Als het leven je duizelt

Alles in de Hema staat op zijn kop. De producten deinen en golven als vage wezens om me heen. Ik probeer me vast te grijpen een blauwe waas naast me – een rek met theedoeken geloof ik.
Wat gebeurt er?! Een aardbeving! Kortsluiting!
Even later sta ik lijkbleek in de deuropening bij mijn werk.
‘Wat is er met jou gebeurd?’, vraagt een collega.
Ik weet het zelf ook niet.

Met een snelheid van 300 kilometer per uur schudt deze duizeligheidsaanval mijn leven op, ruim 10 jaar geleden. Gewoon op een dinsdag tijdens mijn lunchpauze.

Een paar dagen later begint de kantoortuin spontaan om me heen te draaien. Weer schrik ik me rot. Gaandeweg krijg ik steeds vaker van dit soort aanvallen, gecombineerd met hoofdpijn. Langzaamaan begin ik drukke plekken te mijden, feestjes zijn ineens hard werken, reizen met OV een vervelende uitdaging en boodschappen doen een stressvolle verplichting. Na verloop van tijd kan ik zelfs mijn boekenkast niet meer aanzien -mijn geliefde boeken!- omdat de ruggen als een verfvlek in elkaar overlopen. Mijn werk krijg ik niet meer voor elkaar en ik meld me ziek. Hoe moet dit nou verder, ik sta nota bene op de wachtlijst om als stewardess te gaan werken bij KLM!

Er wordt een MRI-scan gemaakt en ik huiver voor de kleine tunnel en de mogelijke tumor in mijn hoofd. Ook word ik rondgecirkeld in een draaistoel met een soort virtual reality bril op, krijg ik een oog- en oor-onderzoek en een EEG. Alles blijkt oké. De artsen gaan uit van een virus ‘op’ mijn evenwichtsorgaan, dat in een paar weken verdwenen zal zijn. Gelukkig!

Een tijdje geen beeldschermwerk doet goed, maar mijn duizeligheid blijft. Een virus? Ik weet het niet… Ik besluit zelf op onderzoek uit te gaan. De chiropractor vindt geen afwijkende nekwervels als mogelijke oorzaak. Volgens de acupuncturist ben ik letterlijk en figuurlijk uit balans, maar helaas hebben de naaldenprikjes niet het gewenste effect. Dan ga ik naar een psycholoog, want dit hele avontuur brengt me behoorlijk in de war…

Voordat ik het weet zit ik weer in een achtbaan – alleen dan zonder vlinders in mijn buik.

Diverse (tevergeefse) behandelmethodes verder, staat mijn leven inmiddels bijna een jaar op zijn kop. Het vertrouwen in mijn lijf wordt behoorlijk op de proef gesteld. Dat virus had toch al lang weg moeten zijn? Is het soms een teken van het universum dat een baan van tijdzone naar tijdzone niets voor mij is? Met pijn in mijn hart zie ik geen andere optie dan KLM te bellen en mijn carrière in de lucht af te blazen. Met een wankel evenwicht en een eigenwijs brein, start ik met een nieuwe communicatiebaan. Omdat ik nu bij een goed doel ga werken, is het vast anders. Inhoudelijk vind ik het werk interessant, maar ik verdraag het beeldscherm niet… mijn evenwichtsstoornissen spelen opnieuw op en ik val weer een tijdje uit. Diagnose: overspannen.

Wat nu? Na wederom een periode van veel rust, waag ik met kloppend hart een gok en ga op reis naar Midden-Amerika – wel veilig in een groep. Daar aan de overkant van de oceaan voel ik me nog steeds moe en dizzy, maar mentaal knap ik er ontzettend van op. De mooie natuur doet wonderen. Ik voel me verbonden met de ruigheid en schoonheid van de jungles, stranden en bossen, en de mensen verwarmen mijn hart. Ik krijg mijn nieuwsgierigheid en levenslust weer een beetje terug! Geen computerbaan meer voor mij, besluit ik aldaar. Laat mij maar lekker praktisch aan de slag. Met hernieuwde energie vind ik al gauw een baan als barista. De eerste paar weken gaat het goed en het geeft veel voldoening om weer mee te draaien in de maatschappij. Maar… gaandeweg beginnen de cappuccino’s om me heen te bewegen. Eerst probeer ik het met minder uren, maar het helpt niet. Wat is er toch aan de hand? Zijn mijn zintuigen dan zo (over)gevoelig? Kan ik geen werkdruk meer aan? Ik verlang terug naar dat kleine bamboe-hutje aan die afgelegen baai in Panama…

Wat doe je als alles in je leven draait? Dan ga je stil staan. Maar stil staan is niet hetzelfde als achterover leunen. Ik kan me juist steeds minder goed ontspannen, ondanks dat ik intens moe ben. Ik sta constant aan, ben continu alert, onrustig. Want wat als de grond ineens onder me vandaan wordt getrokken?

Op zoek naar verlichting ga ik op retraite in Spanje. Het doet me goed om me op een Andalusische berg in het mysterie van het leven te verdiepen en te omarmen wat is. Een bijzondere week met mooie levenslessen, waarin ik opnieuw merk hoe ik het nodig heb om lekker met mijn blote voeten in de koele aarde te staan. Bij terugkomst voel ik me wat lichter en heb het idee dat ik wel weer een kantoorbaan aankan. Ik heb niet voor niets gestudeerd, ik wil m’n koppie en creativiteit gebruiken! Wel vind ik het lastig om er niet eerlijk over te zijn tegen mijn nieuwe werkgever, maar wat moet ik dan zeggen? Vol goede moed start ik, mijn mantra herhalend: het gaat goed het gaat goed het gaat het goed. Maar voordat ik het weet zit ik weer in een achtbaan – alleen dan zonder vlinders in mijn buik. Wat is dit toch? Langzaamaan begin ik me steeds ontheemder te voelen en vraag me af: wat heeft dit alles me te vertellen…?

Het ritme van vallen en opstaan zet zich jarenlang voort. Ik probeer zowel diverse soorten werk als remedies uit – met weinig duidelijke verbetering. Ik maak nog een aantal prachtige reizen en merk dat het uit de Nederlandse prestatiemaatschappij stappen helpt. Soms kan ik zelfs weer salsa dansen, waar ik zo van hou! Andere periodes breng ik veel thuis door. De enige die me eigenlijk écht tot rust brengt is Moeder Natuur. Daar voel ik me rustig, happy, veilig, sterk en vrij.

…De weg naar de wijsheid van la pacha mama.

En dan, als ik opnieuw meer tijd draaierig in de toiletruimte doorbreng dan op mijn werkplek, besluit ik weer eens bij mijn huisarts aan te kloppen. Er moet hier toch een fysieke oorzaak voor zijn? Allerlei labels zijn inmiddels overwogen; BPPD, HSP, zelfs ADHD. Ik vind het tijd voor een officiële, onderbouwde diagnose. ASAP. Wederom ga ik door de medische molen. En wat blijkt? Ik heb labyrinthaire hyporeflexie: mijn evenwichtsorgaan functioneert niet naar behoren, waardoor mijn hersenen en ogen continu de verkeerde signalen krijgen! Voor het eerst in al die jaren voel ik me serieus genomen. Ik voel me gehoord, gezien en begrepen. Tientallen puzzelstukjes vallen op zijn plek. Dan komen de tranen. Tranen van jaren opgebouwde spanning.

Als klap op de vuurpijl ontdekt de KNO-arts dat er destijds wel degelijk afwijkende waarden waren geconstateerd. We zijn beiden met stomheid geslagen. Dit nieuws moet ik even incasseren. Hoe had mijn leven eruit gezien als ik dat toen geweten had? Maar ik wil me niet laten verleiden door ‘what if’. Erkenning overheerst. Een bevestiging dat ik niet gek ben – al ben ik dat wel een beetje gewórden. Toch heeft deze zoektocht me ook verdieping en inzichten gebracht. Het heeft me gevormd tot wie ik nu ben. Ik heb moeten leren mijn grenzen af te bakenen, ben scherper gaan voelen en heb noodgedwongen moeten kiezen voor wat echt belangrijk is in mijn leven. Misschien is dit wel precies de bedoeling en leidt het me de weg… De weg naar de wijsheid van la pacha mama. 

Een hersentraining zou verbetering kunnen opleveren, al noemt de arts het ‘hard werken met een kleine kans van slagen.’ Speciale oefeningen, waarbij na een half jaar tot een jaar verandering kán gaan optreden. En of het ooit helemaal weg gaat… Heb ik nog energie om de zoveelste behandelmethode uit te proberen? Of kan ik beter mijn leven (verder) proberen aan te passen en hier mee leren leven? Het liefst pak ik mijn spullen en vertrek ik naar de bergen in het Spaanse zuiden, waar de enige beweging voor mijn gezichtsveld de op- en ondergaande zon is :)

Advertenties

Dans!

7427ea21094f13e19c2f13

Ken je dat gevoel dat je weet ‘dat het goed is’? Geen weten vanuit je hoofd, maar een dieper, intuïtief weten. Misschien voel je het in je buik als een lekkere warme gloed of maakt je hart een sprongetje. Je kan het ook ervaren als intense vredigheid, een bepaalde kalmte, waar je zachtjes van gaat zitten ja-knikken. Dan zit je op het goede pad. Je bent verbonden met de wijsheid in jou, die je vertelt dat het klopt – voor jou.

Door een hoop trial and error weet ik inmiddels dat het mijn lichaam is dat feilloos weet of iets klopt of niet. Niet mijn hoofd. Mijn hart weet het en maakt het lichamelijk voelbaar. Ik ervaar dat als een ‘lekkere smaak in mijn buik’. Een soort zoetheid die ik kan voelen in mijn buikgebied. Heerlijk!

Het hart fluistert, dus dat vereist stilte… En dat is spannend.

Maar mijn bovenkamer vindt dat eng en pompt naarstig allerlei ‘ja-maar’-gedachten rond, met het idee controle te houden. Dat vindt ons hoofdje lekker; de touwtjes in handen hebben, dan kan er niks mis gaan. Maar wat is ‘mis gaan’? Als je te veel naar je hoofd luistert, gaat het júist mis en raak je uitgeput. In Nederland leren we om vooral waarde te hechten aan onze mind, dus is er lef nodig om je te verbinden met je hart. En het hart fluistert, dus dat vereist stilte. En dat is spannend.

Ik merk dat als ik me met mijn hart verbind – wat mij ook echt niet altijd zo maar lukt – dat ik vertrouwen voel. Verbinden doe ik bijvoorbeeld door te schrijven of te dansen. Zonder doel, zonder regels, zonder beoogd resultaat. Gewoon mijn pen laten bewegen via mijn handen (‘de tentakels van mijn hart’, zoals mijn lieve docente Helma ze eens noemde, mooi hè) en mijn voeten laten heengaan waar ze willen. Ik kom dan in een flow… Het valt me op dat ik vervolgens vaak ook meer ga dóen wat goed is voor mij, in míjn leven. Het gaat meer vanzelf. Ik denk minder na. Ik noem dat ook wel ‘trillen op mijn natuurlijke frequentie’. Schrijvend op het ritme van mijn hart en dansend op de golven van het leven.

Eén van mijn favoriete uitspraken in het Spaans is:

Mi plan es bailar hasta que todo se solucione.
Mijn plan is: dansen totdat alles is opgelost.

Dansen is hét medicijn voor mij. Al dansend kan mijn hoofd zich er simpelweg niet mee bemoeien. Er is alleen voelen. Overgave. Zijn. En dan hoeft er ineens helemaal niets meer te worden opgelost. Als ik dans word ik me bewust van mijn lichaam en dat geeft mij de bevestiging dat écht het enige is dat we hebben het nu is. Door dat contact met mijn lijf zak ik van mijn hoofd naar mijn bekken en voel ik me zowel veilig als vrij. Al mijn cellen gaan glimlachen en trillen – op míjn unieke frequentie.

De kracht van stilte

Een hele dag stil zijn, in een groep. Zou jij het kunnen?

Ik lig in bed en luister naar de golven van de Middellandse zee, aan de zuidkust van Turkije. Als ik welterusten zeg tegen Brecht, mijn kamergenoot tijdens deze retraite, merk ik dat ik het best spannend vind: dit is voorlopig het laatste woord. Wat nou als er zich morgen iets aandient dat door de stilte overweldigend hard aan de oppervlakte komt? Een monster in mij dat zijn kans ziet om uit te breken?

De klok heeft net 6:00 uur geslagen en ik loop, gezicht nog in de kreukels, naar het strand. Er heerst een mysterieuze sfeer… We zijn zo gewend om meteen iets te zeggen, al is het maar goedemorgen. De stilte heeft iets magisch. Ik begeef me naar een open plekje in de kring en steek mijn handen uit om in het zand te gaan zitten.
‘Au!’
Ik vloek. Hardop.
De dag is nog nauwelijks begonnen of ik verbreek al de vredige stilte. Beschuldigend werp ik een blik op mijn hand en ontdek dat ik gestoken ben door een wesp! Ik ben meteen wakker. Ontwaakt. Niet te verwarren met De Ontwaakte – Boeddha – want mijn gedachten vliegen alle kanten op. Scherp en fris voel ik me niet. Wel kijk ik heel erg uit naar deze ervaring. Ik ben benieuwd hoe ik deze dag ga beleven.

Heb je er wel eens bij stilgestaan (ja, letterlijk :) ) hoeveel herrie je maakt door met je lepel je kom muesli leeg te schrapen? Als je mes je bord raakt? Het glas dat je op tafel zet na een luidruchtige slok? Vermenigvuldig dat met 14 (personen), inclusief het bijgeluid van het vermengen van speeksel met eten. Ook wel kauwen genoemd. De bediening van het hotel vindt ons maar stelletje rare figuren. Zij giechelen hardop in de keuken, wij in stilte aan tafel.

Dan begin ik langzaam te beseffen dat het enige dat me te doen staan is: zijn.

Tijdens onze wandeling door de bergen valt me op hoe wij human beings gewend zijn om continu te communiceren als we in groepsverband verkeren. Een paar keer wijs ik spontaan naar het uitzicht en open mijn mond om te zeggen hoe mooi ik het vind. Net op tijd pers ik mijn lippen op elkaar. Na een paar keer merk ik dat het óók fijn is om alleen te genieten van een mooi uitzicht. Toch voel ik de behoefte om het te delen.

Na een paar uur wandelen, begin ik wat onrustig te worden. Iedereen lijkt zich steeds meer in zichzelf te keren. Maar ik kan me niet uiten, mijn gedachten zitten gevangen in mijn hoofd en schreeuwen allemaal door elkaar. Zie je wel, monsters! Ik vóel ze bijna door mijn hoofd rennen.

Als we op onze bestemming aankomen, een mooi verlaten strandje, zoekt ieder zijn eigen plek. De één speelt wat met steentjes in de branding, de ander drijft op het zoute zeewater. Ik kijk wat ongemakkelijk om me heen. Na een tijdje besluit ik om gewoon maar te gaan zitten. Dan begin ik langzaam te beseffen dat het enige dat me te doen staan is: zijn. Ik word iets rustiger. In Nederland verlang ik zo vaak naar een eenvoudiger leven, nu is mijn kans om daar een dag van te genieten. Niemand zal mij storen in mijn proces, ik kan mijn telefoon niet checken en er is geen deurbel die zal gaan.

Langzaam begin ik van de stilte te genieten. Het gezamenlijk stil zijn creëert een sterke verbondenheid. Ik vind het nog steeds wat onwennig, maar het geruis van de golven en het staren naar de beweging ervan spoelen mijn gedachtestroom steeds verder naar de achtergrond. Ik neem alles intenser waar: geluiden, vormen, kleuren. Mijn ademhaling. En het feit dat er zich geen monsters in mij bevinden, maar dat dat slechts mijn ego is die een beetje aandacht wil. En dat die plek in mij, waar ik een beetje bang voor was om naartoe te gaan, heel fijn en veilig is. Het is er alles behalve donker, eng of mysterieus, ik ken hem gewoon nog niet zo goed. Ik zet mijn blik op oneindig en verbreek mijn meditatierecord.

’s Avonds zitten we om het kampvuur. Als afsluitingsritueel werpt iedereen er een stuk hout in dat symbool staat voor iets waar hij/zij afscheid van wil nemen. Met een voldaan gevoel gooi ik mijn angsten erin. Als de laatste geweest is, zou de stilte verbroken zijn. Maar niemand zegt iets. We willen zo graag nog even blijven in dit paradijsje van reinheid en rust. Dan geeft plotseling een blaffende hond het eindschot. Iedereen schiet spontaan in de lach. Ik voel me goed, een beetje verliefd zelfs. Alles stroomt. Na één dag stil zijn! De eerste woordenwisseling is zacht van volume, krachtig van energie en vol van liefde. Ik had verwacht te zullen schrikken van mijn eigen stem, maar hij is nog net zo vertrouwd als gisteravond.

Deze stiltedag een paar jaar geleden maakte veel indruk op mij. Het smaakte naar meer. Inmiddels, meerdere stille dagen later, zou ik zeggen: moet je ook eens doen :) 

Kleur bekennen

Heb jij wel eens gemerkt wat kleur met je doet? In je woonruimte, de kleding die je draagt, bij wat je eet of als je op een bepaalde plek bent? Het effect is groter dan je misschien denkt. Het is bewezen dat kleuren een sterke invloed hebben op onze gedachten, stemming, ademhaling, lichaamstemperatuur en bloeddruk. Je immuunsysteem reageert daardoor dus ook op kleuren. Geweldig toch?

Ik merkte het een paar jaar geleden. Ik was een half jaar in Zuid-Amerika geweest, waar opvallend veel mensen tegen me hadden gezegd dat ik zo veel zwart droeg. Ik was me daar wel bewust van, maar ik vond het ‘gewoon mooi’. Toch had dat me wakker geschud en aan het denken gezet. Toen ik vervolgens bij thuiskomst de deur open deed, viel me ineens op hoeveel zwarte spullen ik in huis had staan! Kaarsenstandaards, fotolijsten, ladekast, fruitschaal, bank – you name it. Maar ook mijn koffer, fiets en zelfs mijn perforator vond ik ineens zó donker. Ik voelde een golf van inspiratie om zoveel mogelijk zwarte spullen te vervangen door wit, kleur en hout.

Hoe wil ik me voelen? Wat wil ik uitdragen?

Dat moment zette een bewustwording in werking van het effect van kleur in mijn leven. Alsof er een lichtje was aangegaan. Ik startte een onderzoek :) Waar staat welke kleur voor – volgens de reclamemakers, psychologen en goeroes, maar vooral: voor mij? Wat roepen specifieke kleuren in mij op, waar doen ze me aan denken? Aan welke geuren herinneren bepaalde kleuren mij? Welke ervaar ik als activerend, welke als ontspannend? Bij welke kleur wil ik dichtbij zijn of juist ver weg? Hoe wil ik me voelen? Wat wil ik uitdragen?

Dit had niet alleen als resultaat dat mijn huis een metamorfose onderging, maar het heeft zich door getrokken naar alle aspecten van mijn leven. De woonkamer is inmiddels retro groen en okergeel, wat me een gevoel geeft van nostalgie, aarding en veiligheid, en de slaapkamer is helemaal wit, voor reinheid en rust. Als ik nu iets zwarts aantrek, wil ik minimaal een bloem in mijn haar en ik heb mijn groene kledingstukken door rode vervangen, waarin ik me veel vrouwelijker voel. Ook pak ik tegenwoordig intuïtiever kleding uit mijn kast op basis van mijn stemming, die ik daarmee kan ondersteunen of zelfs versterken. Maar het gaat verder: sinds ik mijn boeken op kleur heb gesorteerd, zijn ze niet alleen los, maar ook als geheel een kunstwerk om naar te kijken. Ik ben expres meer kleuren gaan eten, wat serieus een gezonde sensatie bij mij aanwakkert (met als uitzondering 85% pure chocola, very very dark, mijn administratiemap heb ik beplakt met kleurrijke stickers en ik loop tegenwoordig veel vaker op kleuren af in een winkel in plaats van op het bekende zwart. Kan ik op momenten dat ik me somber voel in ieder geval niet zeggen dat het ligt aan mijn zwarte spijkerbroek of donkere woonaccessoires (en sowieso niet aan de chocola :) ).

Tegenwoordig beleef ik kleuren met meer betekenis. Het is alsof ik de kleurrijkheid, creativiteit en wijsheid in mezelf daarmee heb geactiveerd. Kleuren zetten bepaalde knoppen aan, en als je de juiste kleur hebt gevonden kan dat onwijs veel in gang zetten in je leven (denk maar aan de kleuren die worden toegekend aan chakra’s). Kleuren hebben meer effect op je dan je je misschien bewust bent. Ze kunnen je succes brengen, verliefd maken, een depressie bezorgen, openen, hoop geven, vervullen, gek maken, opwinden, weg doen rennen, laten dansen en alles er tussenin. Via kleuren kan je prachtige zintuigenreizen maken :)

Klinkt dat allemaal een beetje tuttig, meisjesachtig, onzinnig, vaag of zweverig? 

Ga eens kijken hoe dat bij jou zit. Het is echt leuk.

  • Is er een specifieke kleur die vaak terugkomt in je kleding? Waar staat die voor jou voor en hoe ervaar je dat?
  • Trek verschillende kleuren bovenkleding aan en kijk in de spiegel zónder dat je het kledingstuk zelf ziet (dus bekijk jezelf vanaf je gezicht). Verandert je uitstraling?
  • Hoe voel jij je als je je omringt met bepaalde/andere kleuren in je huis?
  • Verandert jouw stemming als je een tijdje naar rood / geel / paars / roze / groen / blauw / oranje / bruin / zwart / … staart?
  • Kijk eens naar (oude) foto’s en voel wat de sfeer bij je oproept.
  • Ga naar buiten en focus je op de kleuren in de natuur – wat doet dat met je?
  • Raak met je ogen dicht drie verschillende paprika’s aan en probeer de kleur te raden.

Enjoy! 

Het Colombiaanse leven – Eten, bidden en… dansen

In Colombia is iedereen verslaafd aan coke, er wordt dagelijks een onschuldige ziel voor je neus doodgeschoten en niemand is te vertrouwen. Dat is zo ongeveer het beeld dat veel mensen hebben van dit Zuid-Amerikaanse land. Terecht? Ja en nee. Het land heeft vele gezichten en er is veel ellende, criminaliteit en corruptie. Maar haar inwoners zijn ongelofelijk vriendelijk, inventief & positief, de natuur is adem-bene-mend en als je het mij vraagt kan je nergens (behalve in Cuba) zo heerlijk dansen als in Colombia. 

De slogan van het toeristenbureau speelt slim in op de heersende angst voor het land: El unico riesgo es que te quieras quedar. Het enige risico is dat je wilt blijven. Klopt. Want je raakt gemakkelijk bevriend met de lieve mensen, merkt dat die onschuldige zielen gepassioneerd léven en ontdekt al snel dat de meeste mensen gewoon te vertrouwen zijn. En anders heb je altijd nog de optie: bidden. Want katholiek zijn ze, de Colombianen! De uitdrukking Gracias a Dios (godzijdank), vliegt je om de oren.

Salsa, salsa, salsa
Het begon allemaal met een kop koffie op een zonnige patio in een van de smalle straatjes van San Antonio in Cali. Een pittoresk, koloniaal wijkje, midden in deze vieze en drukke industriestad. Naar Cali ga je dan ook niet voor de schoonheid van de stad, maar voor de salsa. Want naast rook van alle fabrieken, ademt Cali de hele dag salsa; in de supermarkt, in de taxi, op straat, bij de apotheek, overal. En dat is precies de reden dat ik hier ben.

Als je je een jaar in een land wilt settelen, moet je nieuwe gewoontes, moves en woorden aanleren

Todo está aquí
Op mijn aankomstdag vertelt Claudia, bij wie ik een kamer huur, me onder het genot van die koffie alles over de beste salsascholen in de buurt. Claudia heeft haar huis deels verbouwd tot B&B. Zo ontmoeten wij – de Colombiaanse Camilo, Duitse Robert, Amerikaanse Steve en ik – dagelijks niet alleen vrienden en familie van Claudia, maar ook reizigers uit alle hoeken van de wereld met wie we etend, filosoferend en dansend de patio delen. Ik voel me al snel thuis. San Antonio is een rustige, mooie, kleurrijke vlek in een rommelige stad. Deze misschien 10 blokken grote wijk voelt als een dorp; je haalt je groente en fruit bij vrolijke Manuel (alleen al voor de wonderlijke vruchten moet je naar dit land), luncht traditioneel bij El Zaguan (in Colombia eet je ’s middags warm), drinkt koffie bij Cafe Macondo (goede koffie is niet makkelijk vindbaar, de beste bonen worden geëxporteerd) en belt aan bij dokter John als je acetaminofen nodig hebt (de Colombiaanse paracetamol). Lekker overzichtelijk. Alleen als je naar een supermarkt wilt, moet je ‘naar de overkant’. Zo zijn de Britse Caroline en ik het gaan noemen. Want daar is het rauwe Cali. Sinds ik haar ontmoette, gaan we elke vrijdag de loopbrug over voor onze grote boodschappen – en een nieuw salsajurkje natuurlijk – om het centrum vervolgens de rest van de week te vermijden. Het is er vol en vies: drukke straten met toeterende auto’s gitzwarte rook uitpuffend, krioelende mensen voor en achter kraampjes volgestouwd met koopwaar. Geen mooie inheemse producten, maar kunststof schoenen voor 2.500 Pesos (1 Euro) en magische crèmes die je rondingen ronder zouden maken. Het is om gek van te worden, en toch heeft het iets, dit soort plekken. Voor een kwartiertje. Je zou het namelijk net zo goed authentiek kunnen noemen.
Ook als je naar een salsaclub wilt moet je San Antonio verlaten. Gelukkig maakt salsadanser Ricardo regelmatig een tussenstop bij Café Tostaki (een snel uitgesproken Todo está quí, ‘Hier ontbreekt niets’) om las dos Carolinas op te halen voor een dansje  – zo noemen ze ons hier.

Go local
Als je je een tijdje in een land wilt settelen, moet je nieuwe gewoontes en woorden aanleren. Zo legt Claudia me uit dat je nooit je tas op de grond moet zetten. ‘Brengt ongeluk!’ Camilo leert me Colombiaanse woorden, zoals bacano (gaaf, cool), parcero (vriend, maatje) en vaina (ding, manier) en dat je bij wijze van hoe-gaat-ie ‘Qúe más?’ zegt (letterlijk: ‘Wat nog meer?’). Volgens huisgenoot Steve (en volgens de boekjes) wonen in Cali de mooiste vrouwen van het land. Ze zijn prachtig, zeker, maar helaas met veel chirurgisch aangebracht billen en borsten. Tenslotte heeft Robert me ook iets te leren: zelfs in San Antonio verkopen ze zuurdesembrood. Belangrijk voor een Duitser natuurlijk. De rest van de Colombiaanse gewoontes rijmen perfect met de Latijns-Amerikaanse cultuur, dus ik hoef niet meer te oefenen met niet-zo-stipt-op-tijd komen, een zoen in plaats van een hand bij ontmoetingen en niet te direct zijn.

‘Gracias a Dios’, denk ik – om mijn blijdschap op de nationale manier uit te drukken :)

Ontmoeting
Op een willekeurige donderdag lig ik lekker heen en weer te wiegen in de hangmat in de namiddagzon op de patio. En dan is daar een fotograaf uit Bogotá. Met zijn zwarte krullen en diepbruine ogen gaat hij tegenover mijn hangmat zitten. Terwijl hij zijn doordringende blik geen seconde loslaat, kletsen we totdat het donker wordt. Ik heb al snel door dat hij geen ‘standaard Latino’ is. Latijns-Amerikaanse mannen zijn nu eenmaal vaak vrouwenversierders, zo worden ze opgevoed. Maar deze man lijkt anders. Hij is alternatief. Géén gladde praatjes, maar een serieus gesprek. Hij heeft gestudeerd, ownt zijn eigen fotostudio, luistert naar muziek búiten zijn continent en weet meer van kunst, geschiedenis en de wereld dan een gemiddelde wetenschapper.

Dus ik app:
– Caro, ik neem vanavond iemand mee. 21.00 uur bij Tostaki?
– Can’t wait!

Om 21:10 uur houdt hij de zware, houten voordeur voor me open, die ik zoals altijd dubbel op slot draai met de even zo zware sleutel. Er waait een zwoel briesje, vol belofte. Deze avond gaan we met een groepje mensen naar Topa Tolondra, een van mijn favoriete salsaclubs: zo’n oude, donkere tent, vol met foto’s van beroemde salseros aan de afgebrokkelde stenen muren, waar de hele nacht wordt gedanst. De fotograaf blijkt hij niet zo’n salsadanser te zijn zoals de meeste mannen uit deze regio. Dat komt door zijn roots in Chiquinquira, een klein dorpje, waar ze meer folklore dansen dan salsa. Ik besef dat dat maakt tot wie hij is; niet zo’n versierder zoals de Caleños, de mannen uit Cali. ‘Gracias a Dios’ denk ik – om mijn blijdschap maar op de nationale manier uit te drukken :)

Cali of Bogotá?
Als hij de volgende dag vertrekt, zwaai ik de gele taxi na totdat hij om de hoek van de straat verdwijnt. Zal ik hem ooit nog zien? Zodra ik in de hangmat ben genesteld, komt Claudia aangesneld: ‘Komt hij nog terug?’ Dezelfde avond heb ik een uitgebreide mail van hem en twee weken later pakt hij het vliegtuig naar Cali. Een maand daarna opnieuw. We eten smeuïge muffins bij Zahavi, kijken oude films bij Macondo, bezoeken het filmmuseum Caliwood, slenteren door de straatjes van San Antonio en dansen bij Tin Tin Deo, Zaperoco, Topa en Las Brisas. Wie weer zoek ik hem hierna op in Bogotá.

Boek: De authentieke vrouw

Hoe kan je als vrouw zowel je sensualiteit als je power ervaren? Wat is ons natuurlijke ritme? Hoe nemen we beslissingen vanuit onze diepe wijsheid in plaats van ons brein? Hoe voorkom je dat je je te veel aanpast en de verbinding met jezelf verliest? Allemaal vragen die steeds meer vrouwen bezig houden. Elske Feitsma schrijft erover in haar boek ‘De Authentiek vrouw’. 

Vanuit je vrouwelijkheid leven gaat niet over mooie jurkjes (ook :) ) of de rol die je zou moeten vervullen. Het gaat over de verbinding met jezelf. Met je bekken om precies te zijn. Authentiek zijn als vrouw heeft niets te maken met de buitenkant, maar is een innerlijke proces. Een uitdagend proces, vind ik. Want in ons prestatiegerichte landje worden we niet uitgenodigd of gestimuleerd om verbinding te maken met onze vrouwelijkheid. Veel vrouwen ervaren daardoor een gevoel van afgestomptheid. Ze voelen zich afgesneden van hun creatiekracht, hun zintuigen voelen murw en ze hebben weinig energie (including myself). Dat is toch niet de bedoeling?

“Elk orgaan draagt energetische wijsheid en de baarmoeder is sterk verbonden met de aarde, met de natuur, met onze vrouwelijke energie.”

Yogadocente en vrouwencoach Elske merkte dit op en besloot op onderzoek uit te gaan. Dat resulteerde in dit boek. Via de zeven chakra’s neemt ze de lezer mee langs verschillende thema’s: lijf, voeding, emoties, seksualiteit, identiteit, liefde, verbinding, creativiteit, zelfexpressie, intuïtie, authenticiteit & wijsheid. Ze gaat uitgebreid in op deze onderwerpen, deelt voorbeelden uit haar eigen leven & haar praktijk en reikt meditaties, visualisaties & schrijfopdrachten aan.

“Elk orgaan draagt energetische wijsheid en de baarmoeder is sterk verbonden met de aarde, met de natuur, met onze vrouwelijke energie”, aldus Elske. Als je hier nog nooit mee bezig bent geweest, klinkt dat misschien wat gek. Maar is het niet juist heel logisch? De aarde ís nieuw leven, net als je baarmoeder. Beide zijn gemaakt voor levenslust, geboorte, liefde, kleur en vuur! Elske vertelt dat je kunt leren waarnemen met je organen zoals je met je zintuigen doet. Zo is de baarmoeder ook een orgaan waarmee je dat kunt doen.

Laatst tijdens een superfijne women retreat werd ik me ineens bewust van die verbinding met de aarde. Het verraste en emotioneerde me. Alsof er een kwartje viel. Terwijl ik lekker in het gras lag, ervaarde ik tijdens een ademhalingsoefening in de groep hoe heerlijk het is om de verbondenheid te voelen met de energie van de aarde – met het leven zelf dus – en met andere vrouwen. Ik werd er rustig van. Deze verbinding kan je je alleen bewust worden via je bekken. Wanneer er energie door je onderbuik stroomt en de doorbloeding daar goed is, ervaar je levenskracht, intuïtie, wijsheid en vertrouwen Helaas wordt ons in het Westen wijs gemaakt dat onze wijsheid in onze mind te vinden is. Inmiddels is wel duidelijk dat we juist onze kracht verliezen als we daar de antwoorden zoeken. Het is tegelijkertijd ook te begrijpen dat we soms voor ons hoofd kiezen, want ons bekken is ook de plek waar we pijn opslaan, zoals seksueel trauma. Om dat niet te voelen, blijven we daar liever van weg. Dan lijkt onze bovenkamer een veilige plek.

Al lezend werd ik me bewuster van wat het in essentie betekent om vrouw te zijn en dat andere vrouwen soortgelijke ervaringen hebben. Ik werd er zowel blij als verdrietig van. Blij van de schoonheid van het vrouwelijke, verdrietig van hoe ver weg dat is geraakt bij velen. Het boek riep een gevoel van herkenning en erkenning op. Een soort van: hè hè. Ik voelde me aangesproken op mijn intuïtie. En op mijn verantwoordelijkheid zou ik haast zeggen. Dat het tijd is dat we elkaar wakker maken en die oerkracht weer gaan voelen. Zonder dat het zijig hoeft te zijn, is het fantastisch om dat met elkaar te delen. Daar hoef je echt geen lange wijde hippie-rokken voor aan te trekken, je okselhaar voor te laten groeien en uren bomen voor te knuffelen. Dat imago mag eraf :) Het zou de normaalste zaak van de wereld moeten zijn om je via je eigen vrouw-zijn te verbinden met andere vrouwen en met moeder aarde. In veel culturen (Latijns-Amerika, Afrika) ís dat het ook. Het aantal vrouwencirkels en rode tent-avonden is nog nooit zo groot geweest. Dat is natuurlijk niet voor niets…

Wat mij helpt is met blote voeten over het strand of door het bos lopen. Of gewoon lekker in het gras te liggen doet ook al goed. Zachte muziek werkt ook ondersteunend, mijn favorieten: Ajeet Kaur en Mirabai Ceiba.

Het is een wijs en toch eenvoudig boek over een serieus en prachtig onderwerp, dat wat mij betreft veel meer aandacht verdient! Ik gun het iedere vrouw om dit boek te lezen. Én iedere man :)

Meer Elske? www.yoginess.nl

 

Titel: De authentieke vrouw

Auteur: Elske Feitsma

ISBN: 9789082331110

Prijs: € 19,95 via Elske, € 23,90 via boekhandels