rommelige, levendige (liefst Latijns-Amerikaanse) straat op de cover staat, maar goed. Waarschijnlijk kon Jeroen geen keuze maken. Snap ik wel. Hij moest ook al per land slechts één foto kiezen voor ín het boek – zal hij er slapeloze nachten van hebben gehad?

Lees verder

Salsa moet je voelen

Hola a todos,

Het boekje TE GAST IN Colombia is uit!

Een publicatie die net zo kleurrijk is als het land zelf. Naast handige praktische info, lees je er persoonlijke verhalen van schrijvers en journalisten die een speciale band hebben met dit waanzinnige land.

Blader door de digitale preview en/of lees mijn bijdrage over muziek Salsa moet je voelen (PDF).