Dans!

7427ea21094f13e19c2f13

Ken je dat gevoel dat je weet ‘dat het goed is’? Geen weten vanuit je hoofd, maar een dieper, intuïtief weten. Misschien voel je het in je buik als een lekkere warme gloed, of maakt je hart een sprongetje. Je kan het ook ervaren als intense vredigheid, een bepaalde kalmte, waar je zachtjes van gaat zitten ja-knikken. Dan zit je op het goede pad. Je bent verbonden met de wijsheid in jou, die je vertelt dat het klopt – voor jou.

Door een hoop trial and error weet ik inmiddels dat het mijn lichaam is dat feilloos weet of iets klopt of niet. Niet mijn hoofd. Mijn hart weet het en maakt het lichamelijk voelbaar. Ik ervaar dat als een ‘lekkere smaak in mijn buik’. Een soort zoetheid die ik kan voelen in mijn buikgebied. Heerlijk!

Het hart fluistert, dus dat vereist stilte… En dat is spannend.

Maar mijn bovenkamer vindt dat eng en pompt naarstig allerlei ‘ja-maar’-gedachten rond, met het idee controle te houden. Dat vindt ons hoofdje lekker; de touwtjes in handen hebben, dan kan er niks mis gaan. Maar wat is ‘mis gaan’? Als je te veel naar je hoofd luistert, gaat het júist mis en raak je uitgeput. In Nederland leren we om vooral waarde te hechten aan onze mind, dus is er lef nodig om je te verbinden met je hart. En het hart fluistert, dus dat vereist stilte. En dat is spannend.

Lees verder

De kracht van stilte

Een hele dag stil zijn, in een groep. Zou jij het kunnen? Ik lig in bed en luister naar de golven van de Middellandse zee, aan de zuidkust van Turkije. Als ik welterusten zeg tegen Brecht, die mijn kamergenoot is tijdens deze stilteretraite, merk ik dat ik het best spannend vind: dit is voorlopig het laatste woord. Wat als er zich morgen iets aandient dat door de stilte overweldigend hard aan de oppervlakte komt? Een monster in mij dat zijn kans schoon ziet om uit te breken?

De klok heeft net 6:00 uur geslagen en ik loop, gezicht nog in de kreukels, naar het strand. Er heerst een mysterieuze sfeer… Ik begeef me naar een open plekje in de kring en steek mijn handen uit om in het zand te gaan zitten.
‘Au!’ Ik vloek. Hardop.
De dag is nog niet begonnen, of ik verbreek al scheldend de vredige stilte. Beschuldigend werp ik een blik op mijn hand en ontdek dat ik gestoken ben door een wesp! Ik ben meteen wakker. Ontwaakt. Niet te verwarren met de ontwaakte – Boeddha – want mijn gedachten vliegen alle kanten op en mijn ademhaling bevindt zich alles behalve in mijn buik. Precies de reden dat ik hier ben.

Lees verder

Boek: Streets of the world

Fotograaf Jeroen Swolfs reisde zeven (!) jaar over de wereld om vervolgens een waanzinnig mooi boek samen te stellen met uit 195 hoofdsteden één foto. Ja eentje. Hoe leg je in vredesnaam een hoofdstad vast in één beeld? Jeroen pretendeert geen ‘compleet’ beeld te geven. Het gaat hem om het delen van een straatbeeld. Want zoals hij het ziet: op straat gebeurt het. Op straat komt alles samen. Op straat is het echte leven. Rijk en arm, jong en oud, iedereen versmelt op die ene plek.

Dit is zo’n boek waar je reisverslaving alleen maar heviger van wordt…
Waar je  wensenlijstje van verviervoudigt…

Eyecatcher
Allereerst is Streets of the world echt een koffietafelboek. Een boek om mee te showen. Groot, dik, zwaar, kleurrijk. Met linnen gebonden. De cover staat vol vlaggen, je kan ze bijna voelen. Persoonlijk vind ik het jammer dat er geen mooie, kleurige, rommelige, levendige (liefst Latijns-Amerikaanse) straat op de cover staat, maar goed. Waarschijnlijk kon Jeroen geen keuze maken. Snap ik wel. Hij moest ook al per land slechts één foto kiezen voor ín het boek – zal hij er slapeloze nachten van hebben gehad?

Lees verder

Bolivia belivia

IMG_0413

Waar armoede is, is gevaar. Dat weet iedere doorgewinterde reiziger. Waar armoede is, zijn leugens. Ook dat weet je als reiziger. Maar persoonlijk zijn we er altijd heilig van overtuigd dat wij niet vallen voor liegende locals. Toch?

Zelfs niet in Bolivia, het armste land van Zuid-Amerika, waar ik samen met een Zwitsers verliefd stelletje nog helemaal high ben van een 3-daagse jeeptour over de witte, pure zoutvlaktes van Uyuni. Vanuit ons perspectief is alles en iedereen op dit moment zo puur als het witte zout, dus kopen we vol vertrouwen tickets voor de nachtbus bij een van de Indianenvrouwtjes op het ‘busstation’ (een rij gammele hutjes aan de rand van het dorp waar schreeuwende Bolivianen verfrommelde buskaartjes aan de man brengen). We kiezen voor het vrouwtje met de hardste stem en de zachtste prijs. Vanwege alle spookverhalen check ik nog even de veiligheid: ‘Is het OK om ’s nachts te reizen?’ Haar baby’tje én ons sussend, verzekert ze ons dat de chauffeur bij ons blijft op de busterminal van Potosí en ons na een korte pauze af zal leveren op de eindbestemming Sucre. Vamos!

Lees verder

Het Colombiaanse leven – Eten, dansen en beminnen

In Colombia is iedereen aan de coke, elke dag wordt er een onschuldige ziel voor je neus doodgeschoten en niemand is te vertrouwen.

Dat is ongeveer het beeld dat men vaak heeft van dit Zuid-Amerikaanse land. Terecht? Er een jaartje vertoeven doet verhalen ontstaan die ik graag wil delen. Verhalen die de realiteit laten zien, en vooral de positieve kanten. Over salsadansen met je ogen dicht, lokale beroemdheden eren, verliefd worden, je verwonderen in de Colombiaanse ‘Ikea’, nieuwe gewoontes aanleren, wegrennen voor legertanks, sjoemelen voor een verblijfsvergunning… Daarom dit blog als ode aan deze waanzinnige plek op aarde! Wie weet volgen er meer…

Risico’s?
De slogan van het toeristenbureau speelt slim in op de heersende angst voor het land: El unico riesgo es que te quieras quedar. Het enige risico is dat je wilt blijven. Klopt. Want je raakt gemakkelijk bevriend met de mensen (zonder cocaïne), merkt dat die onschuldige zielen bewust kiezen om te léven en ontdekt al snel dat de meeste mensen gewoon te vertrouwen zijn.

Lees verder

Fladderen of aarden

Ik weet het nog goed. Ik ben 31 en zit in een crisis, de zogenaamde quarterlife crisis. Een crisis met een merknaam. Tja, anders hoor je er niet bij… Maar ik zit helemaal niet te wachten op stagnatie. Bovendien heb ik al meer dan genoeg crises achter de rug: relatiescrises, carrièrecrises, gezondheidscrises, woningcrises. Tja, ik ben altijd al iemand geweest die erbij wil horen. En wat moet ik anders, een beetje gelukkig lopen zijn?

Ik had ze wel gehoord, die alarmbellen. Maar ik negeerde ze, iedere keer weer. Ik zette gewoon m’n iPod wat harder. Met het gehele orkest belden ze aan, maar ik deed niet open. Ze sprongen met z’n allen bij me achterop de fiets, trompetteerden ongeneerd m’n dromen binnen en achtervolgden me in de stad. Toen ze ook thuis naast me op de bank gingen spelen en uiteindelijk pontificaal voor m’n beeldscherm gingen zitten op m’n werk, kon ik er niet meer omheen. Toen wist ik dat ik iets moest doen.

Lees verder

Rota Vincentina: natuurkicks en Zuid-Europese gastvrijheid


In de top 10 van mijn bucketlist staat pelgrimsreis Santiago de Compostela. Maar omdat ik
(nog) geen duidelijke spirituele reden heb, maakte ik eerst maar eens persreis Rota Vicentina. 

Deze nog onontdekte Rota (route) is een hersteld, eeuwenoud pad langs de waanzinnig mooie kust van Alentejo in Zuid-Portugal. Pas sinds 2012 open voor publiek, nu al favoriet op mijn lijstje: prachtige uitzichten over zee, rustige knusse dorpjes en ontzettend gastvrije locals. Dus geen hoger doel dienend, gewoon genietend van de natuur en Portugese wijn!

Lees het hele verhaal op Reisbijbel.nl

Land Rover verovert land

mg_6982-copiar

Een jaar lang door Zuid-Amerika trekken in je eigen huis op wielen, met nog geen 4.000 dollar op zak. Vrijheid. Iedere dag een nieuw avontuur. En nog zacht voor het milieu ook. Onmogelijk? De Chileense hippie Jaime Silva bewijst dat het kan. Vanuit Chili is hij met zijn Land Rover El Gordo Fritanguero al door Peru, Ecuador en Colombia getrokken. En hij heeft nog dollars over. Wat het geheim is? El Gordo rijdt op plantaardige, gebruikte olijfolie.

Ik ontmoet de goedgehumeurde Jaime op de hoek van een straatje in Bogotá, als ik nieuwsgierig de kunst op zijn auto sta te inspecteren: 99% ACEITE VEGETAL RECICLADO. Jaime is een sterke verschijning: baardje met grijze haren van intensief leven, afgeranselde reizigerskleding, stevige wandelschoenen en een dikke zonnebril (het is avond). ‘Ik leg het je uit!, en hij opent enthousiast de motorkap om me in detail te vertellen hoe het werkt (iets waar ik me in dit verslag maar niet aan wijd). Als zijn zachte stem de ruimte krijgt en hij zijn bril afzet, onthult zich een vriendelijke Chileen met een stel felblauwe ogen.

Lees verder

De angst van Fidel Castro

199433_185476498164039_3549539_n

Wat hij hier doet met mij, zo kletsend in een zijstraatje van Plaza Vieja.
De breedgeschouderde man, die zich nogal thuis voelt in zijn blauwe Cubaanse politieoutfit, kijkt mijn leraar Armado ongeduldig aan. Voor de vorm tikt hij met zijn voet op de versleten straattegels.
‘Mag een oude negro niet met een jonge vrouw over straat lopen?’
De agent neemt Armado kritisch op, van beige teenslippers tot krijtwit kroeshaar en levenslustige ogen, die twijfelachtig glimlachen. Vervolgens kijkt hij naar mij. 
‘Gaat u daar even staan, señorita?’

Als een braaf hondje druip ik af en ga ik onder een geveltje van een restaurant staan. Ik kijk toe hoe de dienaar van de gebroeders Castro tegenover Armado gaat staan en hem onderwerpt aan een serie vragen. Cuba doet er alles aan om het opkomende toerisme te laten groeien, maar is doodsbenauwd voor informatie-uitwisseling tussen locals en reizigers. De Castro’s zijn het spoor volledig bijster. Ik zie ze voor me tijdens hun dagelijkse bespreking, Ráoul aan het bed van Fidel, beide een bord rijst op schoot, elkaar – en vooral zichzelf – voor de gek houdend met nieuwe plannen. Zelfs hangend aan de schandpaal zouden ze nog niet toegeven dat ze er een zooitje van hebben gemaakt. Wat betreft discriminatie doen ze het geen haar beter dan dictator Batista.

Lees verder

Reizen in moeilijke landen, hoe doe je dat?

Deze maand geen column, maar een recensie van het (met stip mijn Top 3 binnengekomen) reisboek Universele reisgids voor moeilijke landen van Jelle Brandt Corstius. Omdat reizen in moeilijke landen gewoon het aller- aller- allerleukst is. 

Met tips voor alleenreizende vrouwen (‘doe een trouwring om’), hoe je omgaat met corruptie (‘het verschil tussen een bandiet en een agent is op veel plekken flinterdun’), wat je moet doen als je aan de diarree raakt (‘zorg dat je de buschauffeur te vriend houdt’), suggesties voor als je het echt niet meer weet (‘schaam je niet om thuis te komen met foto’s van witte stranden’), welke soorten ‘mannetjes’ er allemaal zijn (…) en wat goed is voor je reiskarma.

Check de recensie op reisbijbel.nl.

Communistische salsa

Tussen de massa taxichauffeurs die op me af stiert bij de uitgang van het vliegveld komt een exotische, donkere jongen op me af. Hij kijkt een stuk vriendelijker dan de medewerkster achter het oostblokachtige loketje bij de paspoortcontrole, waar ik vanuit alle kanten in de gaten werd gehouden door bewapende militairen.
‘Welkom in Cuba! Ik ben Antonio.’
‘Dank je wel!’ Ik ben Gelukkig.

Ongegeneerd doet hij een stapje achteruit en bekijkt me van pony tot rood gelakte teennagels.
‘Juan kon je niet ophalen’, zegt hij terwijl hij de deur van een gifgroene Lada voor me openhoudt.
Welkom in Latijns-Amerika: als Juan niet komt, komt Antonio wel – en anders José, Pedro of Ricardo.

Het mysterie dat Fidel Castro heet
Fidel’s helden Che Guevara en José Martí kijken me uitdrukkingsloos aan vanaf de grijze gebouwen als we het Plein van de Revolutie passeren. Beelden van Castro zelf zie ik nog niet, al verdenk ik hem ervan me te begluren vanuit de vele oldtimers die voorbij pruttelen. Fidel is always watching you. Bewonderend kijk ik naar de kunstige muurschilderingen met Hasta la victoria siempre en Hasta siempre (Altijd op weg naar de overwinning en Voor altijd), die me wijzen op de revolutie. Op het puntje van het Capitool wappert de Cubaanse vlag, trots en onverwoestbaar, al zit hij vol scheuren. Ik tik Antonio op zijn schouder en vraag hem de krakende salsa een tandje harder te zetten. Wat een stad! Opgewonden steek ik mijn hoofd uit het raampje en ga op in alle beweging: volgepropte retro bussen, oude auto’s in allerlei kleuren, rijen gammele fietsen, kaartspelende mannen met een glas rum in de ene en een sigaar in de andere hand, omringd door dartelende donkere vrouwen in mini-jurkjes. Terwijl vrouwen en auto’s hun kleurigheid graag showen, zijn vervallen gebouwen hun kleur op vele plekken kwijtgeraakt. Zonder verlies van charme. Havana is een beeldschone stad vol tegenstrijdigheden: Amerikaanse slee’s, Russische Trabantjes, Chinese fietsen en Nederlandse bussen. Maar vooral: Cubaanse passie.

Lees verder

De niños van de toekomst

IMG_4399

Alles maakt herrie; de banden, de uitlaat, de stoelen, de toeter, zelfs de chauffeur – terwijl keiharde Reggaeton er bovenuit stampt door de krakende boksen. Kooien vol kakelende kippen, manden met versgebakken tortilla’s, een kind op moeders buik én rug – alles gaat mee. Waar ik ben? In een Chickenbus. Deze typisch Guatemalteekse bus brengt me dagelijks naar het stadje Ciudad Vieja, waar ik op de school ‘Nuestro Futuro’ (Onze Toekomst) kinderen begeleid bij hun huiswerk.

Zijn het die lekkere kauwgompjes in mijn tas of hebben ze écht zin om naar school te gaan? Zodra de kinderen me op straat in hun vizier hebben stormen ze enthousiast op me af. Stof van de zanderige wegen laait op en waait in hun zongetinte gezichtjes. Ze maken ruzie om wie mijn hand mag vasthouden tot aan het schoolplein waar ik – met inmiddels aan beide zijden een sliert kids – luid ontvangen word door de rest van de klas.
‘Seño Carolinaaa!’
Een zinnetje dat nog vaak nagalmt in mijn gedachten.

Lees verder

Colombiaanse billen

Mooie, ronde, stevige billen om mee te pronken, dat willen wij vrouwen toch allemaal? IJverig trainen we onze bilspieren tot we erbij neer vallen en zodra het kan pakken we de fiets, we zijn tenslotte sterke Hollandse vrouwen. Maar toen ik in Colombia woonde, leerde ik een geheel andere visie op schoonheid kennen; waarom al die moeite doen als je dat setje rondingen gewoon voor je verjaardag kan vragen?

In Nederland leren we dat het goed is om ergens je best voor te doen. Het ís toch ook bevredigend dat je als je doel hebt bereikt, een beetje hebt moeten knokken? Als we verleidingen hebben weten te weerstaan voelen we ons apetrots. Daar doen we het allemaal voor, dat mentaal en fysiek zweten bij BBB, om sterker en gezonder te worden. En voor die mooie stevige billen natuurlijk. Maar wat als we helemaal geen moeite zouden hoeven doen? Als het enige wat we nodig zouden hebben een stevige bankrekening is? Een nachtje onder narcose en als ontbijt: je nieuwe J. Lo billen in de spiegel.

Lees verder

De Spaanse droom

040_sany0065.jpg

In precies 1 uur en 48 minuten vliegen, word ik – poof – zes jaar terug in de tijd geplaatst. Mijn pony is inmiddels iets langer, mijn wangen iets boller en mijn levenservaring iets breder. En dit keer blijf ik geen drie maanden, maar drie dagen in Barcelona.

Drie dagen Barça betekent voor velen Ramblas, Tapas & Compras en wellicht een bezoekje aan Gaudi’s excentrieke bouwwerken met als toetje een stierengevecht. Maar ik ga off road. Ik slenter door de smalle straatjes omringd door hoge grijsbruine gebouwen, waar balkonnetjes volhangen met kledingstukken afkomstig uit de hele wereld; sokken van een Braziliaan, een broek van een Chinees en een jurkje van een Hollandse, je weet het nooit in deze smeltkroes van culturen. Genietend van de Spaanse zon passeer ik kleine kunstgalerietjes, zwaai ik naar kromlopende vrouwtjes in hun typische gebloemde ‘nachtjapons’, bestel ik zoete Churros in een cafeetje en maak ik een praatje met een oud mannetje verstopt achter zijn zelfgebouwde fruitstellage. 

Waarom ben ik hier niet gebleven? Echt  gaan wonen? Lees verder

Be careful what you wish for

Als God een dj is, waarom draait hij dan niet even een plaatje voor mij? De enige plaat die ik op dit moment hoor is het geruis van de zee in combinatie met mijn snelle heartbeat. Keihard en onregelmatig, visioenen aanwakkerend dat ik uitgedroogd in het zand lig en pas word gevonden als er niets meer te redden valt. Ik voel mijn onderlip langzaam omkrullen en begin zachtjes te huilen.

Het begon allemaal met die vrolijke Thai en zijn groene bootje. Hij kon me wel ff naar dat rustige eilandje brengen.
‘You special friend, only 1000 Baht’, zei hij met een enorme grijns.
‘1000 Baht?! Gister bracht je collega me voor minder dan de helft naar hier.’
‘Maar dit is heeeel ver weg, miss.
Volgens mijn Lonley Planet  was de afstand net zo groot. Maar ik had het heet, was moe en verlangde naar rust. Ik wenste dat het eiland volledig onbewoond zou zijn.
‘OK, we gaan.’

Lees verder

WROGA: schrijven met hart, huid en haar

Je nieuwste column schrijven terwijl je op je hoofd staat? Een inspirerende intro produceren voor je boek na een intensieve meditatie? Een mooi synoniem bedenken vanuit een rugtwist? Schrijfster en boeddhist Geertje Couwenbergh bedacht WROGA: een combinatie van WRiting en yOGA. Want waarom alleen schrijven vanuit je brein dat borrelt van over elkaar heen tuimelende gedachten? Je lijf, waar alle informatie in zit opgeslagen, waar woorden letterlijk voelbaar zijn, daar komen pas teksten uit.

Soms, als ik moe ben, weet ik een plastic koe niet van een echte te onderscheiden als ik door het boerenland fiets. Ik ben er niet helemaal bij. Daar gaat het bij WROGA om: aanwezig zijn. Je kunt je benen functioneel inzetten om het aantal kilometers te halen, net als je je vingers kunt gebruiken om het vereiste aantal woorden te typen. Maar wordt het dan een mooie rit, een spannend verhaal? Hoe kun je schrijven als je niet wakker bent, als je niet écht contact maakt met jezelf? Schrijven zonder gevoel is als een boekenplank zonder boeken, sex zonder the city, Bonny zonder Clyde, God zonder discipelen en een pen zonder papier.

Lees verder

Iets met de natuur enzo

Drie weken geleden ga ik voor het eerst De Tas ophalen. Ik fiets – in vintage jurkje en met milieuvriendelijke handtas; ik ben erop gekleed – naar de bio groentewinkel bij mij in de buurt. De wind waait om mijn oren. Het regent. Alleen al de weg ernaartoe geeft me een mega-macrobiotisch-verantwoord gevoel.

Daar staat ie dan, tussen alle andere Odin-tassen: de rijk gevulde Groenteen fruittas. Het leuke is dat de inhoud niet alleen biologisch en ‘van het seizoen’ is, het is elke week een verrassing wat er in De Tas zit.

Lees verder

Mijn lieve groene vestje

‘Hij is écht wat voor jou’, had mijn vriendin me op het hart gedrukt. het ging over een  zakelijk contact van haar.
Na zoveel mogelijk details over hem te hebben losgepeuterd, besloot ik hem een mailtje te sturen. Twee weken lang mailden we elke dag.

Dan is het zover: onze eerste date. Op het allerlaatste moment kom ik erachter dat mijn favoriete bloemenjurkje gewoon in de kast hangt, maar mijn dito véstje in de wasmand ligt. Uit ervaring weet ik: dit vestje brengt me altijd geluk. Hoe moet dat nou? Snel doop ik het in een emmer sop, terwijl ik mijn hersens kraak over hoe het op tijd droog te hebben. De droger van een buurvrouw? Is er niet. Föhnen dan? Duurt te lang. Gelukkig blijkt m’n vriendin een droger te hebben.
Ik pak m’n fiets en sjees naar haar toe.
Bij haar aangekomen – mijn trouwe vestje stevig onder m’n arm geklemd – denk ik bezorgd.
Wat als het nou niet op tijd klaar is? Of er in miniformaat uit komt? Ik besluit ’t toch maar zelf te drogen en ga terug naar huis. Dat wordt heel hard rondjes rennen ermee, als een getrainde torero.
Alsof ik daar tijd voor heb.
Thuis hang ik het aan het open raam en spring onder de douche. Na mijn uitgebreide beautysessie zal het toch wel droog zijn?

Lees verder

Hoezo Nederland(s)

Moeder de vrouw, met haar nonchalante-maar-toch-uiterst-verzorgde halflange haar, in zogenoemde casual friday werk-outfit, staat op het punt om te gaan koken in haar glimmende hypermoderne keuken voor manlief en 2,2 kinderen, als ze tot haar schrik ontdekt dat het al zó laat is.
‘Is het al zó laat?’

Er zit niets anders op: haastig kiept ze een zak voorgesneden broccoli, een handvol geschilde Hollandse krieltjes en een pak biologisch rundergehakt in de blender leeg, geeft een draai aan de knop, gooit het resultaat in vier grote glazen en brengt deze rennend naar de badkamer. Daar treft ze Vader, de haren van de kinderen wassend terwijl hij ze voorleest: ‘En ze leefden nog lang en gelukkig’. Enigszins hulpeloos kijkt hij Moeders aan, klapt het boek dicht en staat op. O god en de hond! Haastig wordt het mormeltje bij zijn blonde, krullende vacht gegrepen en uit het raam gehangen, waarna er een straal hondenpies ergens beneden op een toevallige passant belandt (dat laatste was niet echt zo, maar dat leek mij dan grappig). Vervolgens sjezen Vader en Moeder in sneltreinvaart naar de woonkamer, om nog net de eindtune van DWDD te horen.
‘Tussen zes en acht is het al druk genoeg’, bevestigt mevrouw Ziggo en ze maakt meteen even van de gelegenheid gebruik om interactieve televisie onder de aandacht te brengen.

Lees verder

Te quiero

Negen maanden zat hij vast in Cuba. Wat hij gedaan had? Niets in strijd met de wet, maar het stond de overheidsmacho’s niet aan. Na zijn vrijlating voelde hij zich nog steeds gevangen. ‘Van het eerstvolgende internationale optreden keer ik niet meer terug’, beloofde hij zichzelf.

Zo stapt Ignacio Perez Borrel 13 jaar geleden uit de Buena Vista Social Club. Zijn bestemming bleek Antigua, een klein koloniaal stadje in Guatemala. Vlak daarna verlaten ook de drie helden Segundo, Ferrer en Gonzalez deze waanzinnige band, al gingen zij op een heel ander soort reis. Ze leven voort in vele harten.

Lees verder

Gratis lessen over schoonheid

‘Zullen we naar de Burger King gaan?’, vraagt het ene meisje aan het andere meisje.
Haar rode krullen glinsteren in de zon die door het treinraampje naar binnen schijnt. Met haar kleurrijk beschilderde ogen kijkt ze de blondine naast haar verwachtingsvol aan.
‘Weet je wel hoe slecht dat voor je huid is!’, merkt haar buurvrouw op.
Het blonde meisje heeft een flinke laag poeder op haar wangen, in de hoop dat deze haar jeugdpuistjes vervaagt.
‘Ik hoorde laatst dat vis heel goed voor je huid is’, gaat de roodharige verder.
‘Ja, dat heb ik ook gelezen, nu wil ik eigenlijk alleen nog maar vis eten.’
‘Ik eet sowieso al twee keer per week vis. Haring. Dat is echt puur vis.’
Ze trekt een uiterst serieuze blik.
‘Tip’, zegt de ander wijzend in het tijdschrift Mooi van Etos: ‘Gebruik vanaf je 20ste een vochtinbrengende crème.’

Het is dat ik persoonlijk kan bevestigen dat zij zich hier, tegenover mij, in een drukke treincoupé van Amsterdam naar Utrecht bevinden. Zelf hebben ze dat nauwelijks in de gaten, ze gaan op in de wereld van de schoonheid van de vrouw.

Het blonde meisje leest geconcentreerd verder: ‘De meeste mensen gebruiken te veel shampoo. Een theelepeltje is voldoende.’
‘Een theelepeltje?!’, roept de ander verbaasd. ‘Ik gebruik altijd een eetlepel!’
‘Ik een hele hand vol!’
Ze barsten in lachen uit.
‘Dat geldt ook voor tandpasta trouwens, staat hier, één cm is meer dan genoeg’, maakt de blonde haar betoog af.
Bedenkelijk kijken ze elkaar aan terwijl ze de afstand van een cm tussen twee vingers proberen in te schatten.

Lees verder

Had ik maar een hoofddoek

women.jpgAls enige Mzungu in de overvolle wachtruimte van een Tanzaniaans hospitaaltje, ben ik het doelwit van starende blikken. Wat moet die blanke hier in ons dorp? Ondanks dat mijn rode, jeukende oogleden dusdanig zijn opgezet dat mijn blikveld flink wordt beperkt, ontgaat mij niets. De onder hoofddoekjes verstopte wanhoop in de ogen van jonge moeders, hun baby’s stevig in hun armen geklemd. Bezorgde, ijsberende mannen, terwijl dikke zweetdruppels van hun voorhoofd naar beneden glijden. Een jongetje van een jaar of drie dat zijn auto’tje van wc-rollen over de vloer schuift, tussen alle benen door. ‘Mo’, staat er op zijn shirt.

Van hygiëne kan dit ziekenhuis alleen maar dromen. De vloer is nat en vlekkerig en er hangt een overweldigende stank. Een combinatie van zweet, angst en enge virussen, vermoed ik. Ik word er misselijk van.

Lees verder

Van die ‘Nou hè’-blikken

‘Kom je soms helpen wijffie?’, vraagt de Utrechtse sneeuwscheppende kerstboomverkoper als ik van m’n fiets stap, voorkomend dat ik languit ga over de Adelaarstraat.
Waarom niet, ik ben in een goeie bui en ik heb toch niks te doen. ‘Is goed!’
Het is een hilarisch gezicht, de stoere man met mijn rode tas om zijn schouder.
Enthousiast wil ik mijn schepkunsten inzetten, maar nog voordat ik een haal wil maken, glipt de schep weg. Met mij. Net op tijd weet ik me vast te grijpen aan zijn arm.
‘Wil je een lekker warm bakkie mop?’, en hij haalt een themosfles met koffie uit zijn tas.
Ik knik.

‘U ziet hier zeker de hele dag mensen onderuit gaan?’, vraag ik lachend.
‘Ket’r nog geenéén zien goan hoor’, en hij geeft me een knipoog.

Fascinerend, wat 20 cm sneeuw in ons landje teweegbrengt. Het zorgt voor verbinding, nationale vrede, ik zou haast zeggen magie. Alles voelt anders. Grenzen vervagen, geluiden worden gedempt. Het werk mag wachten, de open haard gaat aan. Even gaat het alleen maar over sneeuw. Kinderen verenigen zich om de mooiste sneeuwpop te maken (hoewel die sneeuwpiemel op de Hardebollenstraat* vast niet door 6-jarigen is gemaakt), mensen zeggen elkaar ineens gedag en wisselen continu van die blikken als: ‘nou hè, mooi hè, tis wat hè’. We begrijpen elkaar.

Lees verder

Last kiss

Met mijn collega ben ik op station Rotterdam Centraal. Gele bordjes vertellen ons waar we heen moeten. Als je even snel iemand af wilt zetten, is er een speciale kiss and ride plek, zo blijkt. Leuk bedacht. 

Verderop stappen we de tram in. Onderweg blokkeert een zwarte auto de trambaan. We staan zeker 10 minuten stil. Kom op doorrijden, denk ik, we zijn al laat voor onze afspraak.

Op een gegeven moment hou ik het niet meer en roep ongeduldig: ‘Hé, kiss and ride!’
‘Wel the last kiss dan’, reageert mijn collega droog.

Ik kijk nog eens naar buiten.
Dan zie ik, met het schaamrood op mijn kaken, mannen in zwarte pakken ijverig een lijkkist inladen.


Verscheen  in 2010 in de NRC NEXT
.

Het meisje en de indiaan

In gedachten verzonken loop ik de trap af in de bibliotheek.
‘Hola!’, klinkt een enthousiaste mannenstem.
Meteen ontwaakt zeg ik hola terug – een ‘hola’ vergt direct mijn aandacht. Al doorlopend kijk ik achterom en ontmoet de vriendelijke donkere kijkers van een getinte man met lange staart.
‘Cómo estás?’
‘Bien’, roep ik lachend, steek mijn hand op en loop verder.
Maar wat hem betreft blijft het hier niet bij. Alsof iemand hem met een pijl in zijn rug heeft beschoten grijpt hij zijn rugzakhendels en rent terug naar beneden.
‘Hablas español?!’ Of ik Spaans spreek. Zijn ogen fonkelen samen met een grote grijns op zijn gezicht.
‘Sí.’

Ik besluit om toch maar even te blijven staan.
Ruim een uur staan we te kletsen op de gang van de bieb. Wat een schatje. Als hij vraagt wat ik ga doen zeg ik dat ik onderweg ben naar ‘la Hema’. Hij stelt voor om mee te lopen. Ik stel voor om koffie te gaan drinken.

Lees verder

Mijn grote vriend

VW busje

Alsof ze elkaar hebben opgeroepen om bij mij in de buurt te gaan rondtoeren, die witte busjes. Om me er aan te herinneren dat het uit is met m’n vriend. Precies van dát merk waar hij in rijdt – dat Duitse – zijn er minstens honderdduizendmiljoen gemaakt. Die Duitsers ook altijd!

Voordat ik mijn ex leerde kennen, lette ik nooit zo op witte busjes. Waarom zou ik? Maar vanaf het moment dat het áán was natuurlijk wel. Overal was ik alert. Ik zag er een hoop, maar hem zag ik nooit. Tot de ene dag.

Lees verder

Oh Boeddha, verlos mij van mijn verlangens

Stel dat het waar is wat Boeddha zegt, dat je meerdere levens hebt. Je gaat dood en wordt herboren, totdat je voldoende geleerd hebt en verlicht raakt. In ieder leven beoefen je zijn leer: volledig aanwezig zijn, met al je aandacht, open voor wat er is, zonder oordelen en verlangens. En op een dag ontwaak je.
Tja, Boeddha heeft makkelijk praten, hij herinnerde zich al zijn vorige levens. Hoe kan ik nou leren van eerdere daden als ik niet weet wat ik verkeerd gedaan heb?

Wel probeer ik al zo’n jaar of 10 iets op te steken van fouten in mijn huídige leven. Dat is al moeilijk genoeg. En dan bedoel ik geen dingen als de aanschaf van naaldhakken met een gouden randje die je toch nooit gaat dragen en eigenlijk niet eens kon betalen. Ik heb het over mannen. Liefde. Lust. Hunkeringen.
Oh Boeddha, wat moet ik toch met al die verlangens?

Lees verder

Ik zen dus ik ben

Boeddha

Onrust, paniek en twijfels. Waar is mijn stabiele ik gebleven? Mijn zoektocht naar zen en zaligheid stuurt mij van het kastje naar de muur. Het is een heuvelachtig landschap van intense geluksgevoelens afgewisseld met hevige depressiviteit. Van driftige yogaposepogingen naar dansend op een feest met in de ene hand een peuk en in de andere champagne. Proberen stevig te aarden in het nu, resulteert in zweven tussen verleden en toekomst. Vanuit de overweging van een celibatair bestaan stort ik in de armen van een begerenswaardige man. En kan het wat minder met die prikkels alstublieft?
Ik ben diep ongelukkig.

Het is tijd om mijn leven te beteren. Vanaf nu ruil ik die opgefokte koffie in voor rustgevende thee en las ik elke dag een me-time moment in. Ik slaap alleen nog met mannen met wie ik een serieuze relatie wil en ik drink nooit meer te veel. Minstens twee keer per week ga ik me uitsloven in de sportschool en aan deadlines doe ik niet meer mee. Die destructieve gedachten als ik ‘weer eens in de verkeerde rij’ sta, moeten ook eens afgelopen zijn. Ik heb te weinig tijd voor mezelf, en als ik ’s een keer alleen ben, ben ik kapot.
Ik wil wat vaker zijn, in plaats van doen.
Het is tijd voor wat mindfulness in mijn leven.

Lees verder

Magische band

Je maakt een foto van die prachtige kerk, dat adembenemende landschap of een schattige oude tram in dat verre land. Sommige foto’s zijn zo mooi, dat je ze thuis ophangt. Bij mij in de woonkamer hangt het straatje waar ik woonde in Barcelona. Zo ben ik altijd nog een beetje daar.


Maar het zijn niet alleen die kerk, het landschap, die tram of die straat die zijn vastgelegd op de foto. In mijn Spaanse straatje fietsen een man en een vrouw je tegemoet en er lopen allerlei mensen rond. Wie zijn dat, hoe heten ze, hoe klinken hun stemmen, zijn ze Spaans of niet, waar gaat hun reis naartoe? Zij zelf hebben er geen weet van dat ik elke dag even naar ze kijk. Hun gezichten staan op mijn netvlies gebrand. Ik heb het gevoel dat ik ze een beetje ken.

Lees verder

Romantiek in een envelop

De postbode is aan de overkant. Over maximaal een half uur zal hij hier zijn. Het is 14 februari, ik hoop op spannende Valentijnspost. Al heb ik geen vriendje, misschien wel een stille aanbidder?

Ik ga boodschappen doen. Als ik later terug kom moet de postbode ondertussen geweest zijn, dus ik open lichtelijk opgewonden mijn brievenbus. Niets. Leeg. Er ligt helemaal niets in mijn brievenbus. Ik loop terug naar de stoep om te kijken of hij hier echt al geweest is. Hij is al bij de buren. Even bekruipt me een teleurgesteld gevoel. Direct roep ik mezelf tot de orde en loop naar boven. Als ik de sleutel in het sleutelgat van mijn voordeur steek, kijk ik nog even opzij. Door het raam zie ik dat de postbode weer terug is gekomen naar het gebouw waar ik woon! In één van de bussen stopt hij een envelop. Zou die voor mij zijn? Ik kan niet zien of het om mijn brievenbus gaat. Meteen wil ik terug rennen naar beneden. Maar ik doe het niet. Wat een belachelijk idee.

Lees verder

Liefhebberij of virus?

Voor een klant beheer ik een vacature voor een secretaresse. Een pittige, slimme secretaresse, die – vanzelfsprekend – foutloos Nederlandse spreekt en schrijft. Ik zou een eerste selectie van de sollicitaties maken. Er zit een aantal toppers tussen. Eén van de dames schrijft dat ze veel ervaring heeft ‘opgelopen’ en dat we ‘aan de hand van haar cv’ meer informatie kunnen lezen (die er vervolgens niet bij zit…).

Een ander licht ze toe dat ze ‘altijd opkomt voor haar eigen mening, nooit tegen alle wind in praat’. Als ik haar een reply stuur met de vraag wat voor een naar virus dat is, ‘ervaring’, laat ze weten dat ze dit niet kan waarderen en of hier soms ‘een addertje achter het gras zit’. Weer een volgende laat weten dat ze secretaresse ‘in hard en nieren’ is. Degene die haar brief persoonlijk komt afgeven vertelt dat ze absoluut geen ‘half negen tot vijf houding’ heeft. Tenslotte beweert iemand dat ze ‘haar hersens op de juiste plek heeft.

Lees verder

Afrikaanse taferelen

>One happy family

Met mijn backpack op mijn rug geplakt en mijn paspoort in mijn broekzak geklemd, loop ik wat rond op een lokaal vliegveldje in Tanzania. Het is hier minstens zo warm als buiten – 43 graden en een luchtvochtigheid van ik gok z’n 100% –  de wiebelende ventilators verplaatsen de warme lucht van links naar rechts. Ik verlang hevig naar een koude douche (wat de derde zou zijn van vandaag), maar helaas vertrekt mijn vlucht pas over 2,5 uur.

Eerst maar inchecken en dan een powernap in een harde plastic stoel, beloof ik mezelf. Ik zie nergens wegwijzers, dus loop op een houten loketje af waar een oud mannetje achter het raampje zit te slapen. Voorzichtig klop ik aan en overhandig mijn ticket.
“Would you like to go on the earlier flight, at 4:30?”, vraagt hij terwijl hij mijn ticket bekijkt.
Goh, miste ik laatst nog een vlucht op Schiphol omdat ik even was vergeten dat je altijd minstens een half uur moet lopen, nu mag ik éérder mee.
Het vooruitzicht op de koude douche doet mij heftig knikken: “That would be great!”
Mijn backpack wordt op een krakkemikkige weegschaal gelegd. Geen loopband, geen label, geen code. De man krabbelt mijn naam op een verfrommeld papiertje en niet het aan mijn tas. Zal ik die ooit nog terug zien?

Lees verder

Taal kent vele vormen

765.jpg

Is het je wel eens opgevallen dat piloten altijd dezelfde stem hebben? Zo’n donkere, zelfverzekerde, zwoele stem. Zouden ze naast het leren wát ze moeten zeggen ook leren hóe ze dat moeten zeggen? Bestaat er zoiets als pilotentaal?
Dit is wat mij zoal bezighoudt tijdens mijn vlucht naar Tanzania.


Als ik in mijn hotel ben, wil ik het thuisfront even sms’en. Helaas lukt dat niet, dus ik vraag of ik gebruik kan maken van een telefoon. De jongen achter de receptie doet driftige pogingen om internationaal te bellen.
“Bizzzzz”, zegt hij en kijkt me een beetje wanhopig aan.
Aha, dat is Swahili-Engels natuurlijk, de lijn is bezet. Lees verder

De deur naar het paradijs

Zodra je de deur achter je dicht trekt begint je vakantie. Een mooi cliché. Maar is het ook waar? Geldt dit ook als je op Schiphol aankomt en een chagrijnige grondstewardess je meedeelt dat je vlucht naar Mexico vier uur vertraging heeft?

Ja, ook dan. Mijn vriendin Sarah en ik kunnen er dan ook niet mee zitten. We gaan toch lekker naar Mexico? Nippend aan een cappuccino in de wachthal mijmerend we over de Maya piramides, witte stranden en gepassioneerde vakantieliefdes. Ook maken we ons niet druk om die passagier die niet op komt dagen, waardoor we ook die vier uur te laat niet kunnen vertrekken.

Lees verder

Hellohoo!

Vlak voor het fluitsignaal spring ik de trein in en nestel mezelf in een hoekje bij het raam. Zoals altijd op dit traject is de trein vol. Genietend van m’n muziek kijk ik een beetje dromerig om me heen.

Tegenover mij zit een jongen. Ineens besef ik dat zijn mond beweegt en hij me aankijkt! Snel haal ik een oordopje uit m’n oor om te vragen wat hij zei. Maar net op het moment dat ik m’n mond open doe, realiseer ik dat hij helemaal niet tegen míj praat. Hij zit te bellen, hij heeft een headset op. Gauw wend ik mijn blik af richting zijn buurvrouw. Ook zij heeft oordopjes in zie ik, ze kijkt op haar iPod naar een filmpje. Dan word mijn aandacht getrokken door de man naast me, die vrolijk met z’n hand mee zit te jammen met z’n muziek. Lees verder

I [heart] koffie

Pleur. Zwart goud. Leut. Troost. Bakkie. Slemp. Slobber. Negerzweet. 
Oftewel: koffie.

“Een cappuccino en een americano alsjeblieft”, zeg ik, met naast me mijn vriendin. Even later, genesteld in de hoek van de koffiebar met de warme kop cappuccino tussen mijn handen geklemd, luister ik naar haar verhaal. De nieuwste ontwikkelingen komen voorbij en details van een spannende reis passeren de revue. We maken volop plannen voor de toekomst. Dankzij de geur van de vers gezette koffie gelóven we in onze plannen. In de liefde. In het leven. In elkaar. Dit is er weer zo eentje, zo’n sfeerverhogende bak zwart goud. Door de damp heen kijk ik mijn vriendin diep in de ogen. Eventjes hou ik extra veel van haar.

Een verse dampende beker koffie haalt het beste in een mens naar boven. Koffie is altijd een excuus om iemand te ontmoeten. Om even stil te staan. De geur, die je neusvleugels zachtjes streelt, heelt alle wonden. De smaak: pittig, rauw, zacht en opwindend, maakt alles goed. Het smaakt naar hoop – ofzoiets. Dat we maar meer koffie mogen drinken, samen met de mensen van wie we houden.

Eén jaar in drie woorden

Wat is jouw woord voor 2010? Een wens, een verlangen, een doel dat je wilt bereiken? Het leek mij nou leuk om ‘een woord te hebben’. Iets waar je op kunt focussen. Al een tijdje probeer ik om ‘s avonds mijn dag samen te vatten in een woord, plus eentje op te schrijven als intentie voor de volgende dag. Dan ga ik naar bed en denk ik: en het woord van de dag is… Er komen er altijd 20. Of geenéén. Gezien het feit dat het me al nauwelijks lukt om de essentie van een dag te bepalen, hoe ga ik dan een woord voor een heel jaar bedenken?


Maar daar is ’t, het verlossende woord: de nieuwsbrief van Daretoo.nl, dat leuke e-platform over dromen. Ook daar waren ze bezig met dit thema: een woord voor het nieuwe jaar. Maar van hen mogen het er drie zijn. Wat een opluchting!

Lees verder

Oh, my darlings!

Alles wat je als schrijfster wordt geacht te doen had ik gedaan: m’n verhalen een laatste maal gescand op ’show, don’t tell’ & ‘less is more’ en ik had ’mijn darlings gekilld’. Daar lag hij dan, mijn debuut: ‘Mooie momenten en andere roze dingen’.


Hier moest op geproost worden. Niet met veel bombarie, maar knus met intimi. Bij een roze boek over hoofdzakelijk vrouwendingen hoort een vrouwenmiddag met vrouwenbaksels: een high tea.

Lees verder